மட்டக்களப்பின் ஒரு சிறிய கிராமத்திலிருந்து கொழும்பு நோக்கிப் புறப்பட்டபோது, செல்வனின் பையில் அவனது பொறியியல் பட்டயச் சான்றிதழை விடவும் அதிகப்படியான கனவுகள் இருந்தன. அவனது கிராமத்தில் அவன்தான் முதல் பட்டதாரி.
கொழும்பின் உயரமான கட்டிடங்களைப் பார்த்தபோது அவனுக்கு மலைப்பாக இருந்தது. ஆனால், அந்த கட்டிடங்களுக்குள் நுழைவது அவனுக்கு அவ்வளவு எளிதாக இருக்கவில்லை. ஒரு வாரமாக அவன் தங்கியிருந்த விடுதியில் அமர்ந்து, கையில் இருந்த பழைய செய்தித்தாள்களில் வேலை தேடிக்கொண்டிருந்தான்.
அவன் பார்த்த பெரும்பாலான விளம்பரங்கள் சிங்களத்திலும் ஆங்கிலத்திலும் மட்டுமே இருந்தன. செல்வனுக்குத் தமிழ் சரளமாகத் தெரியும், அடிப்படை ஆங்கிலம் புரியும். ஆனால், அந்த வேலை விளம்பரங்களில் இருந்த “Professional Fluency in Sinhala and English” என்ற வரி அவனுக்கு ஒரு முள்வேலியாகத் தெரிந்தது.
அன்று ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் நேர்முகத் தேர்வுக்குச் சென்றிருந்தான். அவனது தொழில்நுட்பத் திறமைக்கு (Technical Skills) அந்த வேலை மிகப்பொருத்தமானது. நேர்முகத் தேர்வாளர் சில கேள்விகளைக் கேட்டார்.
“இந்த இயந்திரத்தில் ஏற்படும் தொழில்நுட்பக் கோளாறை எப்படிச் சரி செய்வாய்?” – இதுதான் கேள்வி.
செல்வனுக்குப் பதில் தெரியும். அவனது மூளை தமிழில் மிகத் தெளிவாகப் பதிலைத் தயார் செய்தது. ஆனால், அதை ஆங்கிலத்தில் சொல்ல முற்படும்போது வார்த்தைகள் தடுமாறின. “It… it is the… pressure valve… we must check…” என்று அவன் இழுத்தபோது, தேர்வாளரின் முகத்தில் ஒரு ஏளனமான புன்னகை வந்து மறைந்தது.
“உன்னுடைய சான்றிதழ்கள் சிறப்பாக உள்ளன செல்வன். ஆனால், எங்களுடைய வாடிக்கையாளர்களிடமும் ஊழியர்களிடமும் நீ பேச வேண்டும். உன் மொழித்திறன் அதற்குப் போதாது,” என்று மென்மையாகச் சொல்லி அவனை அனுப்பி வைத்தனர்.
வெளியே வந்த செல்வன், “இந்த இயந்திரத்தைச் சரிசெய்ய எனக்குத் தெரிந்த திறமை போதுமானது. ஆனால், அதைச் சொல்லத் தெரியாத மொழியில் கேட்கிறார்களே? நான் ஒரு சிறந்த பொறியாளனா அல்லது சிறந்த பேச்சாளனா என்பதை அவர்கள் எப்போது புரிந்துகொள்வார்கள்?” என்று தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டான்.
அவன் பேருந்து நிலையத்தில் நின்றிருந்தபோது, ஒரு விளம்பரப் பலகையைப் பார்த்தான். அது ஒரு சிறிய கடைக்கான விளம்பரம். ஆனால், அதில் தமிழ், சிங்களம், ஆங்கிலம் என மூன்று மொழிகளிலும் “திறமையாளர்களுக்கு முன்னுரிமை” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. அந்த ஒரு வரி அவனுக்குள் மீண்டும் நம்பிக்கையை விதைத்தது.
திறமை என்பது ஒரு அழகான ஓவியம் போன்றது; மொழி என்பது அந்த ஓவியத்தைச் சுற்றி இருக்கும் சட்டத்தைப் போன்றது. சட்டம் சரியில்லை என்பதற்காக ஓவியமே தரம் குறைந்தது என்று ஆகிவிடுமா என்ன?
மொழி என்பது கருத்துக்களைப் பரிமாறிக் கொள்ளும் ஒரு கருவியே தவிர, அது ஒருவரின் அறிவைத் தீர்மானிக்கும் அளவுகோல் அல்ல. வேலைவாய்ப்பு விளம்பரங்களும், நேர்முகத் தேர்வுகளும் ஒருவரின் திறமைக்கு (Skill) முக்கியத்துவம் அளிக்கும்போது மட்டுமே உண்மையான தகுதியுள்ள இளைஞர்கள் அடையாளம் காணப்படுவார்கள்
