‘இப்போது நான் காரில் இருக்கிறேன், அவருக்கு  எதிரே அமர்ந்துள்ளேன். அவரது சேலையில் இரத்தம், அவரது  நெஞ்சில் இரத்தம்’: தனது மாமியார் இந்திரா  காந்திபடுகொலையை நினைவு கூரும் சோனியா காந்தி

 Belonging- A Journey of Love by Sonia Gandhi,- தனது வாழ்க்கை வரலாற்று நூலில் சோனியா காந்தி

எங்கள் வீட்டிற்கு அருகில் உள்ள அலுவலகத்திற்கு எனது மாமியார் புறப்பட்டுச் சென்றதும் நான் எனது அறைக்குத் திரும்புகிறேன். நான் குளிக்கத் தயாராகும்போது, பட்டாசுகள் வெடிப்பது போன்ற ஆனால் அவையிலிருந்து மாறுபட்ட தொடர்ச்சியான வெடிச்சத்தங்களைக் கேட்கிறேன். நான் அப்படியே உறைந்துபோகிறேன். யாரோ ஒருவர் எனது குளியலறைப் கதவை ஆக்ரோஷமாகத் தட்டுகிறார். அது குழந்தைகளின் வளர்ப்பாளரான ஒங்மு (Ongmu) ஆவார், அவர் வெடித்து அழுகிறார். என் இதயம் அடித்துக்கொள்ள, நான் கதவைத் திறக்கிறேன். அவர் பேச முடியாமல், தோட்டத்தை நோக்கி வெறித்தனமாகச் சைகை செய்கிறார்.

அக்பர் சாலையை நோக்கிச் செல்லும் பாதையில் நான் ஓடுகிறேன். வெள்ளை நிற அம்பாசிடர் கார் அதே பாதையை நோக்கி மெதுவாக நகர்வதைக் காண்கிறேன். நான் தயங்குகிறேன். என் இதயம் தொண்டைக்குள் குதிக்க, நின்றுவிடுகிறேன். அச்சம், பீதி, பயம். எனக்கு மூச்சுத் திணறுகிறது. என்னால் சுவாசிக்க முடியவில்லை. நான் மயங்கி விழப் போகிறேன். இல்லை, இல்லை, என்னால் முடியாது. நான் கார் வரை நடந்தே ஆக வேண்டும்.  அவரை ( இந்திரா காந்தியை)தூக்கிச் சென்று காரில் ஏற்றுவதைக் காண்கிறேன். எனக்குப் புரிந்துவிட்டது; நான் அலறுகிறேன்.

இப்போது நான் காரில் இருக்கிறேன், தரையில் குனிந்தபடி அவருக்கு  எதிரே இருக்கிறேன்… இரத்தம் – அவரது  சேலையில் இரத்தம், அவரது  நெஞ்சில் இரத்தம். அவளது பெரிய கண்கள் அகலத் திறந்திருக்கின்றன; அவரது  முகம் ஆச்சரியமான வெளிப்பாட்டைக் கொண்டுள்ளது. அவர் அசையவில்லை. நான் அவரிடம் பேச முயற்சிக்கிறேன், “மம்மி, மம்மி” என்று அழைக்க முயற்சிக்கிறேன், ஆனால் எந்தச் சொல்லும் வெளியே வரவில்லை. மீண்டும் முயற்சிக்கிறேன்; அவள் பதிலளிக்கவில்லை.

காரின் முன்னால் இருந்த அவளது உதவியாளர்கள் அலறுகிறார்கள். கடுமையான, மெதுவான போக்குவரத்து நெரிசல், கார் மிகவும் மெதுவாக நகர்கிறது, அதில் சைரன் இல்லை. ஒரு சிவப்பு விளக்கு, பின்னர் மற்றொரு விளக்கு. பின்னர் மருத்துவமனை. வாயில் திறக்கப்படவில்லை. குழப்பம். நாங்கள் தடுத்து நிறுத்தப்படுகிறோம்; யாரோ ஒருவர் ஜன்னல் வழியே கேள்விக்குரிய பாணியில் பார்க்கிறார்கள். அவர்கள் எங்களை உள்ளே விடுகிறார்கள்.

மணிநேரங்கள் கடந்து செல்கின்றன. அதிகமான மக்கள் வந்து சுற்றிவளைக்கின்றனர். நான் மருத்துவரிடம் சைகை மூலம் கேள்வி கேட்கிறேன்; அவர் தலையை ஆட்டுகிறார். நான் கட்டுப்பாடின்றி விக்கி விக்கி அழுகிறேன்.

மக்கள் நிரம்பி வழியும் அவசரப் பிரிவை அடைகிறோம். நாங்கள் மீண்டும் தடுத்து நிறுத்தப்படுகிறோம், உள்ளே அனுமதிக்கப்படவில்லை, எங்கள் முறைக்காகக் காத்திருக்க வேண்டும். யாரோ ஒருவர் ஓட்டுநரை அழைத்து, முன்னோக்கிச் செல்லச் சைகை செய்கிறார். அவர்கள் எங்களை அடையாளம் காண்கிறார்கள்;  நாங்கள் எங்கேோ அழைத்துச் செல்லப்படுகிறோம் சத்திரசிகிச்சை பிரிவு- அவர்கள் என்னை பின்தொடருமாறு கேட்கிறார்கள். நான் அருகில் உள்ள ஒரு அறைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறேன். இல்லை, இல்லை, நான் அவருடன் இருக்க விரும்புகிறேன் என்று வலியுறுத்துகிறேன். நான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். நான் பார்க்க வேண்டும். அவர்கள் பதிலளிக்கவில்லை; அவர்கள் தங்கள் அவசர சிகிச்சைப் பணிகளில் மும்முரமாக இருக்கிறார்கள்.

நான் குழப்பமடைந்துள்ளேன், தொலைந்துவிட்டேன்… அங்கு யாரையும் எனக்குத் தெரியவில்லை.  நான் நடுங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது, என் மனம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. ராஜீவ் எங்கே? நான் நினைவில் கொள்ள முயற்சிக்கிறேன். என்னால் முடியவில்லை, முடியவில்லை. குழந்தைகள், ஆம், அவர்கள் பள்ளியில் இருக்கிறார்கள்; அவர்களை வீட்டிற்கு அழைத்து வர வேண்டும். ஓ கடவுளே, இல்லை, இல்லை. அவர்கள் பாதுகாப்பாக இருக்கட்டும், ராஜீவ் பாதுகாப்பாக இருக்கட்டும்… நான் யாரிடம் சொல்வது, யாரிடம் பேசுவது? அறையில் யாரோ இருப்பதை உணர்கிறேன். அது யார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் பேச முயற்சிக்கிறேன், சில வார்த்தைகளை ஒன்றிணைக்க முயற்சிக்கிறேன்; எதுவும் வெளியே வரவில்லை. “அவரது  உடைகள் முழுவதும் இரத்தம் உள்ளது” என்று யாரோ சொல்கிறார்கள். எனக்காக சில உடைகள் கொண்டுவரப்படுகின்றன. அருகில் உள்ள மறைவிடத்தில் (closet) அவற்றை மாற்ற எனக்கு உதவப்படுகிறது.

மணிநேரங்கள் கடந்து செல்கின்றன, வேதனையான மணிநேரங்கள். அதிகமான மக்கள் வந்து சுற்றிவளைக்கின்றனர். நான் மருத்துவரிடம் சைகை மூலம் கேள்வி கேட்கிறேன்; அவர் தலையை ஆட்டுகிறார். எனக்குப் புரிகிறது, ஆம், எனக்குப் புரிகிறது. நான் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் விக்கி விக்கி அழுகிறேன். யாரோ என்னை அமைதிப்படுத்த முயற்சிக்கிறார்கள். நான் உணர்ச்சியற்றவளாக, குளிராக உணர்கிறேன்.

அக்டோபர் 31, 1984 அன்று பிற்பகல் இரண்டு மணிக்கு, இந்திரா காந்தி இறந்துவிட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டார். அவரது  உடலுக்கு மாற்றுவதற்காக சில ஆடைகளை எடுத்துவர நான் வீட்டிற்கு காரில் அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். வழியில், ஒரு கும்பல் எங்கள் காரை வழிமறித்து, அதன் ஜன்னல்களைத் தட்டியது. அவர்கள் ஆத்திரமடைந்திருந்தனர், எனக்குப் புரியாத ஏதோ ஒன்றைக் கத்தினார்கள்.

வீட்டில், குழந்தைகளான ராகுலும் பிரியங்காவும் கண்ணீருடன் என் கைகளில் ஓடிவந்தனர். கருப்பு சீருடை அணிந்த கமாண்டோக்களால் அவர்கள் பள்ளியிலிருந்து திடீரென அழைத்துச் செல்லப்பட்டபோது, ​​அவர்கள் ஏதோ ஒரு பேரழிவை உணர்ந்தனர். வீட்டிற்கு வந்ததும், ஊழியர்களில் சிலர் அழுதுகொண்டிருப்பதைக் கண்டனர். அவர்கள் கேள்வி மேல் கேள்விகளைக் கேட்டார்கள். “அம்மா எங்கே?” “நாங்கள் ஏன் வீட்டிற்கு அழைத்து வரப்பட்டோம்?” “அப்பா எங்கே?” “என்ன நடந்தது?” “தாதி (பாட்டி) எங்கே?” “நீங்கள் எங்களிடம் உண்மையைச் சொல்லவில்லை!” எனது தோழிகளான நினாவும் ஸ்டெரியும் அவர்களுடன் இருந்தனர், அவர்களை அமைதிப்படுத்த முயன்றனர், அவர்களிடம் என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் தவித்தனர். நான் அவர்களுடன் உட்கார்ந்து அவர்களை அணைத்துக்கொள்ள விரும்பினேன், அந்தச் செய்தியை மென்மையாக அவர்களுக்குச் சொல்ல விரும்பினேன், ஆனால் என்னால் முடியவில்லை – நான் திரும்பிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது; ராஜீவ் மருத்துவமனைக்கு வந்து கொண்டிருந்தார்.

அவர் பிற்பகல் 3.30 மணிக்கு வந்திறங்கி நேராக மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். ராஜீவ் மற்றவர்களுடன் உள்ளே நடந்தார், குறைந்தபட்சம் ஒரு கணமாவது அவருடன் தனியாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பியதை நினைவுகூர்கிறேன். நாங்கள் ஒருவரையொருவர் கட்டியணைத்துக் கொண்டோம், அவர் என்னிடம் பேசும்போது, ​​நான் கேட்க விரும்பாத எதையோ அவர் சொல்கிறார் என்பது எனக்குப் புரிந்தது. “என்னிடம் கேட்கப்பட்டுள்ளது… என்னை பிரதமராகப் பதவியேற்கச் சொல்கிறார்கள்.”

யாரோ என் நெஞ்சில் ஒரு கத்தியைச் செருகியது போல் உணர்ந்தேன். என் நெஞ்சில் படபடப்பு ஏற்பட்டது, எனக்குள்ளேயே ஆத்திரம் பொங்கி எழுந்தது. நான் வெடிக்கப் போகிறேன். அதை அடக்க முயன்றேன். “உங்களிடம் கேட்கப்பட்டதா? எப்படி கேட்கத் துணிந்தார்கள்? எப்படி துணிந்தார்கள்? அவர்கள் யார்? ஏன் நீங்கள், ஏன் அது நீங்களாக இருக்க வேண்டும்? கேட்க அவர்களுக்கு ஏன் அனுமதித்தீர்கள்? இல்லை, அது முடியாது; இந்த முறை அது நடக்காது!” கடுமையான வேதனையாலும் துயரத்தாலும் பிடிக்கப்பட்டு, வியர்வையில் நனைந்து,  நான் அலற விரும்பினேன், உதவி கேட்க விரும்பினேன். “தயவுசெய்து யாராவது இதற்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க எனக்கு உதவுங்கள்.”

நான் கதறி அழுதேன், கெஞ்சினேன், கைகளைக் கூப்பி அவரிடம் வேண்டிக்கொண்டேன், “இல்லை, இல்லை, உங்களால் அதைப் பற்றி நினைக்க முடியாது. நீங்கள் அவர்களைத் தடுக்க வேண்டும், நீங்கள் மறுக்க வேண்டும், நீங்கள் முடியாது என்று சொல்ல வேண்டும் – குழந்தைகளின் நலனுக்காக, உங்களுக்காக. நீங்கள் எங்களுக்கு இதைச் செய்ய முடியாது. அவர்கள் உங்களைக் கொன்றுவிடுவார்கள்; அவர்களும் உங்களைக் கொன்றுவிடுவார்கள்!” என்று நான் கத்தினேன்.

அவர் பதிலளித்தார், “அவர்கள் எப்படியும் என்னைக்கொன்றுவிடுவார்கள்.”

நாங்கள் என் மாமியாரை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தோம். சாப்பாட்டு அறை காலியாக்கப்பட்டு, இந்து முறைப்படி அவளது கால்கள் தெற்கு நோக்கி இருக்குமாறு தரையில் அவளது உடலைக் கிடத்தினோம். அதே நாள் மாலை 6.30 மணியளவில், ராஜீவ் இந்தியாவின் பிரதமராகப் பதவியேற்றார். என்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு நான் முற்றிலும் உடைந்து போயிருந்தேன்.  தாய் அங்கே கிடந்தாள், அவளது உடல் 30 க்கும் மேற்பட்ட குண்டு துளைகளால் துளைக்கப்பட்டிருந்தது. எனக்குத் தெரியும், அப்போது என் இதயத்தில் எனக்குத் தெரியும்: ராஜீவின் பாதையும் அதே முடிவுக்குத்தான் வழிவகுக்கும்.