Mujib Mashal and Pamodi Waravita
https://www.nytimes.com/
அந்த கிராமம் ஒரு மூதாதையரின் பிடிவாதனமான சர்ச்சைக்குரிய காதலை சுற்றி கட்டப்பட்டது.
அந்த கிராமத்தின் நான்கு வீடுகள் -அத்திவாரக்கற்கள் கொன்கிறீட் சுவர்கள்அவர்களின் மூதாதையரான எச்எம்கொய்ன்மெனிகே கடும் கட்டுப்பாடுகளுடன் வகுத்த எல்லைகள் -கடும் மழையையும்வேறொரு இனத்தை சேர்ந்தவரை திருமணம் செய்ய தீர்மானித்ததால் அவர் எதிர்கொண்ட களங்கத்திலிருந்தும் தப்பிபிழைத்தன.
வீடுகளுக்கு இடையே ஒரு சுருள் வடிவ பழைய மாமரத்தின் நிழலில் ஒரு சிறிய குடும்பக் கோயில் ஒரு பலிபீடம் இருந்தது அங்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்து பண்டிகையான தீபாவளியின் போது அவர்கள் தெய்வங்களுக்கு ஒரு விலங்கை பலியிட்டனர் – ஒரு வளமான ஆண்டில் ஒரு ஆடு பெரும்பாலான ஆண்டுகளில் ஒரு கோழி.
இலங்கையின் மத்திய மலைநாட்டில் அவளுடைய குழந்தைகள் வறுமையின் கடினமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து நேசித்து சகித்துக்கொண்டனர்
அரசவேலைகளை நோக்கி தங்கள் எதிர்காலத்தின் பக்கத்தை புரட்டுவதற்கு தயாராகயிருந்தனர்.
அந்தவேளை தான் சூறாவளி டித்வா தாக்கியது
கண்டியில் உள்ள குக்கிராமத்திலிருந்து சுமார் இரண்டு மணி நேரம் தொலைவில் உள்ள ரம்புக் எலாவில், ஒரு முழு கிராமமும் நிலச்சரிவில் புதைந்தது. இழப்பின் துல்லியமான கணக்கீட்டைக் கொடுக்க யாரும் உயிர் பிழைக்காததால், அண்டை பகுதிகளில் வசிப்பவர்கள் 40 பேர் இறந்ததாக மதிப்பிட்டனர்.
இலங்கையை ஒரு தசாப்தத்திற்கும் மேற்பட்ட காலத்தில் தாக்கிய மிககடுமையான சூறாவளி கடந்த மாதம் 800க்கும் அதிகமானவர்களை பலிகொண்டது.அது கிராமங்களை முற்றாக விழுங்கியது மத்திய மலைநாடான கண்டியில் சமூகங்களை துடைத்தழித்தது.
நவம்பர் 27ம் திகதி மாலை சூறாவளி நெருங்கிவந்தபோதுஇதலைநகர் கொழும்பில் உணவகத்தில் பணிபுரியும் சிவகுமார் கோபால் தனது உயிருடன் உள்ள மூத்த சகோதரி தயாவதி கோபாலை அழைத்து அவர்கள் எப்படி உள்ளனர் என கேட்டார்.
நான் அவர்களை அழைத்தபோது அவர் தேநீர் ஊற்றிக்கொண்டிருந்தார்எனது மச்சான் முன்னால் ஹோலில் இருந்தார் என சிவகுமார் தெரிவிக்கின்றார். அதன் பின்னர் அவர்களிடமிருந்து எந்த தகவலும் இல்லை என்கின்றார் அவர்
அந்த கிராமம் முற்றாக மண்ணில் புதையுண்டுபோயுள்ளது.பாரிய மண்குவியலிற்குள் எஞ்சியுள்ளது அந்த மாமரம் மாத்திரமேவீட்டின் ஒரு அறையும் தென்படுகின்றது.
அனர்த்தம் இடம்பெற்ற இடத்;ல் இல்லாததால் அல்லது தொலைதூர இடங்களில் வேலைசெய்வதால் உயிர்தப்பிய சிவகுமார் போன்றவர்கள் உடனடியாக அந்த பகுதிக்கு விரைந்தனர்.அவர்கள் உடைந்த வீதிகள் முற்றாக செயல் இழந்துள்ள போக்குவரத்து போன்றவற்றை கடந்த அந்த பகுதிக்கு தங்கள் உறவுகளை மீட்பதற்காக விரைந்தனர்.
திருமதி கோபாலின் முத்தையா நாகராஜாவின் கணவர் உடலே முதலில் மீட்கப்பட்டதுஇஅந்த குடும்பத்தின் உயிர்பிழைத்த ஒரேயொரு நாயான நிக்கி தோண்டிய மூன்று குழிகளை அடிப்படையாக வைத்து அவரின் உடலை மீட்டனர்.
ஆனால் ஏனையவர்களின் உடல்களை மீட்பது மிகவும் கடினமான நீண்டநாள் நடவடிக்கையாக காணப்பட்டது.
அனர்த்தம் நிகழ்ந்த மறுநாள் குடும்பத்தவர்கள் அந்த பகுதிக்கு வந்த சேர்ந்தவேளை இராணுவத்தினரும் வந்து சேர்ந்தனர்.
பழுப்பு நிறத்தில் காணப்பட்ட சேற்றை அகழ்வதற்காக இருவர் ஒரு எக்ஸ்கவேட்டரை பயன்படுத்தினார்கள்ஆனால் இந்த குடும்பத்தினர் மிகவும் வறியவர்கள் என்பதால்இந்த முயற்சிக்கு வெளியில் இருந்து கிடைத்த நன்கொடையை பயன்படுத்தவேண்டியிருந்தது.எக்ஸ்கவேட்டர் அனைத்தையும் கிளறிதோண்டியது- முன்னர் தங்கள் வீடாக காணப்பட்ட அந்த இடத்தில் உயிருடன் எவராவது இருப்பதற்கான அறிகுறிகள் உள்ளதா என குடும்பத்தவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.சாப்பாட்டிற்காகவும் அல்லது மழை காரணமாக மேலும் மண்சரிவு நிகழக்கூடும் என்ற அச்சத்தினாலும் மாத்திரம் மீட்பு பணியாளர்கள் தங்கள் நடவடிக்கையை நிறுத்தினர்.
வீடுமுற்றாக அழிக்கப்பட்டுவிட்டது சிறிய அடையாளத்தை கூட காணமுடியவில்லை என சிவகுமார் தெரிவித்தார்.மெல்ல மெல்ல தனது சகோதரியினதும் குடும்பத்தினதும் மீட்பு பணிகளை அவர் பொறுப்பேற்றுக்கொண்டார்.
ஒரு புதிய ஆரம்பம்
பாரம்பரியமாக மலையகத்தில் வாழ்க்கை காலனித்துவ கால தேயிலை தோட்டங்களை சுற்றி பின்னிப்பிணைந்திருந்தது.நீங்கள் நில உரிமையாளராகவோ அல்லது ஒரு உயர்குடி அல்லது தொழிலாளியாக காணப்படுவீர்கள். இந்தியாவின் தென்பகுதியிலிருந்து கொத்தடிமைகளாக கொண்டுவரப்பட்ட தமிழர்கள்.
அவர்களின் மூதாதையரான கொய்ன்மெனிகே சமூகம் வகுத்திருந்த எல்லையை கடந்தார் – அது பெரும் குற்றமானது.
ஒரு சிங்கள பௌத்த உயர் குடும்பத்தை சேர்ந்த அவர் 1960களில் இந்திய வம்சாவளி தமிழரான இந்துவான முத்தப்பன் கோபாலை காதலித்தார்.இருவரின் குடும்பங்களும் இதனை ஏற்கவில்லை அவரின் குடும்பம் அவரை முற்றாக புறக்கணித்துவிட்டது.அதனால் அவர் புதிய எளிமையான வாழ்க்கையை தொடங்க வீட்டைவிட்டு வெளியேறினார்.
தனது குடு;ம்பத்தவர்கள் நிலம் அல்லது பரம்பரை சொத்தை கொடுத்தால் அதனை ஏற்றுக்கொள்ள கூடாது என அவர் தனது இறுதிநாள்வரை தெரிவித்து வந்தார் என்கின்றார் அவரது இளையமகள் வசந்தா
அவர்களின் திருமணம் பெரிய அளவில் நடைபெறவில்லை; ஒரு திருமணச் சான்றிதழ் மட்டுமே மிஞ்சியது. அதில் அவர் கையெழுத்திட்டிருந்தார் இவரோ தனது இடது கை கட்டைவிரல் ரேகையை வைத்திருந்தார். அவர்கள் இறந்த பிறகும் நீண்ட காலம் குடும்பத்திடம் இருந்த அந்தச் சான்றிதழ் இப்போது நிலப் பத்திரங்களுடன் சேர்த்து மண்ணுக்குள் ஆழமாகப் புதைந்து கிடக்கிறது.
திருமதி. கோயின்மெனிகே ஒரு தோட்டத்தில் சமையல்காரராகவும் திரு. கோபால் மற்றொரு தோட்டத்தில் தொழிலாளியாகவும் பணிபுரிந்தனர். அருகிலுள்ள தேவாலயத்தைச் சேர்ந்த ஒரு கன்னியாஸ்திரி அவர்களின் முதல் பசுவை வாங்க உதவினார். பல ஆண்டுகளில் அந்தத் தம்பதியினர் தங்கள் மந்தையை ஏழு பசுக்களாக உயர்த்தினர்.
“நான் என் அம்மாவின் மடியில் அமர்ந்து ஏன் அந்தப் பெரிய வீட்டை விட்டுவிட்டு இங்கே வந்தீர்கள் என்று கேட்பேன்” என்று அவரது இளைய மகன் ராஜகுமார் கூறினார். “அது அவளுடைய ‘கர்மா’ என்று அவர் கிண்டலாகச் சொல்வார்.”
சிவகுமாருக்கு 9 வயதாக இருந்தபோது அவர் பசுக்களை மேய்த்துக் கொண்டிருந்த சமயத்தில் அவரது மூத்த சகோதரி (18 வயது) விஷம் குடித்து தற்கொலை செய்து கொண்டார். ஜாதி வேறுபாடு காரணமாக ஒரு ஆணின் குடும்பத்தினர் அவரை நிராகரித்ததால் காதலில் தோற்று அவர் இந்த முடிவை எடுத்தார்.
அவர் சாலையோர இடுகாடு ஒன்றில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார். திருமதி. கோயின்மெனிகே தினமும் வேலைக்குச் செல்லும் வழியில் அந்தப் கல்லறையைச் சுத்தம் செய்வார். இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஒரு மதிய வேளையில் சிவகுமாருக்கு 11 வயதாக இருந்தபோது அந்தக் கல்லறையின் அருகே மற்றொரு மாமரத்தை நட உதவுமாறு அவரது தாய் கேட்டார்.
“அந்தத் தற்கொலைக்குப் பிறகு என் தாய் மாறிவிட்டார் அவர் மிகவும் அமைதியாகிவிட்டார். அவரது உற்சாகம் அனைத்தும் மறைந்துவிட்டது” என்று சிவகுமார் கூறினார்.
திருமதி. கோயின்மெனிகே 2016-ல் காலமானார் மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவரது கணவர் இறந்தார். இருவரும் அதே மாமரத்தின் அடியிலேயே அடக்கம் செய்யப்பட்டனர்.
இப்போது சிவகுமார் மேலும் ஒரு பேரிழப்பை எதிர்கொண்டிருக்கிறார். அவரது மைத்துனர் திரு. நாகராஜாவின் உடல் கண்டெடுக்கப்பட்ட நிலையில் தற்போது திருமதி. கோபால் மற்றும் அவரது இரண்டு குழந்தைகளைத் தேடி மண் தோண்டப்பட்டு வருகிறது.
அந்தத் தம்பதியரின் இளைய மகள் கிரிஷாந்தி நாகராஜா (19) ஆசிரியர் பயிற்சி வகுப்பிற்காகப் பணம் செலுத்தியிருந்தார்; மகன் ரோஷன் (6) முதலாம் வகுப்பு படித்து வந்தான். ரோஷன் தனது குடும்ப நாய் ‘டார்சான்’ மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டிருந்தான் எப்போதும் அவனுடனேயே இருந்த அந்த நாயும் இப்போது மண்ணுக்குள் சிக்கி காணாமல் போயுள்ளது.
அவர்களின் வீட்டில் சமீபத்தில் தான் புதிய ஓடுகள் பதிக்கப்பட்டு புதிய திரைச்சீலைகள் போடப்பட்டன. மூத்த மகள் சரண்யா நாகராஜா (22) கொழும்பில் செவிலியராகப் பணிபுரியத் தொடங்கியதால் குடும்ப வருமானம் அதிகரித்திருந்தது. சுமார் ஐந்து மாதங்களுக்கு முன்புதான் அவர்கள் தவணை முறையில் ஒரு துணி துவைக்கும் இயந்திரத்தை வாங்கியிருந்தனர்.
கொழும்பில் பேருந்து நடத்துனராகப் பணியாற்றிய திரு. நாகராஜா இரண்டு மாதங்களுக்கு ஒருமுறை தனது 10 நாள் விடுமுறைக்காக வீட்டுக்கு வரும்போது அந்த வீடு அத்தனை வசதியாக இருந்ததால் அங்கிருந்து கிளம்பவே அவருக்கு மனமிருக்காது.
தப்பிப்பிழைத்த ஒரே பிள்ளையான சரண்யா இப்போது நடக்கும் அந்தத் தீவிரத் தேடுதல் பணியை அமைதியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்.
“அவரது தந்தை ஒரு நாளைக்கு முன்புதான் அவரைப் பேருந்து நிலையத்தில் விட்டுச் சென்றார் அவர் கொழும்பு வந்துவிட்டார். இல்லையென்றால் அவரும் இன்று இருந்திருக்க மாட்டார்” என்று சரண்யாவின் துணையான கோமல பிரகாஷ் (22) தெரிவித்தார்.
துயரத்தின் நாட்கள்
ஒவ்வொரு நாளும் அடுத்த நாள் இயந்திரத்திற்கும் அதன் பணியாளர்களுக்கும் பணம் கிடைக்குமா என்ற நிச்சயமற்ற நிலையிலேயே பணிகள் முடிவடையும். ஆனால் நாட்டின் ஏதோ ஒரு மூலையிலிருந்து வரும் நன்கொடை அந்த இயந்திரத்தை தொடர்ந்து இயங்க வைத்தது.
ஐந்தாவது நாள் அவர்கள் இலக்கை நெருங்கினர். சிவகுமார் இயந்திரத்தின் அருகே ஏறி நின்றுகொண்டார்; அப்போதுதான் உள்ளிருந்து வெளியே வரும் பொருட்களை அவரால் உன்னிப்பாகக் கவனிக்க முடியும்: ஒரு சமையலறை அடுக்கு இளஞ்சிவப்பு நிறத் தரை ஓடுகளின் துண்டுகள் தென்பட்டன.
முற்பகல் 11 மணியளவில் ஒரு சடலம் இருப்பதற்கான அறிகுறிகள் தெரிந்தன. இயந்திரம் நிறுத்தப்பட்டது. சிப்பாய்கள் உடனடியாக முகக்கவசங்கள் மற்றும் அறுவை சிகிச்சை கையுறைகள் அடங்கிய பெட்டிகளைக் கொண்டு வந்தனர்.
“தெரிவது அவளது முன்பக்கமா அல்லது பின்பக்கமா?” என்று சிவகுமார் கேட்டார்.
பாறையின் உச்சியிலிருந்து பள்ளத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவரது சகோதரி வசந்தா சத்தமில்லாமல் அழத் தொடங்கினார். சரண்யா முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டார். சில காலாட்படை வீரர்கள் ஒரு காலத்தில் கூரையாக இருந்த தகரத் தாள்களை எடுத்து வந்து சடலத்தை வெளியே இழுக்க ஒரு தற்காலிகப் படுக்கையாகப் பயன்படுத்தினர்.
சிப்பாய்கள் மண்வெட்டிகளால் சடலத்தைச் சுற்றியுள்ள மண்ணை முறையாக அப்புறப்படுத்தியபோது சிவகுமார் பின்வாங்கினார். அவர் ஒரு பக்கத்து வீட்டுக்காரரிடம் “கல்லறையைத் தயார் செய்யுங்கள்” என்று கூறினார்; வசந்தாவை “புடவைகளை எடுத்து வா” என்றும் அவரது சகோதரர் ராஜகுமாரிடம் பிளாஸ்டிக்(சடலப் பைகளைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்குமாறும் கூறினார்.
அந்தச் சடலம் சமையலறைப் பொருட்களுக்கு நடுவில் சிக்கியிருந்தது. முதலில் சிப்பாய்கள் அனைத்து அளவிலான பானைகளை வெளியே எடுத்தனர் பின்னர் ஒரு உலோகத் தொட்டி அதைத் தொடர்ந்து இரண்டு எரியூட்டிகளைக் கொண்ட எரிவாயு அடுப்பு வெளியே எடுக்கப்பட்டன.
சடலத்தை அந்த உலோகத் தகட்டில் உருட்டியபோது சிவகுமார் அதன் முகத்தைப் பார்த்தார். அது அவரது சகோதரி அல்ல; அது ஒரு ஆண். மண் சரிவின் வேகத்தால் இழுத்து வரப்பட்ட அருகிலுள்ள வீட்டைச் சேர்ந்த ஒரு பக்கத்து வீட்டுக்காரர் அவர். அவர்கள் அவரை ஒரு ஊதா நிறப் புடவையால் மூடி நிழலில் கிடத்தினார்கள்.
அங்கே ஒரு நிசப்தம் நிலவியது அனைவரது நம்பிக்கையும் தளர்ந்தது.
ராஜகுமார் அந்தப் பக்கத்து வீட்டுக்காரரைப் பற்றி விவரிக்கும்போது அவர் ஒரு சிறந்த தரை ஓடு பதிப்பவர் என்றும் அதிகமாக மது அருந்துபவர் என்றும் கூறினார்.
“நீங்கள் அவருக்கு ஒரு போத்தல் வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு ஒரே நாளில் ஓடுகளைப் பதித்து முடிக்கச் சொன்னால் அவர் அதைச் செய்து முடிப்பார்” என்று ராஜகுமார் கூறினார்.
பின்னர் அந்த மாமரத்தை நோக்கி மீண்டும் அகழ்வாராய்ச்சி தொடர்ந்தது.
மதிய உணவு இடைவேளைக்குப் பிறகு பிற்பகல் 2 மணியளவில்இ அவர்கள் அந்தச் சிறுவன் ரோஷனைக் கண்டெடுத்தனர். இயந்திரத்தின் வாளி அவனை மேலே தூக்கியது. அவன் தனது தலையணையில் முகம் அழுத்திப் படுத்திருப்பது போல குப்புறக் கிடந்தான்; அவனது மின்னும் முதுகு ஆடையின்றித் தெரிந்தது.
அவனது தந்தையின் சகோதரர் முத்தையா ரவி அடுத்தடுத்து பலருக்குத் தொலைபேசி அழைப்புகளை மேற்கொண்டார்.
“ரோஷன் ரோஷன்… ரோஷன் கிடைத்துவிட்டான்” என்று அவர் விம்மிக்கொண்டே திரும்பத் திரும்பக் கூறினார்.
கருப்பு நிற டை மற்றும் கருப்பு முகக்கவசம் அணிந்திருந்த அந்தப் பகுதியின் மரண விசாரணை அதிகாரி ) ஒரு பதிவேட்டுடன் அங்கு வந்தார். அவர் சரண்யாவிடம் அவரது தம்பி மரணத்தைப் பதிவு செய்ய கேள்விகளைக் கேட்டபோது சரண்யா அவருக்கு அமருவதற்கு ஒரு நாற்காலியை வழங்கினார்.
தூரத்திலிருந்து அகழ்வாராய்ச்சி இயந்திரம் மீண்டும் இயங்கத் தொடங்கிய அந்த கணத்தில்!” என்ற கூக்குரல்கள் கேட்டன. அனைவரும் ஓடினர். சிப்பாய்கள் உற்று நோக்குவதற்காக இன்னும் நெருங்கிச் சென்றனர்.
அங்கே மற்றொரு உடல் இருந்தது — அது திருமதி. கோபால். அவருக்குச் சற்று தொலைவிலேயே அவரது மகள் கிரிஷாந்தியும் கிடந்தார். ஆக்சிஜனைத் தடுக்கும் அந்தச் சகதி மற்றும் மண்ணுக்குள் தங்களின் கடைசி நிமிடங்களில் அவர்கள் எப்படியாவது ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி ஊர்ந்து செல்ல முயன்றதைப் போல அது தெரிந்தது.
தேடுதல் நடந்த இத்தனை நாட்களும் மனதைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருந்த சிவகுமார் தனது சகோதரி மற்றும் மருமகளின் உடல்கள் மேலே இழுக்கப்பட்டபோது சற்றுத் தூரம் தள்ளிச் சென்றார். அவரது தோள்கள் சரிந்தன; அவர் சத்தமில்லாமல் தேம்பி அழுதார்.
அந்த மூன்று இழப்புகளும் இப்போது உறுதிப்படுத்தப்பட்டுவிட்டன. நாய் ‘டார்சான்’ மட்டும் அந்த மண் மேட்டின் அடியிலேயே தங்கிவிட்டது.
வசந்தாவும் சரண்யாவும் கடைசி முறையாகப் பார்ப்பதற்காக அருகில் வந்தனர்.
சரண்யா அமைதியாக இருந்தார் அவரது கண்கள் கனத்திருந்தன. அவர் சற்று இடைநிறுத்தி தனக்கு முன்னால் இருந்த மூன்று உடல்களையும் பார்த்தார்; அவரது பார்வை தாயின் உடல் மீது நிலைத்தது. பின்னர் அந்தச் கிராமத்தையே அந்த பசுமையான மலையையே பிளக்கும் ஒரு குரலில் அவர் மீண்டும் மீண்டும் அலறினார்: “அம்மா! அம்மா! அம்மா!”
அவருக்கு அருகிலேயே வசந்தா மயங்கி விழுந்தார்.
சுமார் இருபதுக்கும் மேற்பட்ட ஆண்கள் மெதுவாகத் திரண்டனர். மாலை வெயில் தணிந்து கொண்டிருந்த வேளையில் அவர்கள் ஒவ்வொரு உடலாகப் படுக்கைகளில்) சுமந்துஇ சரிவிறங்கி இடுகாட்டை நோக்கிய குறுகிய சாலையோரம் நடந்தனர்.
பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அந்தக் குடும்பத்தின் முதல் இழப்பைக் குறித்த அந்த மாமரம்இநான்கு தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு இப்போது உயரமாக உறுதியாக நின்றது. அதற்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய குழி தோண்டப்பட்டிருந்தது.
முதலில் திருமதி கோபாலை குழியின் வலதுபுறத்தில் இறக்கினர். அவரது மகள் கிரிஷாந்தியை இறக்கியபோது தாய்க்கு அருகிலேயே குழியின் நடுப்பகுதியில் அவரை வைக்கலாமா என்று அங்கிருந்தவர்கள் கேட்டனர்.
“இல்லை இல்லை” என்றார் சிவகுமார். அவர் அனைத்தையும் முன்பே திட்டமிட்டிருந்தார். “மறுபுறம் வையுங்கள்.”
சிவகுமார் ரோஷனை ஒரு தூங்கும் குழந்தையை ஏந்துவது போல தனது கைகளில் சுமந்து வந்து குழிக்குள் நின்றிருந்தவர்களிடம் ஒப்படைத்தார். அவர்கள் அவனைத் தாய்க்கும் சகோதரிக்கும் இடையில் கிடத்தினார்கள்.
சிவகுமாரும் ராஜகுமாரும் ஊதுபத்திகளை ஏற்றிஇ தங்கள் அன்புக்குரியவர்களைச் சுமந்திருக்கும் அந்த மண் மேட்டை ஆசீர்வதிக்க அவற்றைச் சுற்றி அசைத்தனர்.
பின்னர்இ அவர்கள் இடுகாட்டை விட்டு வெளியேறினர். இனிமேல் தங்களுக்கு என்று ஒன்றுமே இல்லாத அந்தச் கிராமத்தை நோக்கிஇ நிச்சயமற்ற எதிர்காலத்துடன் அவர்கள் மெதுவாகத் திரும்பி நடந்தனர்.
தமிழில்-https://www.tamiljobmarket.com/
