இன்றுதேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கத்திற்கு ‘அரகலய’ (போராட்டம்) எதனை உணர்த்துகிறது?

WIJITH DECHICKERA

9 மே 2022 அன்று, அக்காலத்தில் ஆட்சியில் இருந்த அரசியல் தலைமை ஒரு பாரிய தவறான கணக்கீட்டைச் செய்தது. ஆதரவு வழங்குதல், பொய்ப் பிரசாரம் மற்றும் மிரட்டல்கள் தோல்வியடைந்த இடத்தில், முரட்டுத்தனமான பலம் வெற்றியளிக்கும் என்று அது வெளிப்படையாக நம்பியது. அதனால் தனது ‘யுத்த நாய்களை’ ஏவிவிட்டது.

பழைய ஆட்சியின் விசுவாசிகள் காலி முகத்திடலில் அமைதியாகப் போராடிக்கொண்டிருந்தவர்கள் மீது பாய்ந்தனர். ஓநாய் மந்தைக்குள் புகுவதைப் போல, ஆட்சியின் கையாட்கள் தற்காலிகத் தடிகளுடனும், ஆவேசத்துடனும் நீதிக்காகப் போராடியவர்களின் முகாம்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தினர்.

அது பட்டப்பகலில் ‘அரகலய’ (போராட்டம்) மீது நடத்தப்பட்ட ஒரு தாக்குதல். ஆனால் அதே நாள் இரவு முடிவதற்குள், ஒரு காலத்தில் தங்களை யாராலும் வெல்ல முடியாது என்று நினைத்த ஓர் அரசியல் வம்சத்தின் முடிவின் ஆரம்பமாக அது அமைந்தது.

நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அந்த இருண்ட நாளின் இரத்தக் கறைகள் காய்ந்துவிட்டன. ஆனால் அரச பயங்கரவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் மனதில் அந்த நினைவுகள் இன்றும் ஆறாத வடுவாகவே இருக்கின்றன. காலி முகத்திடலில் இருந்த கூடாரங்கள் மறைந்துவிட்டன, கலைஞர்களின் கிராமத்தில் இருந்த புரட்சிகர ஓவியங்கள் மங்கிவிட்டன, ஒரு காலத்தில் உரக்க ஒலித்த கோஷங்களின் மெல்லிய எதிரொலி மட்டுமே மிஞ்சியுள்ளது.

இருப்பினும், அந்த முன்நுதாரணமற்ற மக்கள் இயக்கத்தைத் தூண்டிய பிரச்சினைகள் இன்றும் அப்படியே உள்ளன – ஒருவேளை முன்பை விட இப்போது மிகவும் அவசரமானதாக இருக்கலாம். கொடுங்கோலன் ஓடிவிட்டான், பழைய கட்டமைப்பு சிதைந்துவிட்டது, ஆனால் அது மற்றொரு முகமூடிக்கு பின்னால் மீண்டும் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டுள்ளது.

ஆயிரம் சூரிய உதயங்கள் மற்றும் மறைவுகளுக்குப் பிறகு என் மனக்கண்ணில் எழும் மிகவும் சங்கடமான கேள்வி இதுதான்: அந்த அமைதியான நாளில் இலங்கையின் மக்கள் இறையாண்மையானது, ஒரு தார்மீக வெற்றியின் மனநிம்மதியை, முழுமையாக நடைமுறைக்கு வராத ஒரு மாற்றத்தின் நிச்சயமற்ற தன்மையுடன் குழப்பிக்கொண்டதா?

அதிகாரத்திடம் உண்மை பேசுதல்

நிச்சயமாக, முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் வறுமையால் வாடிய மக்களின் அந்தப் போராட்டம் ஒரு அசாதாரணமான சாதனையைச் செய்தது. அதிகாரத்தைச் சுற்றியிருந்த ‘வெல்ல முடியாதவர்’ என்ற பிம்பத்தை அது உடைத்தது.

இராணுவ மயமாக்கப்பட்ட பாதுகாப்பு இயந்திரம் அரசியலின் மீது போர்த்தியிருந்த போர்வையை அது கிழித்தெறிந்தது. ஜூலை 9-13 தேதிகளில் நடக்கவிருந்த மாற்றங்களுக்கு அதுவே வித்திட்டது. அது வர்க்கங்கள், மதங்கள் மற்றும் சமூகங்களை ஒன்றிணைத்தது; இது சாத்தியமற்றது என்று எமது சுயநல அரசியல்வாதிகள் கூறிவந்த கருத்தை அது பொய்யாக்கியது. ஊழல் ஆதரவை விட எமது பிரஜைகளின் உரிமையே மேலானது என்ற எண்ணத்தை அது குறுகிய காலத்திற்காவது மீண்டும் நிலைநிறுத்தியது.

புரட்சி என்பது கற்பனையல்ல

மக்களின் இறையாண்மையைப் பொறுத்தவரை துரதிர்ஷ்டவசமாக, உணர்வுப்பூர்வமான புரட்சிகள் என்பவை கட்டமைப்பில் ஏற்படும் புரட்சிகளுக்குச் சமமானவை அல்ல. ராஜபக்ச அரசாங்கம் வெளியேறியது உண்மைதான். ஆனால், 9 மே போராட்டக்காரர்கள் தங்களது கௌரவத்தையும் உயிரையும் பணயம் வைத்து எதற்காகப் போராடினார்களோ, அந்தப் ‘முறைமை மாற்றம்’ (System Change) அதன் சரியான இடத்தைப் பிடித்துள்ளதா என்பது இன்னும் கேள்விக்குறியே.

ஊழல் இயந்திரத்தை உடைப்பதை விட, ஒரு திறமையான நிர்வாகத்தை உருவாக்குவது கடினமானது என்ற யதார்த்தத்தை இலங்கை இப்போது கண்டுகொண்டுள்ளது. போராட்டங்கள் தார்மீகச் சீரழிவை அடையாளம் காண்பதில் வல்லவை. ஆனால், ‘கோட்டா’ வீட்டிற்குச் சென்ற பிறகு நாட்டை நிர்வகிப்பதற்கு நிர்வாகத் திறன், பேச்சுவார்த்தை நடத்தும் ஆற்றல் மற்றும் பொருளாதார யதார்த்தம் ஆகியவை தேவைப்படுகின்றன.

2024 செப்டம்பர் மற்றும் நவம்பரில் அதிகாரத்திற்கு வந்த தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) எதிர்கொண்ட சவாலும் இதுவே. இன்று, 9 மே 2022-ன் உணர்வுகளுக்கு வெறும் வார்த்தை அளவில் மதிப்பளிப்பதற்கே அது போராடிக்கொண்டிருக்கிறது.

ஆணவத்திலிருந்து முதிர்ச்சியற்ற தன்மைக்கு

பழைய ஆட்சியுடன் ஒப்பிடுகையில், தற்போதைய நிர்வாகத்தை அதே தார்மீக அல்லது ஒழுக்க ரீதியான பிரிவில் சேர்க்க முடியாது. அந்த வேறுபாடு மிக முக்கியமானது. ஜே.வி.பி தலைமையிலான NPP, விரட்டியடிக்கப்பட்ட பழைய ஆட்சியின் கிழிந்த துணிகளால் தைக்கப்பட்டது அல்ல என்பதை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்.

ஆனால், கடந்த கால ஊழலில் இருந்து விலகியிருப்பது என்பது தானாகவே சிறந்த நிர்வாகத் திறனாக மாறிவிடாது. ஒரு அரசாங்கம் ஒழுக்க ரீதியாக உண்மையாக இருக்கலாம், ஆனால் மூலோபாய ரீதியாக நிச்சயமற்றதாகவும், இராஜதந்திர மற்றும் அபிவிருத்தித் துறைகளில் மந்தமாகவும் இருக்கலாம். NPP-யின் முக்கியஸ்தர்கள் தனிப்பட்ட ரீதியில் எளிமையானவர்களாக இருந்தாலும், கொள்கை ரீதியில் முதிர்ச்சியற்றவர்களாக இருப்பது கவலைக்குரிய விடயமாகும்.

வர்க்கம் மற்றும் கலாச்சாரம் பற்றி

இங்குதான் ‘அரகலய’-வுக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் முரண்பாடு உள்ளது. மக்கள் ஒரு புதிய அரசியல் கலாச்சாரத்தை எதிர்பார்த்து வாக்களித்தனர். ஆனால் அதற்குப் பதிலாக அவர்கள் ஒரு புதிய அரசியல் வர்க்கத்தைப் பெற்றிருக்கலாம். இந்த வர்க்கம் எதிர்க்கட்சி அரசியலுக்கும், அரச நிர்வாகத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை இப்போதும் பொதுவெளியில் மிகக் கடினமாகப் படித்துக்கொண்டிருக்கிறது.

சமீபத்திய சர்ச்சைகள், கொள்கை ரீதியான இறுக்கங்கள் ஆகியவை சீர்திருத்தவாத அரசாங்கங்கள் கூட ஒரு சீரழிந்த அரசின் செயலிழப்புகளைத் தற்செயலாகத் தொடரக்கூடும் என்பதைக் காட்டுகின்றன. இலங்கை எதிர்கொள்ளும் நெருக்கடி என்பது தனிநபர்களைப் பற்றியது மட்டுமல்ல, அது பல தசாப்தங்களாக உறவினர்களுக்குச் சலுகை வழங்குதல் மற்றும் ஊழலால் சிதைக்கப்பட்ட நிறுவனங்களைப் பற்றியது.

வெற்றியும் யதார்த்தமும்

எனவே, போராட்டத்தின் மிகப்பெரிய வெற்றி அரசியல் ரீதியானது என்பதை விட உளவியல் ரீதியானது. ஆட்சியாளர்களை எதிர்க்க முடியும் என்பதையும், வாக்களித்து அதிகாரத்திற்கு கொண்டு வந்தவர்களைப் போலவே அவர்களை மாற்றவும் முடியும் என்பதையும் அது மக்களுக்குக் கற்பித்தது.

தடைகள் நீக்கப்பட்ட பிறகு, மின்சாரக் கட்டமைப்பு முதல் கடன் மறுசீரமைப்பு வரை அனைத்தையும் யாராவது நிர்வகிக்க வேண்டும். 9 மே-யை அரச பயங்கரவாதத்திற்குப் பணிய மறுத்த நாளாக நாம் கொண்டாட வேண்டும்.

இறுதியாக, 9 மே என்பது வெறும் உணர்ச்சிகரமான நினைவு தினம் மட்டுமல்ல, அது ஆழ்ந்த சிந்தனைக்கான நாளாகும். நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய அந்த மக்கள் போராட்டம் அர்த்தமுள்ளதாக மாற வேண்டுமானால், இலங்கை வெறும் போராட்ட மேடைகளைக் கடந்து செல்ல வேண்டும். ஜனநாயகம் என்பது வெறும் தார்மீகக் கோபத்தால் மட்டும் நிலைக்க முடியாது; அதற்குத் திறமையான நிறுவனங்களும், அறிவார்ந்த தலைமைத்துவமும் அவசியம்.

‘அரகலய’ ஒரு பெரிய கதவைத் திறந்துவிட்டது. ஆனால் அந்தத் வாசலுக்குள் நாடு முழுமையாக நுழைந்ததா அல்லது வாசலில் நின்று கொண்டு கண்ணாடியில் தன்னையே பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறதா என்பதுதான் இன்று நம் முன்னால் உள்ள விடை தெரியாத கேள்வி.