முழு நாடும் ஒரு மரண வீடாக மாறியுள்ளது. பெருமூச்சுகளாலும் மரண ஓலங்களாலும் அமைதியான வளிமண்டலம் அதிர்ந்து போயுள்ளது. ‘டிட்வா’ (Ditwah) . ஒளிமயமான எதிர்காலத்தைக் கனவு கண்ட மனிதர்களின் விதி, சீறிப்பாய்ந்த வெள்ள நீரிலும், சரிந்து விழுந்த மண் மலைகளுக்கு அடியிலும் புதைந்து போனது.
திடீரென உறைவிடங்களை இழந்த சுமார் இரண்டரை லட்சம் மக்கள் இடம்பெயர்ந்தோர் முகாம்களில் வெறுமையுடன் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். சூறாவளியினால் பாதிக்கப்பட்டு அநாதரவாகியுள்ள 15 லட்சம் மக்கள், தமது வாழ்வை மீண்டும் எப்படிக் கட்டியெழுப்புவது என்று ஏங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
பாதிப்புக்குள்ளாகாத தெற்கு மற்றும் ஏனைய மாகாணங்களைச் சேர்ந்த மக்கள், தாம் பெயரறியாத அந்த ‘உறவுகளைத்’ தேடி நீர் நிலைகளையும் மலைகளையும் கடந்து சென்றுகொண்டிருக்கிறார்கள். கைகளிலும் தோள்களிலும் மூட்டை மூட்டையாக உதவிப் பொருட்களுடன் அவர்கள் செல்கிறார்கள். அந்தப் பொங்கி வழியும் மனிதாபிமானம், பெற்றோரையும் பிள்ளைகளையும் இழந்து உடுத்த துணியுடன் தவிக்கும் மக்களுக்கு, சமனல (சிவனொளிபாத) மலை உச்சியை விட உயரத்தில் உணரப்படுகிறது. உண்மையில் அவர்களுக்கு இப்போது வாழ்க்கையாக எஞ்சியிருப்பது அந்த எல்லையற்ற மனிதாபிமானம் மட்டுமே. அனைத்து விபத்துகளையும் கொண்டு வந்த ஆகாயம் இப்போது அமைதியாக இருக்கிறது. இந்த மாபெரும் அழிவின் முன் வானமும் இரக்கத்துடன் மௌனமாக இருக்கக்கூடும்.
இறந்தவர்களின் மாதமான நவம்பர் மாதத்தின் கடைசி நாட்கள் கடந்து கொண்டிருந்தன. சரியாகச் சொன்னால் கடந்த 22ஆம் தேதி. மத்திய மலைநாட்டின் மலைத் தொடர்களுக்கு மேல் சூரியன் உதித்திருந்தது. இயற்கை ஏதோ கிசுகிசுப்பது போலிருந்தது. ஆனால் அதை வாசிக்கும் ஞானம் எவருக்கும் இருக்கவில்லை.
கொழும்பு – கண்டி பிரதான வீதியில் கீழ் கடுகன்னாவை பகுதியில் வீதியோரத்திலேயே ஒரு உணவகம் உள்ளது. அதற்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய மண் மலை இருந்தது. அந்த மலைக்குள் மறைந்திருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான பாறை, மண்ணைப் பிளந்து கொண்டு உருண்டு வந்தது. அந்த ராட்சதப் பாறை, உணவகத்தின் மீதும் அதற்கு அருகிலிருந்த அதன் உரிமையாளரின் வீட்டின் கூரை மீதும் வந்து நின்றது.
மரணம் சொல்லிவிட்டு வருவதில்லை. அதனால் அந்தத் தருணத்தில் அந்த உணவகத்தில் இருந்த ஆறு பேர், இடிபாடுகளுக்குள் சிக்கி என்ன நடந்தது என்று கூடத் தெரியாமல் உயிரிழந்தனர்.
“மரம் ஒன்று விழுந்து வருவது போல் எனக்குத் தோன்றியது. நான் அங்கிருந்த உரிமையாளரிடம் ‘மரம் வருகிறது, ஓடுவோம்’ என்று சொன்னேன். ஆனால் என்னால் ஓட முடியவில்லை. இரண்டு பெரிய கான்கிரீட் தூண்களுக்கு இடையில் நான் சிக்கிக் கொண்டேன். அப்படி இருக்கும்போது மேலிருந்து வெள்ளம் வந்தது. அங்கிருந்த இரண்டு டைல்ஸ் துண்டுகளைக் கொண்டு நான் அந்த நீரோட்டத்தைத் தடுத்தேன். நான் சிக்கியிருந்த தூண்களுக்கு இடையில் ஒரு இடைவெளி இருந்ததால் என்னால் சுவாசிக்க முடிந்தது. நான் கத்துவது வெளியில் கேட்காது என்று எனக்குத் தோன்றியது. ஆனால் வெளியில் பேசுவது எனக்குக் கேட்டது. நான் உயிர் பிழைப்பேன் என்ற நம்பிக்கையைக் கைவிட்டேன். கண்களை மூடிக்கொண்டேன். அப்போது மேலே ஒரு தம்பி டார்ச் அடித்தார். நான் ‘தம்பி, நான் இங்கே இருக்கிறேன்’ என்று சொன்னேன். அதன் பின்னர்தான் என்னை மேலே எடுத்தார்கள்.”
— உணவக ஊழியர் சந்திராணி நிஷாந்தி அந்தப் பயங்கர அனுபவத்தை இப்படி விவரித்தார்.
இது அந்த மாபெரும் துயரத்தின் ஆரம்ப சமிக்ஞையாக மட்டுமே இருந்தது. ஆனால் இயற்கை இவ்வளவு கொடூரமான தாக்குதலைத் தொடர்ந்து நடத்தும் என்று யாரும் நினைக்கவில்லை.
“அசிந்திய தம்பி பவதி.. சிந்திய தம்பி வினஸ்ஸதி” – அதாவது “நினைக்காதது நடக்கும், நினைத்தது நடக்காமல் போகும்” என்ற புத்தரின் வாசகம் இந்த நாட்களில் சமூகத்தில் வேகமாகப் பரவியது. நாடு மெதுவாக அந்த உண்மையை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.
அலவத்துகொட, ரம்புகேஎல கிராமத்திற்கு மேலே இருந்த ஒரு பெரிய மலை 29ஆம் தேதி அதிகாலை பிளந்தது. குளிரில் போர்த்திக்கொண்டு உறங்கிக்கொண்டிருந்த கிராம மக்களுக்கு என்ன நடந்தது என்று யோசிக்கக் கூட அவகாசம் இருக்கவில்லை. மலை அடிவாரத்தில் வசித்த 15 குடும்பங்களைச் சேர்ந்த 43 பேர் காணாமல் போனவர்களின் பட்டியலில் சேர்ந்தனர்.
எத்திசையிலும் கண்ணீர் நிறைந்த செய்திகளே வந்தன. பன்னல, மாகந்துர பகுதியில் உள்ள முதியோர் இல்லத்தில் இருந்த 12 முதியவர்கள் நீரில் மூழ்கி உயிரிழந்தனர். மற்றொருவரின் உயிரைக் காப்பாற்ற இன்னொருவருக்குக் கூட வாய்ப்பளிக்காத மரணத்தின் சாபம் சூழ்ந்திருந்தது.
முல்லைத்தீவு, சாலை பகுதியில் மணலால் மூடப்பட்டிருந்த நீரோட்டத்தைச் சீர் செய்துகொண்டிருந்த ஐந்து கடற்படை வீரர்கள் வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்ட சோகமான செய்தியும் பதிவானது. கடற்படை வீரர்களுக்கே வெள்ளம் இவ்வளவு கொடூரமாக இருந்ததென்றால், சாதாரண மக்களின் நிலை என்ன?
ஒவ்வொரு இடத்திலிருந்தும் நிலச்சரிவுகள், ஆறுகள் பெருக்கெடுத்தல், கிராமங்கள் மூழ்குதல் போன்ற செய்திகளே வந்தன. அழிவைத் தவிர வேறு எதையும் கேட்கவோ பார்க்கவோ முடியவில்லை. பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் முதலில் மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது, பின்னர் தகவல் தொடர்பு நின்றது. ஒரே நாட்டுக்குள் இரண்டு நாடுகள் உருவானது போலிருந்தது.
ஆனால், தெற்கில் உள்ள இளைஞர்களின் இரத்தம் கொதிக்கத் தொடங்கியது. “சுனாமி வந்தபோது இப்போது பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த மக்கள்தான் எங்களைப் பார்த்துக் கொண்டார்கள். இந்த நேரத்தில் நாம் ஏதாவது செய்ய வேண்டும்” என்ற செய்தி சமூக வலைதளங்களில் மின்னல் வேகத்தில் பரவியது. சமூக ஊடகச் செயற்பாட்டாளர்கள் அந்த மாபெரும் பணியைத் கையில் எடுத்தனர்.
நாடே விழித்துக் கொண்டது. அரசாங்கம் அதன் கடமையைச் செய்து கொண்டிருந்த வேளையில், சிறுவர்கள், இளைஞர்கள், முதியவர்கள் என அனைவரும் தானாக முன்வந்து உதவினர். மாளிகைக்கும் குடிசைக்கும் இடையில் எந்தப் பாகுபாடும் இருக்கவில்லை.
கொழும்பு மூழ்கத் தொடங்கியபோது, நுகேகொட பகுதியில் ஒன்றுகூடிய இளைஞர்கள் இடம்பெயர்ந்தவர்களுக்கு உணவு சமைத்துக் கொடுக்கத் தொடங்கினர். தமது கையில் இருந்த பணத்தைக் கொண்டு தொடங்கிய இந்த “Community Kitchen” (சமூக சமையலறை) திட்டத்திற்கு நண்பர்கள் தொடர்ந்து உதவினர். நாட்டின் பல்வேறு இடங்களில் இத்தகைய சமையலறைகள் உருவாகின. அரசியலுக்காகவோ அல்லது அரசியல்வாதிகளின் உணவுப் பொட்டலங்களுக்காகவோ எவரும் காத்திருக்கவில்லை.
மහරகம பகுதியில் இளைஞர் சேவைகள் மன்றத்தை மையமாகக் கொண்டு சமூக ஊடகவியலாளர்கள் மற்றும் இளைஞர்கள் இணைந்து ஒரு சிறந்த உதவி மையத்தை உருவாக்கினர். பகல் இரவாக அவர்கள் உதவியைச் சேகரித்து விநியோகித்தனர்.
தெற்கின் கடலோரப் பகுதி மீனவ இளைஞர்கள் தமது படகுகளை லாரிகளில் ஏற்றிக்கொண்டு பாதிக்கப்பட்ட மக்களைத் தேடி விரைந்து வந்தனர். வரும் வழியில் மக்கள் சேகரித்த உணவு, நீர், மருந்துகளை அவர்கள் கொண்டு வந்தனர். அந்த அடர்ந்த இருட்டில் அவர்கள் மக்களைத் தேடிச் சென்றனர். கண்டி, நுவரெலியா, பதுளை என எந்தப் பாகுபாடும் அவர்களுக்கு இருக்கவில்லை. ‘அண்ணா, தம்பி, அக்கா’ என்று உறவு சொல்லி அவர்கள் அரவணைத்தனர்.
இலங்கை விமானப்படையின் விங் கமாண்டர் நிர்மல் சியம்பலாபிட்டிய, தோப்புவ பகுதியில் வெள்ளத்தில் சிக்கியவர்களுக்கு உணவுப் பொட்டலங்களை வழங்கும்போது அவரது ‘பெல் 212’ ஹெலிகாப்டரில் கோளாறு ஏற்பட்டது. தனது உயிர் போனாலும் பரவாயில்லை, மக்கள் பாதிக்கப்படக்கூடாது என்பதற்காக அவர் ஹெலிகாப்டரை ஆற்றை நோக்கித் திருப்பித் தரை இறக்க முயன்றார். அந்த வீரர்களின் தியாகம் போற்றத்தக்கது.
கோவில்கள், பள்ளவாசல்கள் மற்றும் தேவாலயங்கள் நிவாரண மையங்களாக மாறின. பதுளையில் ஒரு துறவி (Tibet Hamuduruwo) கிராமத்து மலை சரிவதை உணர்ந்து, வீடு வீடாகச் சென்று மக்களை எழுப்பி 250 உயிர்களைக் காப்பாற்றிய கதை நெகிழ்ச்சியூட்டுகிறது.
சாதாரண மக்களும் தம்மால் முடிந்ததைச் செய்தனர். ‘மனுசத் தெரண’ (Manusath Derana) நிகழ்ச்சிக்கு இரண்டு தேங்காய்களைக் கொண்டு வந்த ஒரு தாய், அதை பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்காக வழங்கினார். அதுதான் மனிதாபிமானம். கடைகளில் இருந்த பொருட்கள் தீர்ந்து போயின. பலர் லாபத்தைப் பார்க்காமல் பொருட்களை வழங்கினர். “எனது நிலத்தைத் தருகிறேன், வீடு இழந்தவர்கள் வீடு கட்டிக் கொள்ளுங்கள்” என்று முகநூலில் பதிவிட்ட மனிதர்களும் உண்டு.
உலக வரைபடத்தில் மிகச் சிறிய நாடாக இருந்தாலும், எம் நாட்டு மக்களின் பெரும் சொத்து அந்த மனிதாபிமானம் தான். இப்போது கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு, வளமான எதிர்காலத்திற்காக அனைவரும் ஒன்றிணைவோம்.
நாளை சூரியன் உதிப்பது நிச்சயம்! நாளை மலர்கள் பூப்பது நிச்சயம்! நிச்சயமாக நாம் வெல்வோம்!
மூலம்: பிரசன்ன சஞ்சீவ தென்னகோன்
மூலம்: பிரசன்ன சஞ்சீவ தென்னகோன்
