பல ஆண்டுகால பொருளாதார நெருக்கடியால் ஏற்கனவே பலவீனமடைந்துள்ள இலங்கையின் , சிறு மற்றும் நடுத்தர அளவிலான கைத்தொழில்கள் (MSMEs), 2025 ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியிலும் 2026 ஆம் ஆண்டின் முற்பகுதியிலும் ஏற்பட்ட ‘டிட்வா’ (Ditwah) சூறாவளி மற்றும் அதனைத் தொடர்ந்து வந்த வெள்ளப்பெருக்கைத் தொடர்ந்து, தற்போது மந்தகதியிலான மீட்புப் பாதையில் சிக்கியுள்ளன.
அரசாங்கம் கணிசமான நிதி உதவி மற்றும் சலுகைக்கடன் திட்டங்களை அறிவித்த போதிலும், உண்மையான நிதி விநியோகம் வேதனையளிக்கும் வகையில் மெதுவாக உள்ளது. இது அமைச்சுகள், நிதி நிறுவனங்கள், கட்டுப்பாட்டாளர்கள் மற்றும் வங்கிகளுக்கு இடையிலான ஆழமான ஒருங்கிணைப்புத் தோல்விகளை வெளிப்படுத்துகிறது.
அரசாங்கத்தின் ஆரம்பகட்ட மதிப்பீடுகள், நாட்டின் அனைத்து 25 மாவட்டங்களிலும் சுமார் 14,000 வணிகங்கள் நேரடியாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை வெளிப்படுத்தின. இதில் மற்றும் சிறு நிறுவனங்களே அதிகளவில் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. பல நிறுவனங்கள் இயந்திரங்கள், உற்பத்தி வசதிகள் மற்றும் இருப்புப் பொருட்களுக்கு (inventories) பெரும் சேதத்தைச் சந்தித்துள்ளன, இதனால் வாரக்கணக்கில் செயல்பாடுகளை நிறுத்த வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. ஏற்கனவே பலவீனமான பணப்புழக்கம் மற்றும் அதிக கடன் செலவுகளுடன் போராடி வரும் நிறுவனங்களுக்கு, இந்தப் பேரிடர் அவற்றை முடங்கும் நிலைக்குத் தள்ளியுள்ளது.
இதற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, அதிகாரிகள் 3 சதவீத மானிய வட்டி விகிதத்திலான கடன் திட்டத்தை வெளியிட்டனர் மற்றும் சூறாவளியால் பாதிக்கப்பட்ட நிறுவனங்களுக்காக பிரத்யேகமாக ரூ. 10 பில்லியனை ஒதுக்கீடு செய்தனர். அத்துடன் 2026 ஆம் ஆண்டிற்காக ரூ. 95 பில்லியன் மதிப்பிலான விரிவான MSME நிதியளிப்புத் திட்டத்தையும் அறிவித்தனர்.
காகித அளவில், இந்த நிவாரணப் பொதி தாராளமானதாகத் தோன்றுகிறது. குறு நிறுவனங்களுக்கு ரூ. 250,000 வரையிலும், சிறு மற்றும் நடுத்தர நிறுவனங்களுக்கு ரூ. 1 மில்லியன் வரையிலும், பெரிய நிறுவனங்களுக்கு ரூ. 25 மில்லியன் வரையிலும் கடன் வழங்கப்படும் என உறுதியளிக்கப்பட்டது. இருப்பினும், இந்த அறிவிப்பு வெளியாகி வாரங்கள் கடந்தும், தகுதியுள்ள பல வணிகங்கள் தங்களுக்கு இன்னும் நிதி கிடைக்கவில்லை என்று தெரிவிக்கின்றன.
தொழில்துறை பிரதிநிதிகளின் கூற்றுப்படி, கொள்கை நோக்கத்தில் குறைபாடு இல்லை, மாறாக அதைச் செயல்படுத்துவதில்தான் சிக்கல் உள்ளது. நிதி அமைச்சு, கைத்தொழில் அமைச்சு, மத்திய வங்கி, அரசு வங்கிகள் மற்றும் தனியார் வங்கிகள் எனப் பல முகவர் நிறுவனங்களும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாமல் தனித்தனியாகச் செயல்படுகின்றன (operate in silos). ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு அளவுகோல்கள், காலக்கெடு மற்றும் ஆவணத் தேவைகளைக் கொண்டுள்ளன. அரசு வங்கிகள் டிசம்பர் மாத இறுதியில் வரையறுக்கப்பட்ட அளவில் நிதியை வழங்கத் தொடங்கியிருந்தாலும், தனியார் வங்கிகள் ஜனவரி நடுப்பகுதியில்தான் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திடும் நிலைக்கு நகர்ந்தன. இது ஆயிரக்கணக்கான பாதிக்கப்பட்ட கடனாளிகளுக்கான நிதி அணுகலைத் தாமதப்படுத்தியது.
ஏற்கனவே உள்ள ‘வாராக் கடன்கள்’ (non-performing loans) இந்தப் பிரச்சினையை மேலும் சிக்கலாக்குகின்றன. பொருளாதார நெருக்கடியைத் தொடர்ந்து, 60 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான MSME-கள் ஏற்கனவே ‘நெருக்கடிக்குள்ளான கடனாளிகள்’ என வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. மத்திய வங்கியின் கடன் சலுகைக்காலம் (moratorium) மற்றும் கடன் மறுசீரமைப்பு விருப்பங்கள் இருந்தபோதிலும், வங்கிகள் எச்சரிக்கையுடனேயே உள்ளன. இதனால் ஒப்புதல் செயல்முறைகள் மெதுவாக நடைபெறுவதுடன், விண்ணப்பதாரர்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்படுகிறார்கள். உடனடி மூலதனத் தட்டுப்பாட்டை எதிர்கொள்ளும் நிறுவனங்களுக்கு, இந்தத் தாமதங்கள் பெரும்பாலும் உயிருக்கே ஆபத்தானதாக (fatal) முடிகின்றன.
இந்தத் தாமதத்தால் ஏற்படும் பொருளாதாரச் செலவு அதிகரித்து வருகிறது. MSME துறைக்கு ஏற்பட்டுள்ள இழப்புகள் ரூ. 50 பில்லியன் முதல் ரூ. 85 பில்லியன் வரை இருக்கும் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதே சமயம் சேதமடைந்த உட்கட்டமைப்புகளால் ஏற்பட்டுள்ள விநியோகச் சங்கிலி பாதிப்புகள், போக்குவரத்துச் செலவுகளைத் தொடர்ந்து உயர்த்தி வருவதுடன் உணவு விலைத் ஸ்திரத்தன்மைக்கும் அச்சுறுத்தலாக உள்ளன. இலங்கையின் வணிகங்களில் 90 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானவை மற்றும் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) பாதியளவிற்கும் அதிகமானவை MSME-களே என்பதால், இந்தத் துறையின் மீட்புப் பணிகள் ஸ்தம்பித்துப் போவது ஒட்டுமொத்த பொருளாதாரத்திற்கும் முறையான ஆபத்துகளை (systemic risks) ஏற்படுத்துகிறது.
பேரிடர் நிவாரணத்தை சாதாரண கடன் விநியோகம் போலக் கருத முடியாது என்று நிபுணர்கள் வாதிடுகின்றனர். ஒரு ஒற்றை ஒருங்கிணைப்பு அதிகாரம், உடனுக்குடன் தரவுகளைப் பகிரும் வசதி மற்றும் தெளிவான பொறுப்புக்கூறல் ஆகியவை இல்லையென்றால், விளம்பரப்படுத்தப்பட்ட இந்த நிவாரணத் திட்டங்கள் வெறும் அடையாளச் சைகைகளாகவே முடிந்துவிடும் அபாயம் உள்ளது. வாரங்கள் மாதங்களாக மாறிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், இலங்கையின் சிறு வணிகங்கள் ஒரு கசப்பான பாடத்தைக் கற்று வருகின்றன: அதாவது, அரசாங்க அறிவிப்புகள் விரைவாக வரலாம், ஆனால் நிவாரணம் என்பது அதிகாரத்துவத்தின் வேகத்தில்தான் (slow speed of bureaucracy) நகர்கிறது
