பிரதமர் ஹரிணி அமரசூரிய கொழும்பில் இடம்பெற்ற இலக்கிய விழாவில் கறுப்பு ஜூலை மற்றும் 1981 இல் யாழ்ப்பாண நூலகம் எரிக்கப்பட்டமை போன்றவற்றை நினைவுகூர்ந்து உரையாற்றியுள்ளார்
அவர் தனது உரையில் தெரிவித்துள்ளதாவது
இது ஜூலை 24. 1983 இல் நமது நாட்டில் பல பயங்கரங்களை நாம் கண்ட மாதம் இதுவே. பல வருட மோதல்களுக்கு வழிவகுத்த பயங்கரங்கள். புத்தகங்கள் எரிக்கப்பட்ட காலமும் கூட. அதற்குச் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, யாழ்ப்பாணப் பொது நூலகம் முற்றாக எரித்து சாம்பலாக்கப்பட்டது. ஈடுசெய்ய முடியாத புத்தகங்களையும் இலக்கியப் படைப்புகளையும் கொண்டிருந்த ஒரு நூலகம் முற்றாக எரிக்கப்பட்டது.”
“எனவே ஒருவகையில், இலக்கியப் படைப்புகள், புத்தகங்கள், எழுத்தாளர்கள் மற்றும் வெளியீட்டாளர்களைப் மதிக்கும் மற்றும் போற்றும் ஒரு கலாச்சாரத்தை நிறுவி ஊக்குவிப்பதன் முக்கியத்துவத்தை இது அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது என்று நான் நினைக்கிறேன். ஏனெனில், அந்த கொடூரமான காலங்கள் மற்றும் கொடூரமான ஆண்டுகளின் பாடங்கள், இவ்வளவு வேதனையான நினைவுகளுடன், ஒரு நாடு அல்லது கலாச்சாரம் இதுபோன்ற விஷயங்களின் மதிப்பை புறக்கணிக்கும்போது அல்லது வெறுப்பின் வெளிப்பாடுகளாக மட்டுமே அவற்றைப் பயன்படுத்தும்போது என்ன நடக்கும் என்பதை நமக்குக் காட்டுகின்றன அல்லது நினைவூட்டுகின்றன என்று நான் நினைக்கிறேன்.”
“இலக்கியம் மற்றும் இலக்கியப் படைப்புகள்—கவிதையாக இருந்தாலும் சரி, புத்தகங்களாக இருந்தாலும் சரி, வேறு எதுவாக இருந்தாலும் சரி—தலைமுறைகளுக்கிடையில் அனுபவங்களையும் வரலாறுகளையும் நாம் பகிர்ந்து கொள்ளும் இடமாகவும் செயல்பட முடியும். மீண்டும், இது மிகவும் முக்கியமானது என்று நான் நினைக்கிறேன். துரதிர்ஷ்டவசமாக நமது பாடசாலைகளில், நமது கல்வி முறைமையில்—அதை நாம் மாற்ற முயற்சிக்கிறோம்—நாம் இந்த வரலாற்றைக் கற்கவில்லை, நமது குழந்தைகளுக்கு இதை நாம் கற்பிக்கவில்லை என்பதை நான் அறிவேன். 1983 பற்றி நாம் அவர்களுக்குக் கற்பிக்கவில்லை, 1989 பற்றியும், அந்த பயங்கரவாதக் காலம் முழுவதைப் பற்றியும் நாம் கற்பிக்கவில்லை. யாழ்ப்பாண நூலகம் எரிக்கப்பட்டதைப் பற்றி நாம் அவர்களுக்குக் கற்பிக்கவில்லை.”
“உண்மைகளை, நமது வரலாற்றின் இந்தப் பகுதியை அறியாமலேயே வளர்ந்த தலைமுறையினர் பலர் உள்ளனர். ஆனால் நம்மிடம் புத்தகங்கள் உள்ளன. அந்த சோகமான தருணங்களைப் பற்றி, அந்த சோகமான காலத்தைப் பற்றி, அதில் தப்பிப் பிழைத்தவர்களைப் பற்றி, வெறுப்பின் அலைக்கு எதிராகப் போராடி, அந்த இருண்ட, கொடூரமான காலங்களில் கூட வேறு ஏதோ ஒன்றை உருவாக்க முயன்றவர்களைப் பற்றி மிகவும் அழகாக எழுதப்பட்ட புத்தகங்கள் நம்மிடம் உள்ளன. எனவே இதுவே புத்தகங்களின் முக்கியத்துவமாகும்.”
“அதிகாரப்பூர்வ வரலாறு/விளக்கம் இவை எல்லாவற்றையும் அழிக்க முயலும் போது, நம்மிடம் இன்னும் இலக்கியம் உள்ளது. நம்மிடம் இன்னும் நமது புத்தகங்கள் உள்ளன. மேலும், நாம் மறந்துவிடாமல் பார்த்துக் கொள்ளும் உங்களைப் போன்ற நமது எழுத்தாளர்கள் நம்மிடம் உள்ளனர். நாம் இயந்திரத்தனமான முறையில் மறந்துவிடக் கூடாது என்பது மட்டுமல்லாமல், உங்கள் இலக்கியங்களும் கவிதைகளும் அந்த உணர்வுகளையும், தப்பிப் பிழைத்தவர்களின் அனுபவங்களையும், கதைகளையும் வடிவமைக்க உதவுகின்றன, மேலும் அவர்களின் கதைகள் தொடர்ந்து நமக்கு ஊக்கமளிக்கின்றன.”
“எனவே, இது பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த ஒன்று என்றாலும், நாம் இந்த மாதத்தில் இருக்கும் வேளையில், இதை நினைவில் கொள்வது முக்கியம் என்று நான் நினைத்தேன், மேலும் இது நீங்கள் இன்று செய்யும் பணியுடன் தொடர்புடையதாகவும் உள்ளது.”
