GUARDIAN
தூரத்தில் தெரியும் புகைமூட்டம்தான் தப்பி ஓடுவதற்கான முதல் சமிக்ஞையாக இருந்தது. அருகிலுள்ள கிராமம் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகியுள்ளது என்பதையும், அடுத்த இலக்கு தமது கிராமம்தான் என்பதையும் ரோஹிங்கியா மக்களுக்கு அந்தப் புகையே உணர்த்தியது.
வேறு சில இடங்களில், ஆறுகள் இரத்தச் சிவப்பாக ஓடுவதைக் கண்ட மக்கள், ஆற்றில் மிதந்து வந்த சடலங்களை மீட்டு அவசரமாக அடக்கம் செய்துவிட்டு உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளத் தப்பி ஓடினர்.
பருவமழையில் நனைந்தபடி காடுகள், மலைகள் மற்றும் ஆறுகளைக் கடந்து மியான்மரிலிருந்து அவர்கள் தப்பிச் சென்றபோது நிகழ்ந்த கொடூரங்களே, ரோஹிங்கியாக்களுக்கு எதிராக மியான்மர் இனப்படுகொலை புரிந்துள்ளதாக ஹேக் (The Hague) நகரிலுள்ள சர்வதேச நீதிமன்றம் (ICJ) இந்த வாரம் அளித்த தீர்ப்பில் முக்கியப் பங்கு வகித்தன.
தப்பி ஓட முயன்றவர்களையும் இராணுவத்தினர் கொன்று குவித்த நிலையில், இதனை வெறுமனே ‘இனச் சுத்திகரிப்பு’ (ethnic cleansing) என்று கூறுவது போதாது என்றும், ஒரு மக்கள் குழுவை முற்றாக அழிப்பதற்கே மியான்மர் முயன்றது என்றும் சர்வதேச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது.
2017-ஆம் ஆண்டில் திட்டமிட்ட படுகொலைகள், பாலியல் வன்முறைகள் மற்றும் கிராமங்கள் முற்றாக எரிக்கப்பட்டதன் சாட்சியங்களாக 700,000-க்கும் மேற்பட்ட அகதிகள் அண்டை நாடான பங்களாதேஷிற்குள் தஞ்சமடைந்து, உலகின் மிகப்பெரிய அகதிகள் முகாமில் குடியேறினர்.
ஆயிரக்கணக்கானோர் சுற்றிவளைக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டு மனிதப் புதைகுழிகளில் புதைக்கப்பட்ட ‘துலா டோலி’ (Tula Toli) போன்ற இடங்களிலிருந்து பல மாதங்களாக அகதிகள் வந்து கொண்டே இருந்தனர். பல கிராமங்களில் ஆண்கள் பாதுகாப்புப் படையினரால் பிடிக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். தமது சொந்தக் கிராமத் தாக்குதலிலிருந்து தப்பிய பலர், பாதுகாப்புத் தேடிச் சென்ற அயல் கிராமங்களில் தமது உறவினர்கள் கொல்லப்படுவதைக் கண்ணால் காண நேரிட்டது.

ஏறக்குறைய ஒரு தசாப்தத்திற்குப் பின்னரும், 2017-இல் வந்த பெரும்பாலான ரோஹிங்கியாக்கள் அகதிகள் முகாம்களிலேயே தங்கியுள்ளனர். 1990-களின் முற்பகுதியில் இராணுவ நடவடிக்கைகளுக்கு அஞ்சி வெளியேறியவர்களுடன் இவர்களும் இணைந்துள்ளனர். அகதிகள் முகாம்களிலிருந்து தப்பிக்க முயன்று நூற்றுக்கணக்கானோர் கடலில் மூழ்கி உயிரிழந்துள்ள நிலையிலும், மலேசியா மற்றும் இந்தியா போன்ற நாடுகள் ரோஹிங்கியாக்களை மீண்டும் மியான்மருக்கு அனுப்புவது குறித்துப் பேசி வரும் மிக இக்கட்டான காலகட்டத்தில் சர்வதேச நீதிமன்றத்தின் இத்தீர்ப்பு வந்துள்ளது. இத்தீர்ப்பு தம்மைத் திருப்பி அனுப்பும் நடவடிக்கைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் என ரோஹிங்கியா செயற்பாட்டாளர்கள் நம்புகின்றனர்.
மூங்கில் மற்றும் தார்ப்பாய்களால் ஆன பலவீனமான குடில்களில் வாழும் இம்மக்களுக்கு முகாம்களை விட்டு வெளியேறவோ, வேலை செய்யவோ அல்லது கல்வி கற்கவோ அனுமதி மறுக்கப்பட்டுள்ளது. துலா டோலி மற்றும் அதனைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளிலிருந்து 2017-இல் தப்பி வந்தவர்களின் சில அனுபவங்கள் இதோ:
மொம்தாஸ் மற்றும் தில்தார் பேகம் (Momtaz and Dildar Begum) மியான்மர் படையினர் தனது கணவரையும் குழந்தைகளையும் கொன்றுவிட்டு, உயிர் தப்பிய ஒரேயொரு குழந்தையின் கண்முன்னே தன்னைப் பாலியல் வன்கொடுமை செய்ததை மொம்தாஸ் பேகம் விவரித்துக் கொண்டிருந்தபோது, பின்னணியில் அமர்ந்திருந்த ஒரு பெண் அந்தக் கதையின் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அறிந்தவர் போலக் காணப்பட்டார்.
அதற்குக் காரணம் அவர் அந்தக் கதையை முன்பே கேட்டிருந்தார் என்பதல்ல; மொம்தாஸின் சகோதரியான தில்தார் பேகமும் அவர்களது கிராமமான துலா டோலியில் அதே கொடூரத்தை அனுபவித்திருந்தார். இருவரும் பங்களாதேஷிற்குத் தப்பி வந்து முகாமின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் வசிப்பதைக் கண்டறியும் வரை, பல மாதங்களாக ஒருவர் மற்றவரை இறந்துவிட்டதாகவே நம்பியிருந்தனர். இருவருக்கும் தலா ஒரு மகள் மட்டுமே உயிர் தப்பியுள்ளனர்; அவ்விரு சிறுமிகளின் தலையின் பின்புறத்திலும் ஒரே மாதிரியான தழும்புகள் காணப்படுகின்றன.
அன்வாரா பேகம் (Anwara Begum) இதற்கு முன்னரும் இருமுறை பங்களாதேஷில் அகதியாக வாழ்ந்தவர் அன்வாரா பேகம். 1978-இல் குழந்தையாக இருந்தபோதும், பின்னர் 1990-களின் முற்பகுதியில் இளம் தாயாக இருந்தபோதும் அவர் அகதியானார்; அப்போது மழைக்காலத்தில் கூடாரத்தில் தங்கியிருந்தபோது சுவாச நோயால் தனது மகனை இழந்தார்.

பின்னர் மியான்மருக்குத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டபோது, அங்கு அடக்குமுறைகள் தொடர்ந்த போதிலும், இனி ஒருபோதும் அகதியாக மாறமாட்டேன் என அன்வாரா தனக்குத்தானே சத்தியம் செய்து கொண்டார். ஆனால், துலா டோலியிலிருந்து ஆற்றில் சடலங்கள் மிதந்து வருவதைக் கண்டதும் அவர் அந்தச் சத்தியத்தை முறிக்க நேரிட்டது. அவரது கணவர் ஆற்றிலிருந்து முடிந்தவரை பல சடலங்களை மீட்டு அடக்கம் செய்த பின்னர், உடமைகளை எடுத்துக்கொண்டு பங்களாதேஷ் எல்லையான நாஃப் (Naf) நதியை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். நதியைக் கடப்பதற்காகத் தன்னிடமிருந்த 200 அமெரிக்க டொலர் பெறுமதியான அனைத்துத் தங்க நகைகளையும் பங்களாதேஷ் படகோட்டியிடம் அவர் ஒப்படைத்தார்.
நூர் ஆலம் (Nur Alam) மியான்மர் இராணுவத்தின் தாக்குதல்களிலிருந்து முதியவர்களும் தப்பவில்லை. பலரைப் போலவே, முதியவரான நூர் ஆலமும் பங்களாதேஷிற்கான பயணத்தின் போது தனது பிள்ளைகளின் தோள்களில் சுமந்து செல்லப்பட்டார். அவரது 10 வயதுப் பேரன் மாமூன் அவரது கையைப் பிடித்தபடியே வந்தான்; முகாமிற்கு வந்த பின்னரும் இருவரும் பிரியாமல் இணைந்தே உள்ளனர்.
பங்களாதேஷிற்கு ஆலம் அகதியாக வந்தது இது நான்காவது முறையாகும். பங்களாதேஷ் தனிநாடாக உருவாவதற்கு முன்பு, 1950-களில் நடைபெற்ற இராணுவ நடவடிக்கைகளின் போது மியான்மரிலிருந்து (அப்போது பர்மா) அவர் முதன்முறையாக வெளியேற்றப்பட்டிருந்தார்