பிரிக்கப்பட்டும் பலவீனப்பட்டும்: இலங்கையில் சிறுபான்மை அரசியலின் வீழ்ச்சி

இலங்கையில் சிறுபான்மையினங்கள் பிரிக்கப்பட்ட பலவீனப்படுத்தப்பட்ட நிலையில் உள்ளன அவர்களின் அரசியல் வீழ்ச்சி கண்டுள்ளது என சர்வதேச அமைப்பான சிறுபான்மையினர் உரிமை குழு தெரிவித்துள்ளது
அதன் புதிய அறிக்கையில் அந்த அமைப்பு மேலும் தெரிவித்துள்ளதாவது

“ஒன்றுமில்லை! இதனால் எவருக்கும் லாபமில்லை, ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் கூட எதையும் சாதிக்கவில்லை. எமக்கு வேறு தீர்வு இல்லை, வேறு வழியும் இல்லை, நாம் இந்த அரசியலைச் செய்தே ஆக வேண்டும்,” என 1989-ல் ஆயுதங்களைக் கைவிட்டு நாடாளுமன்ற உறுப்பினரான ஒரு முன்னாள் தமிழ் போராளி தெரிவித்தார். ஜனநாயக நீரோட்டத்தில் இணைந்த தீர்மானத்தினால் அவரோ அல்லது பிற தமிழ் போராளிகளோ பயனடைந்தார்களா என்ற கேள்விக்கு பதிலளிக்கையிலேயே அவர் இவ்வாறு கூறினார்.

இலங்கையில் சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இருந்து வந்த சிறுபான்மை அரசியல் சிதைந்து கொண்டிருக்கிறது. ஒருபுறம் அது கட்டமைக்கப்பட்ட பெரும்பான்மைவாதத் தேசியவாதத்தால் நசுக்கப்படுகிறது; மறுபுறம் சிறுபான்மை அரசியல் கட்சிகளுக்குள்ளேயே காணப்படும் தொலைநோக்குப் பார்வை இன்மை, அடையாளச் சிக்கல் மற்றும் தலைமைத்துவப் பற்றாக்குறை ஆகியவற்றால் அது முடங்கியுள்ளது.

சிறுபான்மை இனக் கட்சிகளில் இருந்து நாடாளுமன்றத்திற்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் விளக்குகையில், சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு ராணுவம் மற்றும் சிவில் சேவை போன்ற அரசு இயந்திரங்கள் ஊடாகச் செயல்படும் பெரும்பான்மைவாதத் தேசியவாதம், தங்களது செயல்திறனை மட்டுப்படுத்தியுள்ளதாகக் கூறுகின்றனர். இதே தேசியவாதம் தான் இன முரண்பாட்டிற்கும், 1983 முதல் 2009 வரை மூன்று தசாப்த கால உள்நாட்டுப் போருக்கு வழிவகுத்த தமிழ் ஆயுதப் போராட்டத்திற்கும் ஓரளவு காரணமாக அமைந்தது.

தீவிர சிங்கள-பௌத்த தேசியவாதம் குறிப்பாக மகிந்த ராஜபக்ச (2005-2015) மற்றும் அவரது சகோதரர் கோட்டாபய ராஜபக்ச (2019-2022) ஆகியோரின் ஜனாதிபதி காலப்பகுதியில் அரசாங்கத்திற்குள் ஓங்கியிருந்தது. இவர்களது அடக்குமுறை மற்றும் ஒடுக்குமுறை கொள்கைகளால் இவர்களது நம்பகத்தன்மை தற்போது கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. இவர்களது ஆட்சிக் காலம் சிறுபான்மையினருக்கு மிகவும் மூச்சுத் திணறல் ஏற்படுத்துவதாகக் கருதப்படுகிறது; இக்காலகட்டத்தில் சிறுபான்மை அரசியல் பிரதிநிதிகள் பல்வேறு நிலைகளில் தமது சமூகத்திற்குச் சேவை செய்ய முடியாமல் தடுக்கப்பட்டனர். சிறுபான்மை நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களை விலை கொடுத்து வாங்குதல், சிறுபான்மை இனக் கட்சிகளுக்குள் பிளவுகளை ஏற்படுத்துதல் மற்றும் சமூக நலனுக்காக இக்கட்சிகள் செயல்படுவதை முற்றிலுமாக முடக்குதல் எனப் பல தந்திரோபாயங்கள் இதில் அடங்கும்.

சிறுபான்மை வேட்பாளர்களைக் களமிறக்கிய வரலாற்றைக் கொண்ட பழைய தேசிய அரசியல் கட்சிகள், அண்மைக்காலமாகத் தமது உத்திகளை மாற்றியுள்ளன. அவை சிறுபான்மை இனக் கட்சிகளுடன் கூட்டணிகளை உருவாக்கிக் கொள்கின்றனவே தவிர, தமது சொந்தக் கட்சிகளுக்குள் சிறுபான்மை பிரதிநிதிகளுக்கோ அல்லது சிறுபான்மைப் பிரச்சினைகளுக்கோ போதிய இடமளிப்பதில்லை. ஐக்கிய தேசியக் கட்சி (UNP), ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி (SLFP) மற்றும் அவற்றின் பல்வேறு முன்னணிகளில் இருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிறுபான்மை பிரதிநிதிகள், தேசியக் கட்சிகளின் நிகழ்ச்சி நிரல்களில் சிறுபான்மைப் பிரச்சினைகளை முன்வைக்க வாய்ப்பின்றித் தனிமைப்படுத்தப்பட்டதாக உணர்கின்றனர்.

இலங்கையில் சிறுபான்மை இனக் கட்சிகள் ஒரு காலத்தில் அனுபவித்த வலிமையான மற்றும் துடிப்பான அரசியல் சூழல், தற்போது முற்றாக அழிந்துவிடவில்லை என்றாலும், உட்புறமாகச் சரிந்தும் வெளிப்புறமாக அழிக்கப்பட்டும் வருகிறது. மூன்று சிறுபான்மைச் சமூகங்களைச் சேர்ந்த அரசியல் கட்சிகளும் பல குழுக்களாகப் பிரிந்துள்ளன; பெரிய மற்றும் பிரபலமான கட்சிகள் கூட உட்புறமாகப் பாரிய பிளவுகளைச் சந்தித்துள்ளன. இந்தப் பிரிவினைகள் ஒருபுறம் பெரும்பான்மைவாதத் தேசியவாதத்தின் விளைவாக ஏற்பட்டாலும், மறுபுறம் பலவீனமான தலைமைத்துவம் மற்றும் கட்சிகளுக்குள் நிலவும் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளாலும் ஏற்பட்டுள்ளன.

சிறுபான்மையினரைச் சேர்ந்த சில குழுக்கள் முன்னெடுக்கும் தீவிரவாத நிலைப்பாடுகளும் இந்த நிலைமை மோசமடையக் காரணமாகியுள்ளன. போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில், வடக்கு-கிழக்கு பகுதிகளில் நிலவும் தமிழ் அதீத தேசியவாதத்திற்கு (Tamil ultranationalism) மத்தியில், நாட்டின் முக்கிய தமிழ்க் கட்சியான இலங்கைத் தமிழ் அரசு கட்சி (ITAK) தனது அரசியல் பாதையை வரையறுக்கப் போராடி வருகிறது.

இரண்டாவது பெரிய சிறுபான்மையினரான முஸ்லிம்கள் மற்றும் சிறிய சமூகமான மலையகத் தமிழர்களின் (இந்திய வம்சாவளி) அரசியல் கட்சிகள் குழப்பம், பிளவு மற்றும் இழந்த நம்பகத்தன்மை ஆகியவற்றின் கதையையே கூறுகின்றன. இக்கட்சிகள் மாறி வரும் கூட்டணிகள் மற்றும் அதிகாரப் பகிர்வுகளில் ஆதாயம் தேடும் நோக்கில், தேசியவாத பிரதான கட்சிகளுடன் அவ்வப்போது தமது ஆதரவை மாற்றிக்கொண்டன, இது இறுதியில் அவர்களுக்குப் பெரும் பாதிப்பையே ஏற்படுத்தியது. ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு மத்தியில், புதிய தலைமைத்துவத்திற்கும் முற்போக்கான சீர்திருத்தங்களுக்கும் அவர்கள் இடம் கொடுக்காதது அவர்களது வீழ்ச்சிக்கே வழிவகுத்துள்ளது.

சிறுபான்மை அரசியல் செயற்பாட்டாளர்கள் மூலோபாய ரீதியாக பலவீனப்படுத்தப்பட்டமையும், நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவத்தின் ஊடாகக் கிடைக்கும் பலன்கள் குறைந்துள்ளமையும் இணைந்து சிறுபான்மை அரசியலை முடக்கியுள்ளன. இதனால் சிறுபான்மை இன மற்றும் மதச் சமூகங்கள் தங்களது அடையாள அங்கீகாரம், தன்னாட்சிக் கோரிக்கைகள் மற்றும் நீதிக்கான அணுகல் உள்ளிட்ட குறைகளுக்கு அரசியல் தீர்வுகளைப் பெற முடியாமல் தவிக்கின்றன.

இவ்வாறானதொரு சூழலில், 2024 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் இடதுசாரி சார்பு தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) ஒரு வியக்கத்தக்க வெற்றியைப் பெற்றுள்ளது. இதன் மூலம் பழைய அரசியல் சக்திகளைப் பதவியிலிருந்து அகற்றி, சிறுபான்மை அரசியலில் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இலங்கையின் தற்போதைய விகிதாசாரப் பிரதிநிதித்துவத் தேர்தல் முறையின்கீழ், எந்தவொரு கூட்டணியும் இன்றி தனித்து போட்டியிட்டு மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மையைப் (Supermajority) பெற்ற ஒரே கட்சியாக தேசிய மக்கள் சக்தி உருவெடுத்துள்ளது. அரசியலமைப்பில் மாற்றங்களைக் கொண்டு வருவதற்கு இந்த மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மை அவசியமாகும். இத்தகைய பெரும்பான்மையைத் தாமாகவே அடைந்துள்ளதன் மூலம், மற்ற கட்சிகளின் ஆதரவின்றி அரசியலமைப்பைத் திருத்தும் அதிகாரத்தை தேசிய மக்கள் சக்தி இப்போது பெற்றுள்ளது.

இருப்பினும், “அனைவருக்கும் சமத்துவம்” என்ற அவர்களது மக்கள் ஆதரவு பெற்ற நிலைப்பாடு முற்போக்கானது என்றாலும், அது இனச் சிறுபான்மையினரின் கோரிக்கைகளை, குறிப்பாக இன ரீதியான குறைகள் மற்றும் போருடன் தொடர்புடைய நீதிக்கான கோரிக்கைகளை நீர்த்துப்போகச் செய்யும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது. சிறுபான்மை அரசியலில் இதன் ஒட்டுமொத்த தாக்கத்தை ஆய்வு செய்வதற்கு இது மிக ஆரம்பக் காலம் என்றாலும், பெரும்பான்மை மற்றும் சிறுபான்மை கட்சிகளை தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) தோற்கடித்தமையானது ஏற்கனவே அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தை மாற்றியமைத்துள்ளது. இது சிறுபான்மை வாக்காளர்களுக்கு அவர்கள் நீண்டகாலமாக எதிர்பார்த்திருந்த ஒரு முன்னோடியில்லாத மூன்றாவது தெரிவை வழங்கியுள்ளது.

இந்த அறிக்கை பிரதிநிதித்துவத்திற்கும் (Representation) அதிகாரத்திற்கும் (Power) இடையிலான பதற்றங்களையும் விளக்குகிறது. தேர்தல் பிரதிநிதித்துவத்தின் மூலம் எதனைச் சாதிக்க முடியும் என்ற கேள்வியையும், சட்டமன்றப் பதவிகளை (Legislative positions) நிறைவேற்று அதிகாரப் பதவிகளாக (Executive ones) மாற்றுவதற்கு சில சமரசங்கள் அவசியமா என்ற கேள்வியையும் இது எழுப்புகிறது.

இந்த நெருக்கடிகளைச் சமாளிக்க சிறுபான்மை இனக் கட்சிகள் வெவ்வேறு உத்திகளைப் பின்பற்ற வேண்டியிருந்தது:

• ஆளும் கூட்டணிகளுடன் இணைதல்: சில கட்சிகள் பிற கட்சிகளுடன் இணைந்து போட்டியிட அல்லது ஆளும் கூட்டணிகளில் அங்கமாக இருக்கத் தீர்மானிக்கின்றன. இது அவர்களுக்கு அரசாங்கத்திற்குள் ஒரு பங்கையும், தங்களது சமூகங்களுக்கு உதவக்கூடிய மேலதிக வளங்களுக்கான அணுகலையும் வழங்குகிறது. இருப்பினும், இதில் பின்னடைவுகளும் உள்ளன: அதிகாரத்தில் இருக்கும்போது, இக்கட்சிகள் பல கட்டுப்பாடுகளை எதிர்கொள்கின்றன. மேலும், சிறுபான்மையினருக்கு விரோதமான அரசாங்கங்களை ஆதரிப்பதன் மூலம் இவை தங்களைச் சமரசம் செய்து கொள்கின்றன.

• எதிர்க்கட்சியாக இருத்தல்: எதிர்க்கட்சியாக இருக்க விரும்புபவர்கள், தாங்கள் செய்யக்கூடிய காரியங்களில் மட்டுப்படுத்தப்படுவது மட்டுமல்லாமல், பெரும்பாலும் தோல்வியடையச் செய்யப்படுகின்றனர். குறிப்பாக, ராணுவ ஆக்கிரமிப்புத் தொடரும் மற்றும் சிறுபான்மையினரின் உரிமைகள் மீறப்படும் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் இந்த நிலை அதிகம் காணப்படுகிறது.

இந்த அறிக்கைகாக நேர்காணல் செய்யப்பட்ட வடக்கிலுள்ள தமிழ் கட்சிகளின் முன்னாள் எதிர்க்கட்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில் ஒவ்வொருவரும், தாங்கள் மிகச்சிறந்த பட்சத்தில் “மிக மோசமான நிகழ்வுகள் நடக்காமல் தடுப்பதை” மட்டுமே செய்து கொண்டிருப்பதாக விளக்கினர். இது அவர்களுக்கான தேர்தல் பிரதிநிதித்துவத்தின் மதிப்பு குறித்த கடுமையான கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

சிறுபான்மையினரின் தேர்தல் பிரதிநிதித்துவத்தை, சிறுபான்மையினரின் உரிமைகளிலிருந்து பிரிக்க முடியாது என்பது இந்த அறிக்கையின் மிக முக்கியமான கண்டுபிடிப்பாகும். அனைத்து சிறுபான்மை இனச் சமூகங்களின் தீர்க்கப்படாத கவலைகளே, சிறுபான்மை அரசியல் நிலைத்திருப்பதற்கான ஒரு முக்கியமான நியாயமாக இன்றும் உள்ளது. இருப்பினும், சிறுபான்மை இனக் கட்சிகளுடனோ அல்லது அவை இல்லாமலோ, இத்தகைய குறைகளைத் தீர்ப்பதில் தேசியக் கட்சிகள் தோல்வியடைந்திருப்பது, சிறுபான்மை தேர்தல் பிரதிநிதித்துவம் சிதைந்து போவதற்கு ஒரு முக்கிய காரணியாகும். இது அவர்களது நோக்கத்தையே சிதைப்பதுடன், அடிப்படை சிறுபான்மை உரிமைப் பிரச்சினைகளையும் குறைகளையும் தீர்க்க முடியாவிட்டால் அவர்களது வேட்பாளர்களை ஏன் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்ற கேள்வியையும் எழுப்புகிறது. அனைத்து இனக்குழுக்களும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய நீடித்த அரசியல் தீர்வை இன முரண்பாட்டிற்கு தேசியக் கட்சிகள் வழங்காததும், அதனுடன் சிறுபான்மை உரிமைகள் தொடர்ந்து நசுக்கப்படுவதும், அவர்களின் தார்மீகத் தோல்வியையும் (Moral bankruptcy) இலங்கையில் சிறுபான்மை அரசியலின் செல்லுபடியற்ற தன்மையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

கட்சிகள் பிளவுபடுதல், கூட்டணிகளை உருவாக்குதல் மற்றும் முறித்தல், பலவீனமான தலைமைத்துவம் மற்றும் ஊழல் போன்ற இந்த அறிக்கையின் பல கண்டுபிடிப்புகள், இரண்டு பழைய தேசியக் கட்சிகளிடமும் காணப்படும் பண்புகளாகும். இருப்பினும், நாட்டின் பெரும்பான்மையினரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதால், இந்தப் பிரச்சினைகள் அவர்களது அரசியலில் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் குறைவான அழிவுத்தன்மை கொண்டதாகவே இருக்கிறது. வன்முறை மோதல்களின் வரலாற்றைக் கொண்ட இலங்கையில், சிறுபான்மைச் சமூகங்கள் ஜனநாயகச் செயல்முறையிலிருந்து பயனடைவதையும், அவர்களின் அரசியல் அபிலாஷைகளில் வெற்றி பெறுவதையும் உறுதி செய்வது மிகவும் அவசியமானது. இந்த அறிக்கையின் சில கண்டுபிடிப்புகள் தற்காலிகமான ஒன்றாக இருக்கலாம்; ஆனால் மற்றவை சிறுபான்மையினரின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்யவும், எதிர்கால மோதல்களைத் தவிர்க்கவும் மற்றும் இலங்கையில் ஒரு நீடித்த அமைதியைக் கட்டியெழுப்பவும் அவசரக் கவனத்தைச் செலுத்த வேண்டியவை ஆகும்.

முக்கியக் கருத்துகள் (Key Takeaways):

• தீர்வு காணாமை: தேசியக் கட்சிகள் இனப்பிரச்சினைக்கு நிலையான தீர்வை வழங்கத் தவறியது, சிறுபான்மை அரசியலின் மீதான நம்பிக்கையைத் தகர்த்துள்ளது.

• அதிர்ச்சியூட்டும் ஒற்றுமை: தேசியக் கட்சிகளிலும் ஊழல் மற்றும் பிளவுகள் இருந்தாலும், அவை பெரும்பான்மையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதால் அந்தப் பாதிப்புகளைத் தாங்கி நிற்கின்றன; ஆனால் சிறுபான்மை கட்சிகளுக்கு அத்தகைய பிளவுகள் பெரும் அழிவைத் தருகின்றன.

• அவசரத் தேவை: எதிர்கால வன்முறைகளைத் தடுக்க, சிறுபான்மையினரின் உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படுவதும் அவர்களின் அரசியல் அபிலாஷைகள் மதிக்கப்படுவதும் மிக முக்கியம்.