பாதுகாப்பு – இக்கட்டான ஜனநாயக நிலை: உரையாடல் ஒரு தீர்வைத் தரக்கூடும்

Jayadeva Uyangoda

முன்மொழியப்பட்டுள்ள பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான அரச பாதுகாப்புச் சட்டம் (PSTA) மற்றும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றங்களைத் தடுக்கும் சட்டம் (POCA) ஆகியவை, சிவில் சமூகம் மற்றும் ஏனைய பங்குதாரர்களின் கருத்துக்கள் பெறப்படும் வரை பாராளுமன்றத்தில் அவசர அவசரமாக நிறைவேற்றப்பட மாட்டாது என்று ஜனாதிபதி அனுர குமார திசாநாயக்க அறிவித்துள்ளார். இது ஜனாதிபதியின் அரசியல் ரீதியான சாதுரியமான நகர்வு மட்டுமல்ல, வரவேற்கத்தக்க ஒரு நடவடிக்கையுமாகும்.

மிகவும் விமர்சிக்கப்படும் ஜே.வி.பி – தேசிய மக்கள் சக்தி (JVP-NPP) அரசாங்கத்தின் கீழும் இலங்கையில் ஜனநாயகம் செயற்படுகிறது என்பதை இது உண்மையில் காட்டுகிறது.

முன்மொழியப்பட்டுள்ள இவ்விரு சட்டமூலங்களின் சில முக்கிய சரத்துக்கள் சட்டமாக்கப்பட்டால், அது ஜனநாயகத்திற்கும் குடிமக்களின் உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்களுக்கும் எதிர்மறையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் எனப் பல சிவில் சமூக மற்றும் ஜனநாயக ஆர்வலர்கள் தீவிர கவலை வெளியிட்டுள்ளனர். உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் இச்சட்டங்களுக்கு எதிராக எழுந்த விமர்சன ரீதியான எதிர்வினைகள் மிகவும் விரிவானவை.

பொதுமக்களின் விமர்சனங்களின் விளைவாக அரசாங்கம் ஒரு படி பின்வாங்க நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டிருப்பது இலங்கையின் ஜனநாயகத்திற்கு நல்லதாகும்.

இந்தச் சட்டமூலங்கள் தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கத்தின் ஜனநாயக நற்பெயருக்கும் களங்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன. அரசாங்கம் ‘ஒரு கட்சி சர்வாதிகாரத்தை’ நோக்கித் திட்டமிட்ட திருப்பத்தை எடுப்பதாகத் தமது குற்றச்சாட்டுகளை மீண்டும் மீண்டும் கூறுவதற்கு அரசியல் எதிர்ப்பாளர்களுக்கு இவை வாய்ப்பளித்தன. இதற்கிடையில், இச்சட்டங்களை வரைவதில் சட்ட அமுலாக்க முகவர் நிலையங்கள் மீது அரசாங்கம் தேவையற்ற நம்பிக்கை வைத்திருப்பதற்கான அறிகுறிகளைக் கண்டு மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர்.

உரையாடல்

தேசிய மக்கள் சக்தியின் ஆதரவாளர்கள் மத்தியிலிருந்த பதற்றத்தைக் கூடத் தணிக்கும் வகையில், ஜனாதிபதி திசாநாயக்கவின் இந்த நடவடிக்கை உரையாடலுக்கான புதிய அரசியல் வெளியைத் திறந்துள்ளது. PSTA மற்றும் POCA சட்டங்களைத் திருத்துவது அல்லது மறுபரிசீலனை செய்வது குறித்து ஜனாதிபதியுடன் நேரடியாக ஈடுபட இது சிவில் சமூக ஆர்வலர்களுக்கு வாய்ப்பளிக்கிறது.

இந்தத் தலையீட்டு வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள சிவில் சமூக செயற்பாட்டாளர் குழுக்களுக்கு உள்ள மிகச் சிறந்த வழி, கூடிய விரைவில் ஜனாதிபதி மற்றும் நீதி அமைச்சருடன் ஒரு உரையாடலை ஆரம்பிப்பதாகும். ஜனநாயகத்தில் அரசின் பாதுகாப்பு நலன்களுக்கும் குடிமக்களின் உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்களுக்கும் இடையில் சமநிலையைப் பேணுவது குறித்த கேள்வியே இந்த உரையாடலின் மையக் கருப்பொருளாக அமையலாம்.

அரசாங்கத்திற்கும் கொழும்பை மையமாகக் கொண்ட சிவில் சமூகக் குழுக்களுக்கும் இடையிலான நீண்டகாலப் பனிப்போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்கான ஒரு அரிய வாய்ப்பையும் இந்தத் தருணம் வழங்குகிறது. பரஸ்பர அவநம்பிக்கையும், அரசியல் தொடர்பாடல் மொழியின் இன்மையுமே இந்தப் பனிப்போரை நீண்டகாலமாக வளர்த்து வந்துள்ளன. இறுதியாக, ஜனநாயகம், ஜனநாயகமயமாக்கல், குடிமக்களின் உரிமைகளின் புனிதத்தன்மை மற்றும் சட்டத்தின் ஆட்சி ஆகிய கோட்பாடுகள் அந்தப் பொதுவான மொழியையும் பகிரப்பட்ட அரசியல் கற்பனையையும் வழங்கத் தயாராக உள்ளன.

பொறி

முன்மொழியப்பட்ட PSTA மற்றும் POCA சட்டங்கள், அரசின் அடக்குமுறை முகவர் நிலையங்களைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் வாக்குரிமை மறுக்கப்பட்ட, அச்சுறுத்தப்பட்ட மற்றும் அடிபணிய வைக்கப்பட்ட குடிமக்கள் மீது ஆட்சி செலுத்தும் பழைய சர்வாதிகார தேசிய பாதுகாப்பு அரசு மாதிரியை தேசிய மக்கள் சக்தி மீண்டும் கொண்டுவருகிறது என்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்தியது அல்லது விமர்சகர்கள் அவ்வாறு கூற இடமளித்தது உண்மையில் துரதிர்ஷ்டவசமானது.

இது ஜனாதிபதி திசாநாயக்கவும் அவரது அரசாங்கமும் முற்றிலுமாகத் தவிர்க்க வேண்டிய ஒரு கொள்கை மற்றும் சட்டமியற்றும் பாதையாகும். இத்தகைய திருப்பம் தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கத்தை எளிதில் வெளியேற முடியாத ஒரு நச்சுப் பொறிக்குள் தள்ளிவிடும். அது ‘ஜனநாயக நீக்கப் பொறி’ (trap of de-democratisation) ஆகும். 1970 முதல் இலங்கையின் அனைத்து அரசாங்கங்களும் அந்தப் பொறிக்குள் விழுந்து இரத்தம் சிந்தியபடியே வெளியே வந்துள்ளன.

கடந்தகால அனுபவம் காட்டுவது போல, ஜனநாயக நீக்கம் என்பது இரண்டு காரணங்களுக்காக ஒரு பொறியாகும். முதலாவதாக, அரசியல் தற்கொலையைத் தவிர அந்தப் பொறியிலிருந்து எளிதில் தப்பிக்க முடியாது என்பதை அறியாமல், அரசாங்கம் தானாக முன்வந்து அந்தப் பாதையில் நுழையும். இரண்டாவதாக, அத்தகைய அரசாங்கத்தை மக்கள் ஒருபோதும் மன்னிக்க மாட்டார்கள்.

குறுகிய நோக்கம் கொண்ட தேசிய பாதுகாப்புக் கருத்துக்களில் வெறி கொண்ட ஆட்சியாளர்கள் மற்றும் பாதுகாப்பு முகவர் நிலையங்களின் கைகளில் இலங்கை மக்களும் ஜனநாயகமும் போதுமான அளவு துன்பப்பட்டுவிட்டனர். பிந்தையது குடிமக்களின் உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்களைப் பலிகொடுத்து, அரசு மற்றும் அதன் பாதுகாப்பு முகவர் நிலையங்களின் அடக்குமுறைத் திறனை வலுப்படுத்துவதற்கு முன்னுரிமை அளிக்கிறது.

தேசிய பாதுகாப்பு அரசின் எழுச்சியும் உறுதிப்படுத்தலும் எப்போதும் ஜனநாயகத்தின் தரத்தையும் குடிமக்களின் சுதந்திரத்தையும் விரைவாக வீழ்ச்சியடையச் செய்துள்ளன என்ற கடந்தகால அனுபவத்தை விழிப்புணர்வுள்ள இலங்கை குடிமக்கள் மறக்க மாட்டார்கள், மறக்கவும் கூடாது. அதனால்தான், வழிதவறாமல் ஜனநாயகம் மற்றும் ஜனநாயகமயமாக்கல் பாதையில் உறுதியாக நிலைத்திருப்பது வரலாற்றால் தேசிய மக்கள் சக்தியின் தோள்களில் சுமத்தப்பட்ட கடமையாகும்.

PSTA மற்றும் POCA தொடர்பாக தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கம் எடுக்க நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டதாகவும், இப்போது மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியதாகவும் தோன்றும் தெரிவுகள் ஒரு முக்கியமான அரசியல் புள்ளியை வெளிப்படுத்துகின்றன. இலங்கையின் அரசியலமைப்பில் தாராளவாத ஜனநாயகமாக எஞ்சியிருப்பவை, அரசுக்குள்ளேயே இருக்கும் தேசிய பாதுகாப்பு அழுத்தக் குழுக்களின் நெருக்கடிகளுக்குப் பணிந்து கைவிடப்படக் கூடாது.

பிரச்சினைகள்

முன்மொழியப்பட்ட PSTA மற்றும் POCA சட்டங்களை என்ன செய்வது என்பது குறித்த தற்போதைய சர்ச்சையும் விவாதமும், இலங்கையில் ஜனநாயகத்தை மீட்டெடுப்பதாக மக்களுக்கு அளித்த வாக்குறுதியை முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டுமானால் தேசிய மக்கள் சக்தியும் அதன் அரசாங்கமும் எடுக்க வேண்டிய ஜனநாயகத் தெரிவுகள் தொடர்பான ஒரு அடிப்படைப் பிரச்சினையை எழுப்புவதற்கு இதுவும் ஒரு காரணமாகும்.

இந்தப் பின்னணியில், மிக முக்கியமான மற்றொரு பிரச்சினை எழுகிறது. ஒருபுறம் அரசாங்கம், பாதுகாப்புத் தரப்பு மற்றும் சட்டமா அதிபர் திணைக்களம் ஆகியவற்றுக்கும், மறுபுறம் ஜனநாயக ஆர்வலர்கள் மற்றும் சிவில் சமூகப் பிரதிநிதிகளுக்கும் இடையில் கூடிய விரைவில் ஒரு உரையாடலை ஆரம்பிக்க வேண்டிய அவசியமே அதுவாகும்.

ஜனாதிபதி திசாநாயக்க அந்த உரையாடலுக்கு அனுசரணை வழங்கினால், அது இலங்கையில் தேசிய பாதுகாப்பிற்கும் ஜனநாயகத்திற்கும் இடையில் ஒரு சிறந்த மற்றும் சமநிலையான ஒருங்கிணைப்பை உருவாக்கும்.

குடிமக்களின் உரிமைகள், அந்த உரிமைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டிய அரசு/அரசாங்கத்தின் கடமை, மற்றும் சட்டத்திற்கும் ஜனநாயகத்திற்கும் இடையிலான உறவு குறித்த தீவிர விவாதங்கள், தேசிய மக்கள் சக்தியின் ஒட்டுமொத்த அரசியல் நிகழ்ச்சி நிரல் குறித்து ஒரு காத்திரமான கேள்வியை எழுப்புகின்றன: இலங்கையில் எத்தகைய ஜனநாயகத்தை நிறுவ தேசிய மக்கள் சக்தி தயாராகி வருகிறது?

இதனுடன் தொடர்புடைய ஒரு கேள்வி பின்வரும் வடிவத்தில் எழுகிறது: தாராளவாத அரசியலமைப்புவாதம் மற்றும் சட்டத்தின் ஆட்சியால் உத்தரவாதம் அளிக்கப்பட்ட உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்கள், இலங்கையின் தொடர்ச்சியான தேசிய பாதுகாப்பு நிர்ப்பந்தங்கள் மற்றும் குற்றவியல் சட்டம், விசாரணை மற்றும் குற்றவியல் நீதி நடைமுறைகளைப் புதுப்பிப்பதற்கான வளர்ந்து வரும் தேவைகளுடன் இணைந்து வாழ முடியுமா?

PSTA மற்றும் POCA சட்டங்களை வரைந்தவர்கள், குடிமக்களின் ஜனநாயக உரிமைகள் மீது கணிசமான கட்டுப்பாடுகளுடன் அது சாத்தியம் என்று நம்புவதாகத் தெரிகிறது. மனித உரிமை மற்றும் ஜனநாயக ஆர்வலர்கள் இக்கூற்றைக் கோபத்துடன் நிராகரிக்கின்றனர். சிவில் சமூக ஆர்வலர்களைக் கலந்துரையாடலுக்கு ஜனாதிபதி திசாநாயக்க அழைத்திருப்பது, அரசுக்குள் இருக்கும் தேசிய பாதுகாப்பு அழுத்தக் குழுவிற்கும் குடிமக்கள் சார்பாகப் போராடும் உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திர ஆர்வலர்களுக்கும் இடையிலான இந்தச் சர்ச்சையைத் தீர்க்கும் ஒரு முயற்சி என்பது தெளிவாகிறது.

புதிய அணுகுமுறை

தேசிய/அரச பாதுகாப்புப் பிரச்சினைக்குச் சமூக மற்றும் மனிதப் பாதுகாப்பு அணுகுமுறையைக் கையாள்வதே இந்தச் சர்ச்சையைத் தீர்ப்பதற்கான ஒரு வழியாகும். இது தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கத்தால் எளிதில் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய இரண்டு அனுமானங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு புதிய அணுகுமுறையாகும்.

முதல் அனுமானம் ஒரு வெளிப்படையான உண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போர் 17 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே முடிவடைந்துவிட்டது. எதிர்காலத்தில் அரசுக்கு எதிராக ஆயுதக் கிளர்ச்சி ஏற்படுவதற்கான நம்பகமான அறிகுறிகள் எதுவும் இல்லை. உள்நாட்டு ‘பயங்கரவாத’ அச்சுறுத்தல் என்பது ஒரு கோட்பாட்டு ரீதியான சாத்தியம் மட்டுமே. சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகள் மற்றும் அநீதிகள் கொண்ட ஒரு ஜனநாயக சமூகத்தில் அரசியல் அமைதியின்மை மற்றும் சமூக அதிருப்தியின் வெளிப்பாடுகள் அசாதாரணமானவை அல்ல.

எனவே, அரசுக்கு ஏற்படக்கூடிய பாரிய பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்களின் அனுமான சாத்தியத்திற்குத் தயாராவது கவனமாகவும், விவேகத்துடனும், மிகைப்படுத்தல் இன்றியும், நாட்டின் பலவீனமான ஜனநாயகத்திற்குப் பாதிப்பு ஏற்படாத வகையிலும் செய்யப்பட வேண்டும்.

இரண்டாவது அனுமானம் ‘தேசிய பாதுகாப்பு’ என்ற கருத்தாக்கத்தைப் பற்றிய சமகால மற்றும் மேம்பட்ட புரிதலை அடிப்படையாகக் கொண்டது. குடிமக்களுக்கு எதிராகச் சட்டப்பூர்வமாக்கப்பட்ட அரச வன்முறையை ஊக்குவிக்கும் மற்றும் மனிதப் பாதுகாப்பு, மனித கௌரவம் மற்றும் சமூக நலன் ஆகிய பரிமாணங்களைப் புறக்கணிக்கும் இராணுவமயமாக்கப்பட்ட அணுகுமுறை காலாவதியானது மட்டுமல்ல, எதிர்விளைவுகளையும் ஏற்படுத்தக்கூடியது.

வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், குடிமக்களுக்கு எதிராக அரச வன்முறையைச் சட்டமாக்குவது மறைந்திருக்கும் சமூகக் கோபத்தைத் தூண்டும். இது அரசுக்கு எதிரான வன்முறையை மேலும் உருவாக்கி, இறுதியில் கட்டுப்படுத்த முடியாத வன்முறைச் சுழலுக்கு வழிவகுக்கும்.

இறுதியாக, இலங்கையின் ஜனநாயக ஆர்வலர்களுக்கும் புத்திஜீவிகளுக்கும் இப்பிரச்சினைகளைத் திறந்த மன்றங்களில் விவாதிப்பதற்கும், பாதுகாப்பு-ஜனநாயகப் புதிரை ஆக்கப்பூர்வமாகத் தீர்ப்பதற்கு எவ்வாறு புதிதாகவும் வித்தியாசமாகவும் சிந்திப்பது என்பது குறித்து அரசாங்கத்திற்கும் அரசாங்கத்தின் சட்ட ஆலோசகர்களுக்கும் உதவுவதற்கும் இந்தத் தருணம் மிகவும் மதிப்புமிக்க மற்றும் வாழ்நாளில் ஒருமுறை மட்டுமே கிடைக்கக்கூடிய வாய்ப்பை வழங்குகிறது.

DAILY NEWS