டிரம்ப் இந்த உரையை நிகழ்த்தியிருக்காமல் இருந்திருக்கலாம்”

ஈரானுடனான போர் குறித்த அவரது உரை, விடைகளை விட கேள்விகளையே அதிகமாக எழுப்பியது.

Tom Nichols-https://www.theatlantic.com/

அமெரிக்கர்கள் தங்கள் ஜனாதிபதியும் தளபதியும் தேசத்திற்கு உரையாற்றி, நாடு ஏன் போரில் இறங்கியது என்பதை விளக்குவார் என்று காத்திருந்தனர். வாரங்களாக, டொனால்ட் டிரம்ப் ஈரானுடனான மோதல் குறித்து சில வார்த்தைகள் மட்டுமே பேசி வந்தார். இன்றிரவு நேரடி ஒளிபரப்பில் நிகழ்த்திய உரை, மக்களுக்கு தெளிவும் நம்பிக்கையும் அளிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது.

ஆனால் அவர் உரையே நிகழ்த்தாமல் இருந்திருந்தால் நல்லதாக இருந்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. டிரம்பின் விமர்சகர்களான நானும் உட்பட, அவர் தொலைக்காட்சியில் வந்து போரை விவரிக்க மறுப்பதை கண்டித்து வந்தோம். ஆனால் இன்றிரவின் அவரது செயல்திறனை கவனித்தால், அவர் தாமே தவிர்க்க நினைத்தது சரியான உள்ளுணர்வு என்று தோன்றுகிறது.

அந்த உரை ஒரு போர்க்கால உரையாக அமையவில்லை. மாறாக, சோர்வடைந்த ஒருவர் நிகழ்த்திய, ஒழுங்கற்ற புகார்களும், தன்னைத்தானே புகழ்ந்துகொள்ளலும், மிகைப்படுத்தல்களும், சில நேரடிப் பொய்களும் கலந்த ஒரு தொடரே ஆனது. 19 நிமிட உரைக்குப் பிறகு — டிரம்பின் தரப்பில் இது சுருக்கமானதுதான் — அமெரிக்கர்கள் சில நாட்களுக்கு முன்பை விட இன்னும் அதிகமான கவலையோடு இருக்கலாம்.

92 மில்லியன் மக்கள் கொண்ட ஒரு நாட்டுடன் அமெரிக்கா ஏன் போரிடுகிறது என்று தெளிவாக விளக்க வேண்டிய உரை, குழப்பமான முறையில் தொடங்கியது. வெனிசுலா அதிபரை கைது செய்த நடவடிக்கை பற்றி டிரம்ப் பேசினார் — ஈரான் போரும் அதுபோல் விரைவில் முடிவடையும் என்று கேட்போர் நம்பட்டும் என்று நினைத்திருக்கலாம். அதன் பிறகு, ஈரான் “போர் வரலாற்றில் இதுவரை யாரும் காணாத” அளவிலான இழப்புகளை சந்தித்துள்ளது என்று கூறினார் — இரண்டாம் உலகப் போரில் அச்சு நாடுகளின் அழிவு போன்றவை நடந்தே இல்லை என்பதுபோல்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு ஈரான் மீது தாக்குதல் தொடங்கிய அன்று வழங்கிய  வீடியோ வழங்கிய அதே கூற்றுகளையே டிரம்ப் திரும்பவும் கூறினார் — புதிதாக எதுவும் சொல்லவில்லை. கிட்டத்தட்ட அரை நூற்றாண்டாக ஈரானின் தீவிரவாத ஆட்சி அமெரிக்காவுக்கும் பிற நாடுகளுக்கும் எதிராக செய்த குற்றங்களை — சரியாகவும் தவறில்லாமலும் — பட்டியலிட்டார்.

ஆனால் அவரால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை: தன் முதல் பதவிக்காலத்தில் ஈரானிய தீவிரவாத தலைவர் காசிம் சுலைமானியை கொன்றதற்காக தன்னையே பாராட்டிக்கொண்டார்; பராக் ஒபாமா பேச்சுவார்த்தை மூலம் செய்த ஈரான் அணு ஒப்பந்தத்தை ரத்து செய்தமையை கொண்டாடினார். (“பராக் ஹுசைன் ஒபாமா,” என்று கூறியது நோக்கமுள்ளதே.) .

ஆனால் போருக்கு திரும்புவோம் — அமெரிக்கா எதற்காக போரிடுகிறது?

ஈரான் ஒருபோதும் அணு ஆயுதம் பெற்றுவிடக் கூடாது என்று டிரம்ப் வலியுறுத்தினார். இந்தப் பொதுவான கருத்தை யாரும் மறுக்க மாட்டார்கள் — நானும் மறுக்கவில்லை — ஆனால் ஈரான் அணு ஆயுத வாயிலுக்கு நெருங்கி வருகிறது என்பதற்கு டிரம்ப் எந்த ஆதாரமும் காட்டவில்லை. ஈரானிய மதகுருமார்கள் ஒரு நாள் அணு ஆயுதம் பெற்றுவிடுவார்கள் என்று வெறுமே உறுதிப்படுத்தினார் — அதாவது, ஒருநாள் நடக்கக்கூடும் என்பதன் அடிப்படையில் தடுப்புப் போர் நடத்துவதாக ஒப்புக்கொண்டார்.

ஆனால் டிரம்ப் தன் கருத்தையே கீழே தள்ளும் விதத்தில், கடந்த ஜூன் மாதம் இஸ்ரேல்-அமெரிக்கா கூட்டுத் தாக்குதலில் ஈரானின் அணு வசதிகள் மலைகளுக்குக் கீழே தூசியாகி விட்டன, இனி அவர்களால் அதை தோண்டியெடுக்கவே முடியாது என்று உறுதியளித்தார்.

அப்படியென்றால் போரின் நோக்கம் ஆட்சி மாற்றமா? அதுதான் தீவிரவாதம் உட்பட எல்லா திட்டங்களையும் நிரந்தரமாக நிறுத்த வழி. ஆனால் இல்லை — அதுவும் நோக்கம் இல்லை என்று டிரம்ப் கூறினார். போரின் முதல் இரவே ஈரான் மக்களிடம் “விடுதலையின் நேரம் வந்தது” என்று அறைகூவல் விடுத்த அவர், இப்போது ஆட்சி மாற்றம் நோக்கம் இல்லை என்கிறார் — அது திடுக்கிடும் முரண்பாடு. மறுத்த பிறகே, இத்தனை ஈரானிய தலைவர்கள் கொல்லப்பட்டுவிட்டதால் ஆட்சி மாற்றம் நடந்துவிட்டது என்று கூறினார்.

அணு ஆயுதம் தடுப்புடன் சேர்த்து மேலும் மூன்று இலக்குகளை டிரம்ப் முன்வைத்தார்: ஈரானின் தீவிரவாத ஆற்றலை செயலிழக்க செய்வது, ஈரானிய கடற்படையை அழிப்பது, ஈரானின் ஏவுகணை கையிருப்பு மற்றும் உற்பத்தி திறனை முடிவுக்கு கொண்டுவருவது. இவற்றை இரண்டு முதல் மூன்று வாரங்களில் நிறைவேற்றுவோம் என்று கூறினார் — ஆனால் எப்படி என்று சொல்லவில்லை, “மிகவும் கடுமையாக தாக்குவோம்” என்றதைத் தவிர.

இதற்கிடையில், ஈரான் இன்னும் ஹோர்முஸ்ஸ் நீரிணையை கட்டுப்படுத்துகிறது. மற்ற நாடுகள் போய் நீரிணையை சுத்தம் செய்யட்டும், ஈரானின் எண்ணெயை எடுத்துக்கொள்ளட்டும் என்று மட்டுமே டிரம்ப் கூறினார். அமெரிக்கர்களின் பொறுமையின்மையை கண்டித்தார் — இரண்டு உலகப் போர்கள், கொரியா, வியட்நாம், ஈராக் போன்றவை இதை விட நீண்டன என்றார். பொருளாதார கவலைகளை ஒதுக்கித் தள்ளினார் — எல்லாம் சரியாகும் என்று வாக்குறுதி அளித்தார். ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு அமெரிக்கா “இறந்த, ஊனமுற்ற நாடாக” இருந்தது என்றும், தான் அதை மீட்டெடுத்தோம் என்றும் கூறினார். அமெரிக்கா இந்த “சிறிய பயணத்திற்கு” பொருளாதார ரீதியாக எப்போதும் இல்லாத அளவு தயாராக உள்ளது என்று வினோதமாக கூறினார்.

சில வார்த்தைகள் அவரையே நாளை வேட்டையாடலாம். இஸ்ரேலும் வளைகுட நண்பர்களும் “எந்த வகையிலும் பாதிக்கப்படவோ தோல்வியடையவோ” அனுமதிக்க மாட்டோம் என்று உறுதியளித்தார் — ஈரான் அவர்களை ஏற்கனவே பாதிக்கிறது என்பதை மறைத்துவிட்டு. பெட்ரோல் விலை குறையும் என்று வாக்குறுதி அளித்தார் — குறையலாம், ஆனால் விரைவில் இல்லை. ஈரான் தன் மின் உற்பத்தி நிலையங்கள் அனைத்தையும் தாக்குவோம் என்று மீண்டும் மிரட்டினார் — அப்படி செய்தால் அது போர்க் குற்றமாக இருக்கும். “நாங்கள் தடுக்கவே முடியாதவர்கள்” என்றார், “மிக சக்திவாய்ந்த நாடுகளில் ஒன்றான” ஈரானை எதிர்த்து போரிடுவதாக கூறி — இதுவும் உண்மை இல்லை: போருக்கு முன்பே ஈரான் ஒரு இரண்டாம் தர வல்லரசு மட்டுமே.

உரையின் ஒரே நேர்மறை அம்சங்கள்:

டிரம்ப் சொல்லாத விஷயங்களில் மட்டுமே நம்பிக்கை இருந்தது. தரை படையினரை ஈரானுக்குள் அனுப்புவோம் என்று கூறவில்லை. நேட்டோவை விட்டு வெளியேறுவோம் என்று மிரட்டவில்லை.

ஆனால் அதிபர் மக்களுக்கு நம்பிக்கை அளிக்க நினைத்திருந்தால் — அது கைகூடவில்லை. உண்மையான நிலை என்னவென்றால், டிரம்ப் ஈரானிய ஆட்சி சில நாட்களிலோ வாரங்களிலோ வீழும் என்று எதிர்பார்த்தார். இப்போது ஒரு பெரிய போர் அவர் — அல்லது பாதுகாப்பு செயலர் பீட் ஹெக்செத் — நினைத்ததை விட மிகவும் சிக்கலானது என்று உணர்ந்து திகைத்து நிற்கிறார்.

இன்றிரவின் உரையில் அவர் களைப்பாகவும், திக்கற்றவராகவும் காட்சியளித்தார். “இதுவரை யாரும் காணாத,” “நொறுக்கப்பட்டனர்,” “இதுவரை இல்லாத” என்று எத்தனை முறை சொன்னார் என்று கணக்கே வைக்க முடியவில்லை.

அதிபர் தொலைந்து போனவர் போல் காட்சியளிக்கிறார். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் மேடையில் ஏறாமல் இருந்திருந்தால் நல்லதாக இருந்திருக்கும் — அமெரிக்க மக்களுக்கும் உலகிற்கும் தான் எவ்வளவு திசை தெரியாமல் அலைகிறோம் என்பதை காட்டிக்கொள்வதற்கு பதிலாக.