வெளிப்படையான ஏகாதிபத்தியம்-வெனிசுலாவில் ட்ரம்பின் தலையீடு அமெரிக்காவிற்கு ஒரு பழைய பாணிக்குத் திரும்புதலாகும்

GUARDIAN

Tiago Rogero South America correspondent

அமெரிக்காவின் சக்திவாய்ந்த வடக்கத்திய அண்டை நாடான அமெரிக்காவின் தலையீடுகளால் பெரும்பாலான அமெரிக்க நாடுகள் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன – பொதுவாக அதனால் அவை மோசமான நிலையை அடைந்துள்ளன.

————————-

வெனிசுலா மீதான அமெரிக்காவின் குண்டுவீச்சும், அதன் ஜனாதிபதி நிக்கோலஸ் மதுரோவின் கைது நடவடிக்கையும், கடந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக தென் மற்றும் மத்திய அமெரிக்கா மற்றும் கரீபியன் பகுதிகளில் அமெரிக்கா மேற்கொண்டு வரும் நீண்டகால தலையீடுகளின் வரலாற்றைத் தொடர்கிறது. ஆனால், ஒரு தென் அமெரிக்க நாட்டின் மீது நடத்தப்பட்ட முதல் நேரடி அமெரிக்க இராணுவத் தாக்குதல் என்ற வகையில் இது ஒரு முன்னெப்போதும் இல்லாத தருணமாகவும் அமைகிறது.

மதுரோ பிடிபட்ட பிறகு நடந்த செய்தியாளர் சந்திப்பில் டொனால்ட் ட்ரம்ப் பேசுகையில், “மேற்கு அரைக்கோளத்தில் அமெரிக்காவின் ஆதிக்கம் இனி ஒருபோதும் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படாது” என்று கூறினார்.

ஆனால் 19-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியிலிருந்தே, அமெரிக்கா தனது கண்டத்தின் அண்டை நாடுகளிடம் பொருளாதார அழுத்தம் மூலம் மட்டுமல்லாமல், இராணுவ ரீதியாகவும் தலையிட்டுள்ளது. இதில் படையெடுப்புகள், ஆக்கிரமிப்புகள் மற்றும் தற்போதைய சூழலை ஒத்திருக்கும் 1989-ல் பனாமா சர்வாதிகாரி மேனுவல் நோரிகாவின் கைது உள்ளிட்ட ஒரு நீண்ட பட்டியலே உள்ளது.

மறைமுக நடவடிக்கைகள் மூலம் பிரேசில், சிலி மற்றும் அர்ஜென்டினா போன்ற நாடுகளில் ஜனநாயக முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசாங்கங்களைக் கவிழ்க்கவும், இராணுவ சர்வாதிகாரங்களைக் கொண்டு வரவும் அமெரிக்கா உதவியது. ஆனால், அமெரிக்காவின் வெளிப்படையான இராணுவ நடவடிக்கைகள் வரலாற்று ரீதியாக மத்திய அமெரிக்கா மற்றும் கரீபியன் ஆகிய நெருக்கமான அண்டை நாடுகளோடு மட்டுமே மட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தன.

தென் அமெரிக்க நாட்டின் மீதான முதல் நேரடி அமெரிக்க இராணுவத் தாக்குதல் என்பது, “வெளியுறவு மற்றும் பாதுகாப்பு கொள்கையில் ஒரு முக்கிய மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. இது சில வாரங்களுக்கு முன்பு ட்ரம்ப் நிர்வாகத்தால் வெளியிடப்பட்ட புதிய தேசிய பாதுகாப்பு உத்தியில் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது,” என்று ரியோ டி ஜெனிரோ மாநில பல்கலைக்கழகத்தின் சர்வதேச உறவுகள் பேராசிரியர் மொரிசியோ சந்தோரோ கூறினார்.

அந்த உத்தியானது, இப்பகுதியில் அமெரிக்க இராணுவ இருப்பை “விரிவுபடுத்த” அழைப்பு விடுத்தது. இது 1823-ல் அதிபர் ஜேம்ஸ் மன்றோவால் வகுக்கப்பட்ட “அமெரிக்கர்களுக்கான அமெரிக்கா” என்ற மன்றோ கோட்பாட்டின் “ட்ரம்ப் பின்விளைவு” (Trump corollary) என்று விவரிக்கப்படுகிறது. இது பின்னர் தென் மற்றும் மத்திய அமெரிக்காவில் அமெரிக்கா ஆதரித்த இராணுவப் புரட்சிகளை நியாயப்படுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்டது.

சனிக்கிழமை நடந்த நடவடிக்கை கடந்த கால பல நடவடிக்கைகளுடன் “ஒத்துப் போவதாக” இருந்தாலும், “1989-க்குப் பிறகு இது போன்ற எதுவும் நடக்காததால் இது அதிர்ச்சியளிக்கிறது” என்று டெம்பிள் பல்கலைக்கழக வரலாற்றுப் பேராசிரியரும் ‘லத்தீன் அமெரிக்கா மற்றும் கரீபியனில் அமெரிக்கத் தலையீடுகளின் ஒரு சிறு வரலாறு’ என்ற புத்தகத்தின் ஆசிரியருமான ஆலன் மெக்பெர்சன் கூறினார்.

“வெளிப்படையான ஏகாதிபத்தியத்தின் இந்த சகாப்தம் – அதாவது லத்தீன் அமெரிக்காவில் தனக்குத் தேவையான அரசியல் விளைவுகளை அமெரிக்கா வெறும் இராணுவ பலத்தின் மூலம் பெறுவது – 21-ஆம் நூற்றாண்டில் முடிவுக்கு வந்துவிடும் என்று ஒருவர் நினைத்திருக்கலாம், ஆனால் தெளிவாக அது முடியவில்லை,” என்று அவர் மேலும் கூறினார்.

கடந்த தசாப்தங்களில் இப்பகுதியில் உள்ள கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு நாடும் வெளிப்படையாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ ஏதோ ஒரு வடிவிலான அமெரிக்கத் தலையீட்டை அனுபவித்துள்ளன. சில உதாரணங்கள் கீழே:

மெக்சிகோ

முன்னாள் மெக்சிகன் மாகாணமான டெக்சாஸை அமெரிக்கா இணைத்துக் கொண்டது எல்லைத் தகராறுகளைத் தூண்டியது. இது மெக்சிகோ மீதான அமெரிக்கப் படையெடுப்பிற்கு வழிவகுத்தது. 1847-ல் அமெரிக்கப் படைகள் அதன் தலைநகரான மெக்சிகோ சிட்டியை ஆக்கிரமித்தன. 1848-ல் ஒரு ஒப்பந்தம் கையெழுத்தான பிறகே போர் முடிவுக்கு வந்தது. அந்த ஒப்பந்தப்படி மெக்சிகோ தனது நிலப்பரப்பில் 55%-ஐ விட்டுக்கொடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது – இது தற்போதுள்ள கலிபோர்னியா, நெவாடா, உட்டா மற்றும் அரிசோனா, நியூ மெக்சிகோ, கொலராடோ மற்றும் வயோமிங் ஆகிய மாநிலங்களின் பகுதிகளை உள்ளடக்கியது.

கியூபா

1898-ல், ஸ்பெயினுக்கு எதிரான கியூபாவின் சுதந்திரப் போரில் அமெரிக்கா உதவியது. வெற்றிக்குப் பிறகு, அமெரிக்கா புவேர்ட்டோ ரிகோவைக் தன் கட்டுப்பாட்டில் எடுத்துக்கொண்டது மற்றும் 1902 வரை கியூபாவை ஆக்கிரமித்திருந்தது. அப்போது ஒரு ஒப்பந்தத்தின் மூலம் குவாண்டனாமோ விரிகுடாவின் நிரந்தரக் கட்டுப்பாட்டை அமெரிக்கக் கடற்படை பெற்றது. பின்னர் அமெரிக்கப் படைகள் 1906 முதல் 1909 வரையிலும், மீண்டும் 1917 முதல் 1922 வரையிலும் தீவை ஆக்கிரமித்தன. 1959-ல் பிடல் காஸ்ட்ரோவின் புரட்சிக்குப் பிறகு, கிளர்ச்சியைத் தூண்டும் முயற்சியாக 1961-ல் தோல்வியடைந்த ‘பே ஆஃப் பிக்ஸ்’ படையெடுப்பிற்கு CIA ஆதரவு அளித்தது.

ஹைட்டி

நாட்டை “ஸ்திரப்படுத்துதல்” மற்றும் அமெரிக்க வணிக நலன்களைப் பாதுகாத்தல் என்ற போர்வையில், 1915-ல் அமெரிக்கா ஹைட்டி மீது படையெடுத்தது. 1934 வரை அந்நாட்டின் சுங்கம், கருவூலம் மற்றும் தேசிய வங்கியைக் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தது. 1959-ல் ஒரு கிளர்ச்சி முயற்சி சர்வாதிகாரி பிரான்சுவா “பாப்பா டாக்” டுவாலியரை அச்சுறுத்தியபோது, பிடல் காஸ்ட்ரோவின் கியூபா புரட்சியின் செல்வாக்கைக் கட்டுப்படுத்துவதில் அவர் ஒரு கூட்டாளியாகக் கருதப்பட்டதால், அவர் தப்பிப்பிழைப்பதை உறுதி செய்ய CIA திரைமறைவில் பணியாற்றியது.

பிரேசில்

இறுதியில் தலையிடவில்லை என்றாலும், 1964-ல் ஜனநாயக முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இடதுசாரி அதிபர் ஜோவா கோலார்ட்டை கவிழ்த்த இராணுவப் புரட்சிக்கு எதிர்ப்பு கிளம்பினால் தலையிடுவதற்காக அமெரிக்கக் கடற்படைப் பிரிவு பிரேசில் கடற்கரையில் நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. 1970-களில், ‘ஆபரேஷன் காண்டோர்’ என்று அழைக்கப்பட்ட திட்டத்தின் கீழ், பிரேசில், சிலி மற்றும் அர்ஜென்டினா போன்ற நாடுகளின் சர்வாதிகார அமைப்புகளுக்கு CIA மற்றும் FBI நேரடியாக ஆலோசனை வழங்கி, எதிர்ப்பாளர்களைத் துன்புறுத்தவும் படுகொலை செய்யவும் உதவின.

பனாமா

1903-ல் கொலம்பியாவிலிருந்து பனாமா பிரிந்து செல்ல வழிவகுத்த பிரிவினைவாத இயக்கத்திற்கு அமெரிக்கா இராணுவ ரீதியாக ஆதரவு அளித்தது. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, வாஷிங்டன் அந்த மத்திய அமெரிக்க நாட்டின் மீது குறிப்பிடத்தக்க செல்வாக்கைத் தக்க வைத்துக் கொண்டது. 1989-ல், அதிபர் ஜார்ஜ் ஹெச்.டபிள்யூ. புஷ் சுமார் 27,000 அமெரிக்க வீரர்களைக் கொண்டு பனாமாவைப் படையெடுக்க உத்தரவிட்டார். போதைப்பொருள் கடத்தல் குற்றச்சாட்டுகளுக்காகச் சர்வாதிகாரி நோரிகாவைக் கைது செய்ய இது நடத்தப்பட்டது – அவர் ஒரு காலத்தில் CIA-வின் கூட்டாளியாக இருந்தவர்.

இந்தத் தாக்குதல்களில் சுமார் 200-500 பொதுமக்கள் மற்றும் 300 பனாமா வீரர்கள் கொல்லப்பட்ட சில மணிநேரங்களுக்குப் பிறகு, தேர்தலில் வெற்றி பெற்றதாக அறிவிக்கப்பட்ட கில்லெர்மோ எண்டாராவை அமெரிக்கா அதிபராக நியமித்தது.

வெனிசுலாவிலும் இதே போன்ற முடிவு ஏற்படுமா என்பது இன்னும் தெளிவாகவில்லை. “சரியான மாற்றம் ஏற்படும் வரை” வெனிசுலாவை அமெரிக்கா “நடத்தும்” என்று ட்ரம்ப் கூறியுள்ளார்.

இப்பகுதியில் அமெரிக்கத் தலையீடுகளைத் தொடர்ந்து “அமைதி, நிம்மதி, ஸ்திரத்தன்மை மற்றும் ஜனநாயகம்” ஏற்படுவது “மிகவும் அபூர்வம்” என்று மெக்பெர்சன் கூறினார். “அமெரிக்கத் தலையீடுகள் எப்போதும் அடுத்தடுத்த தொடர்பான நீண்டகாலப் பிரச்சினைகளையே உருவாக்குகின்றன,” என்று அவர் மேலும் கூறினார்.