சமூக ஊடகத்தில் நாமல்ராஜபக்ச
சிறைச்சாலையில் வைக்கப்பட்டிருப்பது ஒரு மறுக்க முடியாத உண்மையை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டியுள்ளது: சிறைச் சுவர்களுக்குப் பின்னால் இருப்பது மனிதர்கள்; அவர்களின் வாழ்க்கை அவர்களைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்ட நிறுவனங்களையே முழுமையாக நம்பியுள்ளது.
அரசு காவலில் இருக்கும் போதே மக்கள் தாக்கப்படுகிறார்கள், சித்திரவதைக்கு உள்ளாக்கப்படுவதாகக் கூறப்படுகிறது, மேலும் உயிரிழக்கிறார்கள். இவை தனிமைப்படுத்தப்பட்ட சம்பவங்கள் அல்ல.
நீர்கொழும்பு (Negombo) சிறைத்துறை துயரம் மட்டுமே 28 பேரின் உயிரிழப்புக்குக் காரணமானது. நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட மருத்துவ அறிக்கைகளின்படி, 17 பேர் துப்பாக்கிச் சூட்டு காயங்களினாலும், எஞ்சிய 11 பேர் பலத்த தாக்குதல்களினாலும் (blunt-force assaults) உயிரிழந்துள்ளனர் என்பது தெரியவந்துள்ளது.
சமீபத்தில், ஹோமாகம பொலிஸ் காவலில் 29 வயதான இஷார ஹர்ஷகுமார உயிரிழந்ததும், குருநாகல் கோபேகனையில் 41 வயதுடைய நபர் உயிரிழந்ததும் அரசு காவலில் உள்ள மக்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் நடத்தப்படும் விதம் குறித்து மேலும் பல தீவிரமான கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளன.
மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழு இது குறித்துக் கடும் கவலையை வெளிப்படுத்தியுள்ளதுடன், சுயாதீன விசாரணைகளுக்கும் அழைப்பு விடுத்துள்ளது. இருப்பினும், நீர்கொழும்பு சம்பவம் நடந்து ஏறக்குறைய நான்கு மாதங்கள் ஆகியும், தடயவியல் அறிக்கைகள் இன்னமும் நிலுவையில் உள்ளன; குடும்பங்கள் பதில்களுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கின்றன, மேலும் பொறுப்புக்கூறல் இன்னமும் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளது.
சட்டத்தின் ஆட்சி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முறையில் பயன்படுத்தப்படும் போது அது தன் அர்த்தத்தை இழக்கிறது. நபர் யாராக இருந்தாலும், நீதி என்பது அரசியல் நலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டதாகவும், தனிநபர் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதாகவும், நடுநிலையானதாகவும் இருக்க வேண்டும்.
ஒரு நபரின் சுதந்திரம் கட்டுப்படுத்தப்படலாம், ஆனால் அவர்களின் வாழும் உரிமை, கண்ணியம் மற்றும் பாதுகாப்பு பறிக்கப்பட முடியாது.
கேள்வி எளிதானது: சிறைச்சாலையில் இருப்பவர்களைப் பாதுகாப்பது யார், மேலும் உண்மை அவர்களோடு மறைந்துவிடாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்வது யார்?
தனது காவலில் உள்ள ஒவ்வொரு உயிரையும் பாதுகாக்க வேண்டிய கடமை அரசுக்கு உள்ளது. அக்கடமை விருப்பத்தின் அடிப்படையிலானது அல்ல.
