“மக்கள்செல்வாக்குச் சர்வாதிகாரத்தை நோக்கிய இலங்கையின் நகர்வு

பாதுகாப்பு மற்றும் பொது அமைதியின் பெயரால் இயற்றப்படும் சட்டங்கள், எவ்வாறு தங்களின் மூல நோக்கத்தைத் தாண்டி விரிவடையும் கருவிகளாக மாறக்கூடும் என்பதை இலங்கையின் வரலாறு நிரூபிக்கிறது. பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம் (PTA) என்பது தன்னிச்சையான தடுப்புக் காவல், சித்திரவதைக் குற்றச்சாட்டுகள் மற்றும் அரசியல் எதிர்ப்புகளை அடக்குதல் ஆகியவற்றுடன் ஒத்ததாக மாறியது.

கடந்த கால துஷ்பிரயோகங்களுக்கான பொறுப்புக்கூறல் குறைவாகவே உள்ள மற்றும் பொலிஸ், பாதுகாப்பு நிறுவனங்கள் மீதான பொதுமக்களின் நம்பிக்கை தொடர்ந்து பலவீனமாகவே இருக்கும் ஒரு பின்னணியில், இன்று ஒரு புதிய தலைமுறை சட்டவாக்கம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.

தேசிய பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்கள், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றங்கள், பணமோசடி மற்றும் பொதுப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றை எதிர்கொள்வதற்கு இத்தகைய சட்டவாக்க முயற்சிகள் அவசியம் என்று தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) அரசாங்கம் வாதிடுகிறது. முன்மொழியப்பட்டுள்ள அரசைப் பயங்கரவாதத்திலிருந்து பாதுகாக்கும் சட்டமூலம் (PSTA), ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றங்கள்சட்டமூலம்  (POCB) மற்றும் அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் (பதிவு மற்றும் மேற்பார்வை) சட்டமூலம்  ஆகியவை இந்த நடவடிக்கைகளில் அடங்கும்.

இருப்பினும், இச்சட்டங்களை ஒன்றாகப் பரிசீலிக்கும்போது, இவை தனித்தனி கொள்கை முயற்சிகளுக்கு அப்பாற்பட்டவை என்று விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர். மாறாக, சிவில் சுதந்திரங்கள் மற்றும் ஜனநாயகப் பாதுகாப்புகளைப் பலிகொடுத்து, அரசின் அதிகாரத்தை விரிவுபடுத்தும் ஒரு பரந்த ஒழுங்குமுறை கட்டமைப்பின் பகுதியாக இவை உருவாகுவதாகத் தோன்றுகிறது.

இக்கவலைகளுடன் மேலும் இரண்டு புதிய நகர்வுகளும் சேர்ந்து கொள்கின்றன: இணையவழி பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் (Online Safety Act) தொடர்ச்சியான அமலாக்கம் மற்றும் முன்மொழியப்பட்டுள்ள இலங்கையின் சாசனப்படுத்தப்பட்ட ஊடகவியலாளர் நிறுவன சட்டமூலம் . இவை இரண்டும் சேர்ந்து சிவில் சமூகம், ஊடகவியல், டிஜிட்டல் கருத்துச் சுதந்திரம் மற்றும் அரசியல் பங்கேற்பு ஆகியவற்றின் மீதான அரசின் மேற்பார்வையை அதிகரிக்கும் ஒரு சட்டக் கட்டமைப்பை உருவாக்குவதாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

விமர்சிக்கப்பட்ட பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டத்திற்குப் (PTA) மாற்றாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட ‘அரசைப் பயங்கரவாதத்திலிருந்து பாதுகாக்கும் சட்டம்’ (PSTA) இந்த விவாதத்தின் மையத்தில் உள்ளது. இது ஒரு நவீன பயங்கரவாத எதிர்ப்பு சட்டக் கட்டமைப்பாக முன்வைக்கப்பட்டாலும், பயங்கரவாதம் என்பதற்கான இதன் பரந்த மற்றும் தெளிவற்ற வரைவிலக்கணங்கள் குறித்துக் கவலைகள் எழுப்பப்பட்டுள்ளன. இந்த வரைவிலக்கணங்கள் உண்மையான பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்களைத் தாண்டி, அரசியல் எதிர்ப்புகள் அல்லது பொதுப் போராட்டங்களின் வடிவங்களுக்கு எதிராகவும் பயன்படுத்தப்படக்கூடும் என்று விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

இச்சட்டமூலம் தடுப்புக் காவல் தொடர்பான பரந்த நிறைவேற்று அதிகாரங்களை வழங்குகிறதுடன், சட்ட அமலாக்கப் பாத்திரங்களில் ஆயுதப் படைகளைப் பயன்படுத்துவதற்கான வழிமுறைகளையும் வழங்குகிறது. இத்தகைய பிரிவுகள் தனிமனித சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பது குறித்துக் கவலைகளை எழுப்புவதோடு, கருத்துச் சுதந்திரம் மற்றும் ஒன்று கூடும் சுதந்திரத்திற்குப் பாரிய ஆபத்துக்களை ஏற்படுத்துவதாகச் சிவில் உரிமைகள் அமைப்பாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

முன்மொழியப்பட்டுள்ள ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றங்கள் தடுப்பு சட்டமூலம் தொடர்பிலும் இதே போன்ற கவலைகள் எழுந்துள்ளன. குற்றவியல் வலையமைப்புகள் மற்றும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றச் செயல்களை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கான ஒரு கருவியாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இச்சட்டவாக்கம், குறைந்தபட்ச நீதித்துறை மேற்பார்வையுடன் இரண்டு மாதங்கள் முதல் பன்னிரண்டு மாதங்கள் வரையிலான காலத்திற்குப் பொலிஸாரால் நிர்வாகத் தடுப்புக் காவலில் வைக்க அனுமதிக்கும் பிரிவுகளை உள்ளடக்கியுள்ளது. இத்தகைய நடவடிக்கைகள் தன்னிச்சையான தடுப்புக் காவல் மற்றும் தவறான நடாத்தைகளின் அபாயத்தை அதிகரிக்கும் அதே வேளையில், உரிய சட்ட நடைமுறைப் பாதுகாப்புகளையும் (due process) நியாயமான விசாரணைக்கான உரிமையையும் பலவீனப்படுத்துவதாக மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் (NGO) சட்டமூல வரைவு, ஒழுங்குமுறை அதிகாரத்தின் மற்றொரு குறிப்பிடத்தக்க விரிவாக்கத்தைக் குறிக்கிறது. சர்வதேச பணமோசடி எதிர்ப்பு மற்றும் பயங்கரவாதத்திற்கு நிதியளிப்பதை எதிர்ப்பதற்கான தரநிலைகளுக்கு அமைவாக இருப்பதை வலுப்படுத்த இச்சட்டவாக்கம் தேவை என்று அரசாங்கம் வாதிடுகிறது. இருப்பினும், இச்சட்டமூலம் சிவில் சமூக அமைப்புகளின் கட்டாயப் பதிவைக் கோருவதுடன், அவற்றின் செயல்பாடுகள் மீது அரசுக்கு விரிவுபடுத்தப்பட்ட மேற்பார்வை அதிகாரங்களை வழங்கும்.

அரசாங்கத்தின் கொள்கை இலக்குகளுடன் அமைப்புகள் ஒத்துப்போக வேண்டும் என்று இச்சட்டவாக்கம் கோருவதுடன், பரந்த கண்காணிப்பு அதிகாரங்களையும் அறிமுகப்படுத்துகிறது என்று விமர்சகர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். குறிப்பாக, நீதிமன்ற ஆணை (warrant) இன்றி அதிகாரிகள் நிறுவன வளாகங்களுக்குள் நுழைய அனுமதிக்கும் பிரிவுகள் பெரும் சர்ச்சைக்குரியவையாக உள்ளன. இத்தகைய நடவடிக்கைகள் சங்கம் கூடும் சுதந்திரம், கருத்துச் சுதந்திரம் மற்றும் தனிப்படை உரிமைகளை அச்சுறுத்துவதுடன், சுயாதீனமான சிவில் பங்கேற்பை முடக்கும் என்றும் சிவில் சமூகக் குழுக்கள் வாதிடுகின்றன.

இந்தச் சட்டவாக்க முயற்சிகள் தனித்து இயங்கவில்லை. இணையவழி பாதுகாப்புச் சட்டம் (Online Safety Act) ஏற்கனவே இணையவழிப் பேச்சுக்களை ஒழுங்குபடுத்தக்கூடிய ஒரு சட்டக் கட்டமைப்பை நிறுவியுள்ளது. தீங்கு விளைவிக்கும் இணையவழிச் செயல்பாடுகள், தவறான தகவல்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் துஷ்பிரயோகங்களை எதிர்த்துப் போராட இச்சட்டம் அவசியம் என்று அதிகாரிகள் விவரிக்கிறார்கள். இருப்பினும், பொய் அறிக்கைகள் மற்றும் தீங்கு விளைவிக்கும் உள்ளடக்கங்கள் தொடர்பாக இதில் பரந்த அளவில் வரையறுக்கப்பட்டுள்ள பிரிவுகள், நியாயமான விமர்சனங்கள் மற்றும் புலனாய்வு அறிக்கையிடல்களைக் கட்டுப்படுத்தப் பயன்படுத்தப்படலாம் என்று விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

ஊடக சுதந்திர அமைப்பாளர்களின் கூற்றுப்படி, இச்சட்டத்தின் மிகப்பெரிய தாக்கம் நேரடி வழக்கமைப்புகள் மூலம் வராமல், பொது விவாதங்கள் மீது அது ஏற்படுத்தும் ஒருவித அச்ச உணர்வு அல்லது முடக்கும் விளைவு (chilling effect) மூலமே வரக்கூடும். சட்டரீதியான விளைவுகள் ஏற்படுவதற்கான சாத்தியக்கூறுகள், ஊடகவியலாளர்கள், செயற்பாட்டாளர்கள் மற்றும் இணையத்தில் அரசியல் விவாதங்களில் ஈடுபடும் சாதாரண குடிமக்களிடையே சுய தணிக்கையை (self-censorship) ஊக்குவிக்கலாம்.

முன்மொழியப்பட்டுள்ள சாசனப்படுத்தப்பட்ட ஊடகவியலாளர் நிறுவன சட்டமூலம்  மற்றொரு கவலைக்குரிய அடுக்கை உருவாக்கியுள்ளது. இச்சட்டவாக்கம் ஏற்கனவே உச்ச நீதிமன்றத்தின் பரிசீலனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டு, திருத்தப்படும் என எதிர்பார்க்கப்பட்டாலும், அரசு அங்கீகரித்த ஒரு தொழில்முறை ஒழுங்குமுறை அமைப்பு ஊடக சுதந்திரத்தைப் பலவீனப்படுத்துமா என்று விமர்சகர்கள் கேள்வி எழுப்புகின்றனர்.

ஊடகத்துறையில் தொழில்முறை தரநிலைகளை மேம்படுத்துவதற்கான ஒரு அமைப்பாக இச்சட்டமூலம் முன்வைக்கப்பட்டாலும், இது தொழில்முறைக் கட்டுப்பாடு, ஒழுங்கு நடவடிக்கை மற்றும் ஊடகத் துறையின் மறைமுக ஒழுங்குமுறைக்கான புதிய வழிகளை உருவாக்கக்கூடும் என்று எதிர்ப்பாளர்கள் அஞ்சுகின்றனர். பிற சட்டவாக்க நடவடிக்கைகள் ஏற்கனவே அரசின் மேற்பார்வையை அதிகரிக்கும் ஒரு சூழலில், இத்தகையதொரு கட்டமைப்பு ஊடகவியலாளர்கள் மற்றும் சுயாதீன ஊடக நிறுவனங்களின் சுயாதீனத்தை மேலும் பலவீனப்படுத்தும் என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

தனித்தனியாகப் பார்க்கும்போது, இச்சட்டங்கள் ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு காரணங்களின் அடிப்படையில் நியாயப்படுத்தப்படுகின்றன: தேசிய பாதுகாப்பு, குற்றத் தடுப்பு, நிதிசார் இணக்கம், இணையவழி பாதுகாப்பு அல்லது தொழில்முறை ஒழுங்குமுறை. இருப்பினும், இந்நடவடிக்கைகள் ஒட்டுமொத்தமாகப் பரிசீலிக்கப்படும்போது கவலைகள் தீவிரமடைகின்றன. PSTA, ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றங்கள் தடுப்பு மசோதா, NGO மசோதா வரைவு, இணையவழி பாதுகாப்புச் சட்டம் மற்றும் சாசனப்படுத்தப்பட்ட ஊடகவியலாளர் நிறுவன மசோதா ஆகியவை ஒன்றையொன்று வலுப்படுத்தும் சட்டக் கட்டமைப்பாக உருவெடுப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

ஒட்டுமொத்தமாக, இந்நடவடிக்கைகள் நிறைவேற்று மற்றும் நிர்வாக அதிகாரங்களை விரிவுபடுத்தும் அதே வேளையில், சிவில் சமூக அமைப்புகள், ஊடக நிறுவனங்கள், டிஜிட்டல் தளங்கள் மற்றும் தனிப்பட்ட குடிமக்கள் மீதான அரசின் மேற்பார்வையை அதிகரிக்கின்றன. இதன் ஒட்டுமொத்த விளைவு, சிவில் வெளியின் கவனிக்கத்தக்க சுருக்கமும், அதற்கேற்ப கருத்து வேறுபாடு, சுயாதீனமான சிவில் ஈடுபாடு மற்றும் ஜனநாயகப் பங்கேற்பிற்கான வாய்ப்புகளின் குறைவுமே ஆகும்.

இப்போது அரசாங்கத்தில் இருக்கும் ஜேவிபி-என் பி பி (JVP-NPP), முன்பு இதுபோன்ற பல சட்டங்கள் மற்றும் முயற்சிகளை கடுமையாக விமர்சித்து, அவை அரசின் கைகளில் அதிகப்படியான அதிகாரத்தைக் குவிப்பதாகவும் ஜனநாயக சுதந்திரத்தைப் பலவீனப்படுத்துவதாகவும் எச்சரித்திருந்தன என்பதே முரண்நகையாகும். உள்ளூர் அபிவிருத்திச் செயல்பாடுகளை அமல்படுத்துவதிலும் கண்காணிப்பதிலும் செல்வாக்குமிக்க அமைப்பாக மாறியுள்ள JVP-தலைமையிலான ‘பிரஜா சக்தி’ நெட்வொர்க்கின் எழுச்சியால் இக்கவலைகள் மேலும் தீவிரமடைந்துள்ளன. இது மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படாத கட்சி சார்ந்த கட்டமைப்புகள், அரசமைப்பினால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட உள்ளாட்சி அதிகார சபைகளின் பங்களிப்பை ஓரங்கட்டுகிறதா என்ற கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

வளர்ந்து வரும் இந்தச் சட்டக் கட்டமைப்பின் தாக்கங்கள் தற்போதைய அரசியல் சூழலால் மேலும் தீவிரமடைந்துள்ளன. ஜனாதிபதி அநுர குமார திசாநாயக்க மற்றும் NPP அரசாங்கம் ஆகியவை ஊழல் எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகள், சமூக நீதிப் பிரச்சாரங்கள் மற்றும் ஜனாதிபதியின் தனிப்பட்ட பிரபல்யம் ஆகியவற்றால் உருவாக்கப்பட்ட கணிசமான பொதுநலன் மற்றும் மக்கள் ஆதரவை அனுபவிக்கின்றன. இந்த அரசியல் சட்டப்பூர்வத் தன்மை (political legitimacy), அரசாங்கம் சட்டவாக்க சீர்திருத்தங்களை முன்னெடுக்கும் போது அதற்கு கணிசமான பொது ஆதரவை வழங்குகிறது.

இருப்பினும், இந்த மக்கள் செல்வாக்கே சில பார்வையாளர்களிடையே கவலைகளை எழுப்புகிறது. ஜனநாயக வீழ்ச்சி என்பது எப்போதும் திடீரென ஏற்படும் ஒரு சர்வாதிகாரக் கைப்பற்றலின் விளைவு அல்ல என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர். மாறாக, பரந்த தேர்தல் ஆதரவைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் அரசாங்கங்களின் கீழ் அதிகாரம் குவிக்கப்படுவதன் மூலம் இது படிப்படியாக நிகழலாம்.

இச்சூழலில், இலங்கை ஒரு “மக்கள்செல்வாக்குச் சர்வாதிகாரமாக” (Popular Autocracy) மாறும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது – அதாவது தேர்தல்கள் மூலம் பெறப்பட்ட ஜனநாயகச் சட்டப்பூர்வத் தன்மையும், அதே நேரத்தில் சிவில் உரிமைகள் மற்றும் நிறைவேற்று அதிகாரத்தின் மீதான நிறுவனக் கட்டுப்பாடுகள் படிப்படியாக அரித்து அழிக்கப்படுவதும் இணைந்து காணப்படும் ஒரு முறைமையாகும்.

திடீரென ஏற்படும் ஒரு சர்வாதிகார முறிவின் மூலம் உருவாகாமல், அடுத்தடுத்த சட்டவாக்க நடவடிக்கைகள் பொது விவாதம், சிவில் சமூகம், அரசியல் அணிதிரட்டல் மற்றும் சுயாதீனமான கண்காணிப்பு ஆகியவற்றின் மீது அரசின் அதிகாரத்தை விரிவுபடுத்தும்போது இத்தகைய மாற்றம் படிப்படியாக நிகழலாம். இதன் ஒட்டுமொத்த விளைவு வெறும் அதிகப்படியான ஒழுங்குமுறை மட்டுமல்ல, அரசு அதிகாரத்திற்கும் குடிமக்களின் சுதந்திரத்திற்கும் இடையிலான சமநிலையின் அமைப்பியல் ரீதியான மாற்றமுமாகும் (structural shift). சிவில் சமூக அமைப்புகள், ஊடகவியலாளர்கள், சட்டத்தரணிகள் மற்றும் கவலையடைந்துள்ள குடிமக்களின் அதிகரித்து வரும் எதிர்ப்பானது, இந்த நகர்வு குறித்த விழிப்புணர்வும் எதிர்ப்பும் ஏற்கனவே உருவெடுத்து வருவதைக் காட்டுகிறது.

மற்றொரு கவலை நடைமுறையில் இந்த அதிகாரங்கள் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படலாம் என்பது தொடர்பானது. பாதுகாப்புச் சட்டவாக்கம் மற்றும் பொது அமைதி அல்லது அமைப்புகளின் செயல்பாடுகளை நிர்வகிக்கும் சட்டங்கள் பெரும்பாலும் அதிகாரிகளுக்குச் கணிசமான தன்னிச்சையான அதிகாரங்களை வழங்குகின்றன. இத்தகைய அதிகாரங்கள் எதிர்க்கட்சி இயக்கங்கள், சுயாதீன செயற்பாட்டாளர்கள் மற்றும் தமிழ் தேசியவாத அரசியல் அணிதிரட்டல்களுக்கு எதிராக விகிதாசாரமின்றிப் பயன்படுத்தப்படக்கூடிய அபாயம் உள்ளது. இத்தகைய முடிவுகள், ஒரு பரந்த ஜனநாயக அமைப்பை உருவாக்குவதற்கான முயற்சிகளைப் பலவீனப்படுத்தும் அதே வேளையில், தற்போதுள்ள சமூக மற்றும் அரசியல் பிளவுகளை மேலும் ஆழப்படுத்தக்கூடும்.

இறுதியில், இந்த விவாதம் சட்ட உரிமைகள் மற்றும் நிர்வாகம் குறித்த கேள்விகளுக்கு அப்பால் விரிவடைகிறது. இலங்கையின் மிக முக்கியமான சவாலாகப் பொருளாதார மாற்றமே உள்ளது. அரசாங்கத்தின் அரசியல் திட்டத்தின் நீண்டகால வெற்றி என்பது ஒழுங்குமுறை அதிகாரங்களை விரிவுபடுத்துவதை விட, அர்த்தமுள்ள பொருளாதார முன்னேற்றத்தை வழங்குவதிலேயே அதிகம் தங்கியிருக்கக்கூடும்.

வறுமையைக் குறைத்தல், புதிய பொருளாதார வாய்ப்புகளை உருவாக்குதல் மற்றும் நடுத்தர வர்க்கத்தினர் தங்களது வாழ்க்கைத்தரத்தில் உறுதியான முன்னேற்றங்களை அனுபவிக்கச் செய்தல் ஆகியவை பொதுமக்களின் நம்பிக்கையைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதற்கு மையமாக இருக்கும். அதேபோல், தமிழ் மக்களின் அரசியல், கலாச்சார மற்றும் ஜனநாயக உரிமைகளை அங்கீகரிப்பதன் மூலமும் அமல்படுத்துவதன் மூலமும் உண்மையான இன நல்லிணக்கத்தை முன்னெடுப்பதும் சம அளவு முக்கியமானது.

இந்த முன்னணிகளில் முன்னேற்றம் இல்லாமல், ஒரு நிலையான, உள்ளடக்கிய மற்றும் ஜனநாயக எதிர்காலத்தைப் பாதுகாப்பதற்குப் பொருளாதார சாதனைகள் மட்டுமே போதுமானதாக இருக்காது. எனவே, இலங்கை எதிர்கொள்ளும் மத்திய கேள்வி என்னவென்றால், பொறுப்புக்கூறல்மிக்க நிர்வாகம் மற்றும் உள்ளடக்கிய அபிவிருத்தி மூலம் ஜனநாயகப் புதுப்பித்தல் சாதிக்கப்படுமா, அல்லது சிவில் மற்றும் அரசியல் வாழ்வின் மீதான அரசின் கட்டுப்பாட்டை விரிவுபடுத்துவது, அந்தப் புதுப்பித்தல் வெற்றி பெறுவதற்குக் தேவையான ஜனநாயக வெளியையே படிப்படியாகச் சுருக்கிவிடுமா என்பதே ஆகும்.