ஸ்ரீலங்கன் ஏர்லைன்ஸ் நிறுவனத்தின் முன்னாள் தலைமை நிர்வாக அதிகாரி கபில சந்திரசேனவின் மறைவு, இலங்கையின் அரசு நிறுவன நிர்வாகம், அரசியல் அதிகாரம் மற்றும் நிறுவனப் பொறுப்புக்கூறல் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான சிக்கலான உறவின் மற்றொரு அத்தியாயத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்துள்ளது.
பல இலங்கையர்களுக்கு, ஸ்ரீலங்கன் ஏர்லைன்ஸ் வரலாற்றின் மிகவும் கொந்தளிப்பான காலக்கட்டத்தில் எழுந்த நீண்டகால சர்ச்சைகளுடன் சந்திரசேனவின் பெயர் பிரிக்க முடியாத ஒன்றாக மாறியிருந்தது.
அவரது ஆதரவாளர்கள் அவரை ஒரு திறமையான விமான போக்குவரத்து நிபுணராகப் பார்த்தனர்; வணிக தர்க்கமும் அரசியல் அதிகாரமும் மோதிக் கொள்ளும் ஒரு நெரிசலான சூழலில் செயல்பட முயன்ற ஒருவராகக் கருதினர். ஆனால் அவரது விமர்சகர்களோ, தேசிய விமான சேவையை நிதி நெருக்கடியில் தள்ளிய வெளிப்படைத்தன்மையற்ற கலாச்சாரம், கொள்முதல் முறைகேடுகள் மற்றும் நிர்வாகத் தோல்விகளின் அடையாளமாக அவரைப் பார்த்தனர்.
நிச்சயமாக, இன்று இரவு உணரப்படும் ஒரு சங்கடமான உண்மை என்னவென்றால், கபில சந்திரசேனவின் கதை ஒரு தனி நபரைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. அது அவரைச் சுற்றியிருந்த அமைப்பு (System) பற்றியது.
ஏனெனில், ஸ்ரீலங்கன் ஏர்லைன்ஸ் நிறுவனம் இலங்கையின் பல அரசு நிறுவனங்களின் செயலிழப்பிற்கு ஒரு உதாரணமாக மாறியது: அரசியலால் பாதிக்கப்படும் முடிவுகள், நிலையற்ற நிர்வாகக் கட்டமைப்புகள், நிச்சயமற்ற உத்திகள், கொள்முதல் புகார்கள், அடிக்கடி மாறும் பணிப்பாளர் சபைகள் மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் தாமதமாகும் சூழல் என அது நீள்கிறது.
ஏர்பஸ் (Airbus) கொள்முதல் சர்ச்சை, இலங்கையின் விமான போக்குவரத்துத் துறையுடன் தொடர்புடைய சர்வதேச அளவிலான ஊழல் விசாரணைகளுடன் சந்திரசேனவின் பெயரை நிரந்தரமாக இணைத்தது. அந்த புகார்கள் மற்றும் சர்வதேச ஆய்வுகள் தனிநபர்கள் மீது மட்டுமல்லாமல், இலங்கையின் நிர்வாக அமைப்புகளின் நம்பகத்தன்மை மீதே நீண்ட நிழலைப் படிவித்தன.
ஆயினும், இன்று இரவு நாம் சிந்திக்க வேண்டிய மற்றொரு பரிமாணமும் உள்ளது. சர்ச்சைகளில் சிக்கிய பொதுப் புள்ளி உருவங்களை அந்தப் புகார்கள் முழுவதுமாக விழுங்கிவிடும் ஒரு நாடாக இலங்கை மாறி வருகிறது. ஆனால் அத்தகைய சர்ச்சைகளை உருவாக்கும் ‘நிறுவன கலாச்சாரம்’ (Institutional Culture) மட்டும் எவ்வித மாற்றமும் இன்றி அப்படியே நீடிக்கிறது. தனிநபர்கள் செய்திகளாகிறார்கள்; ஆனால் அமைப்பு அடியோடு தப்பித்துக் கொள்கிறது.
இந்த வேறுபாடு மிக முக்கியமானது. ஏனெனில், தனிநபர்களால் மட்டுமே அரசு நிறுவனங்கள் சீரழிவதில்லை. நிர்வாகக் கட்டமைப்புகள் பலவீனமடையும் போது, தொழில்முறை சுதந்திரம் சிதையும் போது மற்றும் வணிக ஒழுக்கத்தை விட அரசியல் காரணிகள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் போதுதான் அந்த நிறுவனங்கள் வீழ்ச்சியடைகின்றன.
சந்திரசேனவின் மறைவு, ஒரு முன்னாள் அதிகாரியின் மரணம் என்பதையும் தாண்டி ஒரு குறியீடாக உணரப்படுகிறது. அதிகாரம், மேற்பார்வை, கொள்முதல் மற்றும் அரசியல் செல்வாக்கு ஆகியவற்றை நமது தேசிய நிறுவனங்களுக்குள் எவ்வாறு கையாளுகிறோம் என்ற சங்கடமான கேள்விகளை எதிர்கொள்ள இது இலங்கையை மீண்டும் ஒருமுறை தூண்டுகிறது.
ஏனெனில் இறுதியில், தனிநபர்கள் மறைந்து விடுவார்கள். ஆனால் அவர்கள் விட்டுச் செல்லும் அமைப்புகள்தான் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கின்றன.
அந்த அமைப்புகள் வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் உண்மையான பொறுப்புக்கூறலை நோக்கி மாறாதவரை, அதே சுழற்சி வேறு பெயர்கள், வேறு பணிப்பாளர் சபைகள் மற்றும் வேறு தலைப்புச் செய்திகளுடன் மீண்டும் மீண்டும் தொடரும் அபாயம் உள்ளது.
