இலங்கை போக்குவரத்துச் சபை மற்றும் தனியார் பேருந்துகள் – பேருந்து மூலம் நீர்கொழும்புக்கான ஒரு பயணம்

DAILY MIRROR

GAMINI AKKEMANA

அரசு நடத்தும் சேவைகள் மீது ஆழமாக வேரூன்றிய, தர்க்கமற்ற மற்றும் முற்றிலும் நியாயப்படுத்த முடியாத ஒரு நம்பிக்கை இன்றும் இருந்து வருகிறது. இது தொலைந்து போன, அழகான ஒரு கடந்த காலத்திற்கும்; அறியப்படாத, நிச்சயமற்ற மற்றும் அழகற்ற எதிர்காலத்திற்கும் இடையிலான ஒரு போராட்டமாகும்.

ஒரு பயணத்தின் தொடக்கம் கிறிஸ்மஸ் தினத்தன்று, எனக்கு மிகவும் தேவையான ஒரு ஓய்விற்காக நான் நீர்கொழும்புக்குச் சென்றேன். நீர்கொழும்பு பேருந்து நிலையத்திற்கு அருகிலேயே எனது நண்பரின் வீடு இருந்ததால், பேருந்தில் செல்ல முடிவு செய்தேன். பிற்பகல் மூன்று மணிக்கு, பொரள்ளை பேருந்து நிறுத்தத்தில் கோட்டை நோக்கிச் செல்லும் இலக்கம் 103 பேருந்தில் ஏறினேன். நான்கு கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள புறக்கோட்டையை (Pettah) அடைய, பயணிகளை ஏற்றுவதற்காக ஆங்காங்கே நிறுத்திச் சென்றதால் அரை மணி நேரம் ஆனது.

இலங்கை போக்குவரத்துச் சபை (SLTB) பேருந்துகள் மீது இன்றும் ஒருவிதமான பழைய நினைவுகளும் (nostalgia) உணர்ச்சிவசப்பட்ட பிணைப்பும் நீடிக்கிறது. தனியார் பேருந்து ‘முறைமை’ மீதான எனது வெறுப்பு மாறாதது. 1980-களில் பயணிகளுக்கும் நடத்துனர்களுக்கும் இடையே சண்டைகள் நடப்பது சகஜம், ஆனால் இப்போது யாரும் குரல் உயர்த்துவதில்லை. அவர்கள் வீணடிக்கப்படும் ஆற்றல், தாமதங்கள், பயங்கரமான விபத்துக்கள் மற்றும் மன அழுத்தம் நிறைந்த இந்தத் தற்கொலை முறைமையின் ஒரு அங்கமாகிவிட்டனர்.

சுயமரியாதையைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நான் சொந்த வாகனத்திற்கு மாறினேன். ஆனால் இந்த கிறிஸ்மஸ் நாளில் எடுத்த பேருந்து பயண முடிவு, பொதுப் போக்குவரத்து குறித்த மோசமான நினைவுகளை மீண்டும் கிளறியது.

SLTB பேருந்தின் சூழல் புறக்கோட்டையில் இறங்கி, வெயிலில் பத்து நிமிடங்கள் நடந்து குணசிங்கபுரவில் உள்ள SLTB பேருந்து நிலையத்தை அடைந்தேன். அங்கு நீர்கொழும்பு நோக்கிச் செல்லும் 240 இலக்க SLTB பேருந்து நின்றுகொண்டிருந்தது. சில பயணிகளே இருந்தனர், ஆனால் உள்ளே உரத்த சத்தத்துடன் பாடல் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

பொதுப் போக்குவரத்தில் உரத்த இசைக்குத் தடை விதிக்கப்பட்டு பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன, ஆனால் அதை அனைவரும் மறந்துவிட்டனர். ஓட்டுநர் தனது கைபேசியில் இருந்த பாடல்களை ஒலிக்கச் செய்தார். சேனநாயக்க வெலியத்தவின் பாடல்கள் ஒலித்ததால் நான் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவில்லை; தரம் குறைந்த பாடல்களை விட இது எவ்வளவோ மேல்.

பேருந்தின் உள்ளே புத்தர் மற்றும் கதிர்காம கந்தன் உள்ளிட்ட பல தெய்வங்களின் படங்கள் இருந்தன. ஓட்டுநருக்கு அருகில் ஊதுபத்திகள் எரிந்து கொண்டிருந்தன. பத்து பயணிகளுடன் பயணம் தொடங்கியது. நடத்துனரின் தோற்றம் என்னை ஆச்சரியப்படுத்தியது. முன்னரைப் போல SLTB ஊழியர்கள் சீருடை அணிவதில்லை. தாடி வளர்த்த, டெனிம் ஜீன்ஸ் மற்றும் டி-சர்ட் அணிந்திருந்த அந்த நடத்துனர், ஒரு தனியார் பேருந்து மாஃபியா கும்பலைச் சேர்ந்தவர் போலவே தோற்றமளித்தார். விதிகளுக்குக் கட்டுப்பட்ட SLTB-க்கும், விதிகளே இல்லாத தனியார் பேருந்துகளுக்கும் இடையே இப்போது எந்த வித்தியாசமும் இல்லை என்பதை நான் உணர்ந்தேன்.

பயண அனுபவம் புதிய களனிப் பாலத்தைக் கடந்து நீர்கொழும்பு வீதியில் (A3) பயணித்தபோது, ஓட்டுநர் பேருந்தைப் பிடிக்க ஓடிவந்த இருவரைப் பொருட்படுத்தாமல் வேகமாகச் சென்றார். இதுவே தனியார் பேருந்து ஓட்டுநராக இருந்தால் எப்படியாவது அவர்களை ஏற்றியிருப்பார். ஜா-எல (Ja-Ela) பகுதியைக் கடந்ததும், ஓட்டுநர் கைபேசியில் பேசிக்கொண்டே ஒரு கையால் மெதுவாக ஓட்டத் தொடங்கினார்.

பேருந்து அரைவாசி நிறைந்ததும், நடத்துனர் ஒவ்வொரு நிறுத்தத்திலும் பயணிகளை அழைக்கத் தொடங்கினார். இருப்பினும், தனியார் பேருந்துகளைப் போல பயணிகளுக்காக நீண்ட நேரம் காத்திருக்கவில்லை. நஷ்டத்தில் இயங்கினாலும் நாம் ஏன் SLTB-யைத் தக்கவைக்க வேண்டும் என்பதற்கு இதுவே காரணம். உலகின் ஆரோக்கியம் குறைந்த 40 நாடுகளில் இலங்கையும் ஒன்று; பேருந்து பயணத்தினால் ஏற்படும் மன அழுத்தம் இதற்கு ஒரு முக்கிய காரணமாக இருக்கக்கூடும்.

35 கிலோமீட்டர் தூரத்தைக் கடந்து பாதுகாப்பாக நீர்கொழும்பு சென்றடைந்தேன். மறுநாள் காலைத் திரும்பும்போது ஒரு தனியார் பேருந்தில் ஏறினேன்.

தனியார் பேருந்தின் காட்சி இதுவும் அதே இந்தியத் தயாரிப்பு பேருந்துதான், ஆனால் முழுவதுமே ஸ்டிக்கர்கள் மற்றும் மின்விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆறு ஸ்பீக்கர்களுடன் கூடிய விரிவான ஒலி அமைப்பு இருந்தது. புத்தர் சிலையுடன் சேர்த்து, இயேசு கிறிஸ்துவின் சிறிய சிலையும், சரஸ்வதி தேவியின் பெரிய படமும் இருந்தன. நடத்துனர் பெரிய உருவம் கொண்டவராக இருந்தாலும், மரியாதையாக நடந்துகொண்டார். பாடல்கள் (நாமால் உடுகம) ஓரளவுக்குக் கேட்கக்கூடியதாக இருந்தன. ஜா-எல வரும்போது பேருந்தில் கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது.

இறுதியாகப் பாதுகாப்பாகப் புறக்கோட்டையை வந்தடைந்தேன். எனது மன அழுத்த அளவு கட்டுப்பாட்டிற்குள் இருந்தது என்பதை மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.