பழிவாங்கல் என்பது ஒருபோதும் ஆட்சி நிர்வாகமாகாது!

Mohamed Ali Sabry

ஒரு அரசாங்கத்தின் முதன்மையான இலக்கு அல்லது தாரக மந்திரம் என்பது, தனக்கு முந்தைய ஆட்சியாளர்களையும் அரசியல் எதிரிகளையும் பின்தொடர்வதும், கைது செய்வதும், சிறையில் அடைப்பதும், அவர்கள் மீது வழக்குத் தொடருவதுமாக மட்டுமே மாறிப்போகும்போது, அந்த நாட்டின் உண்மையான ஆட்சி நிர்வாகப் பணிகள் ஸ்தம்பித்துப் போவதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கு எதுவுமில்லை.

ஒரு நாளுக்கு இத்தனை மணித்தியாலங்கள் தான் உண்டு. நிறுவன ரீதியான ஆளுமைகளுக்கும், அரசியல் அவதானிப்புகளுக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லைதான் உண்டு.

அரசாங்கத்தின் ஒவ்வொரு விழிப்புணர்வான மணித்தியாலமும் — அடுத்ததாக யாருக்கு அழைப்பாணை அனுப்புவது, யாரைக் கைது செய்வது, யாரைத் தடுத்து வைப்பது, யார் மீது வழக்குத் தொடருவது, யாரை அச்சுறுத்துவது மற்றும் யாரைப் பகிரங்கமாக அவமானப்படுத்துவது போன்ற தீர்மானங்களை எடுப்பதிலேயே கழியுமானால், ஒரு நாட்டை ஆட்சி செய்வது என்ற மிகவும் கடினமான பணிக்கு அர்ப்பணிப்பதற்கு அவர்களிடம் நேரமோ, ஆற்றலோ அல்லது ஆக்கப்பூர்வமான சிந்தனையோ எஞ்சியிருக்கப் போவதில்லை.

ஒருவேளை, இன்று நாம் காண்கின்ற பல அவலங்களுக்கு இதுவே காரணமாக இருக்கலாம்.

நாடு முழுவதும் டெங்கு அச்சுறுத்தல் மக்களின் உயிர்களையும் குடும்பங்களையும் அச்சுறுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. இவ்வாறானதொரு பொதுச் சுகாதாரத் அச்சுறுத்தலுக்குத் தேவையான அவசரத் தன்மை, முறையான ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் தேசிய அளவிலான அணிதிரட்டல் எங்கே?

நமது சிறைச்சாலைகள் மனித கண்ணியத்திற்கும் பகுத்தறிவுக்கும் அப்பாற்பட்டு, கொள்ளளவை மீறி கைதிகளால் நிரம்பி வழிகின்றன. இதற்கான தீவிரமான கொள்கை ரீதியான தீர்வுகள் எங்கே?

விவசாயிகள் தங்களது உற்பத்திப் பொருட்களுக்கு நியாயமான விலையையும், தங்களது உழைப்புக்கு ஏற்ற பலனையும் கேட்டுப் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதற்கான தீர்வு எங்கே?

சாதாரண மக்கள் அன்றாட வாழ்க்கைச் செலவு, வாழ்வாதாரப் பிரச்சினைகள் மற்றும் எதிர்காலம் குறித்த நிச்சயமற்ற தன்மைகளுடன் தொடர்ந்து போராடி வருகிறார்கள். அவர்கள் மீதான அரசாங்கத்தின் தொடர்ச்சியான கவனம் எங்கே?

இவை யாவும் ஆட்சி நிர்வாகத்தில் இருந்து கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் விடயங்கள் அல்ல. இவைதான் உண்மையான ஆட்சி நிர்வாகம்!

ஆட்சி நிர்வாகம் என்பது மிகவும் கடினமானது. அதற்கு தகுதி, ஒழுக்கம், முன்னுரிமைகளைத் தீர்மானித்தல், கற்பனைத் திறன் மற்றும் அயராத கவனம் ஆகியவை அவசியமாகும். அது அரசாங்கத்திடமிருந்து எதிரிகளை உருவாக்குவதை அல்ல, மாறாகப் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதையே கோரி நிற்கிறது. அமைச்சர்கள் தங்களது கடமைகளைச் சரியாகச் செய்வதும், நிறுவனங்கள் முறையாக இயங்குவதும், அரச இயந்திரம் குடிமக்களுக்குச் சேவை செய்வதுமே அதன் நோக்கமாகும்.

ஆனால், பழிவாங்குவது என்பது மிகவும் எளிதானது.

ஒரு கைது என்பது ஒரு தலைப்புச் செய்தியை உருவாக்குகிறது. ஒரு தடுப்புக் காவல் என்பது ஒரு காட்சிப் பொருளாக மாறுகிறது. ஒரு வழக்குத் தொடரல் என்பது ஒரு சாதனையாகக் காட்டப்படலாம். அரசியல் எதிரியைப் பகிரங்கமாக அவமானப்படுத்துவது, அதிகார போதையில் இருப்பவர்களுக்கு ஒரு கணம் வக்கிரமான மகிழ்ச்சியை அளிக்கலாம்.

ஆனால், ஒரு கைவிலங்கு என்பது சுகாதாரக் கொள்கையாகிவிடாது. ஒரு விளக்கமறியல் உத்தரவு என்பது விவசாயக் கொள்கையாகிவிடாது. ஒரு வழக்குத் தொடரல் என்பது பொருளாதாரத் திட்டமாகிவிடாது. ஒரு சிறை அறை என்பது நல்லாட்சிக்கான சான்றாக அமையாது.

இவை எதுவுமே டெங்குவை ஒழிக்கப் போவதில்லை. சிறைச்சாலைகளின் நெரிசலைக் குறைக்கப் போவதில்லை. விவசாயிக்கு நியாயமான விலையைப் பெற்றுத்தரப் போவதில்லை. வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கவோ, பாடசாலைகளை மேம்படுத்தவோ, மருத்துவமனைகளை வலுப்படுத்தவோ, பொருளாதாரத்தை வளர்க்கவோ அல்லது உயிர்வாழப் போராடும் ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்க்கையை எளிதாக்கவோ இவை உதவப்போவதில்லை.

கைது, தடுப்புக் காவல், சிறைவாசம் மற்றும் வழக்குத் தொடரல் ஆகியவற்றை ஒரு அரசாங்கம் தனது செயல்திறனுக்கான மாற்றீடாக நீண்ட காலத்திற்கு மக்களுக்கு விற்க முடியாது. அதேபோன்று, ஒவ்வொரு அரசியல் பழிவாங்கலையும் ‘பொறுப்புக்கூறல்’ மற்றும் ‘நல்லாட்சி’ என்ற சொற்களுக்குள் என்றென்றும் பொதிந்து வைத்திருக்கவும் முடியாது.

சட்டம் தன் கடமையை தாராளமாகச் செய்யட்டும். நம்பகமான ஆதாரங்கள் உள்ள இடத்தில் விசாரணை நடத்தப்படட்டும். சட்டம் அனுமதிக்கும் பட்சத்தில் வழக்குத் தொடரப்படட்டும். சுயாதீன நீதிமன்றங்கள் அதனைத் தீர்மானிக்கட்டும்.

ஆனால், சட்டம் அதன் சொந்த வழியில் செல்ல வேண்டுமே தவிர, அரசியல் ரீதியாக வடிவமைக்கப்பட்ட பாதையில் செல்லக் கூடாது. விசாரணைகள் சட்டபூர்வமானதாகவும், தொழில்முறை சார்ந்ததாகவும், நடுநிலையானதாகவும் இருக்க வேண்டும். வழக்குத் தொடரல்கள் பழிவாங்கும் பசியின் அடிப்படையில் அல்லாமல், ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் அமைய வேண்டும். உரிய சட்ட நடைமுறைகள் (Due process) மதிக்கப்பட வேண்டும். ‘குற்றம் நிரூபிக்கப்படும் வரை ஒருவர் நிரபராதி’ என்ற கோட்பாட்டிற்கு உண்மையான அர்த்தம் இருக்க வேண்டும். அதிகாரப் பகிர்வு என்பது அரசியலமைப்பில் உள்ள அழகிய சொற்களாக மட்டுமே இல்லாமல், தற்காலிகமாக அரச அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துபவர்களைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு உயிருள்ள விதியாக இருக்க வேண்டும்.

நிறைவேற்று அதிகாரம் (Executive) என்பது விசாரணை அதிகாரி, அரச வழக்கறிஞர், நீதிபதி மற்றும் சிறை அதிகாரி ஆகிய அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய ஒன்றாக மாற முடியாது.

நீதித்துறை (Judiciary) என்பது நிறைவேற்று அதிகாரத்தின் நீட்சியாக இருக்கக் கூடாது. அன்றைய அரசாங்கத்தின் அரசியல் நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவதற்காக அது அங்கு இல்லை. அதன் சுதந்திரம் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும், விழிப்புடன் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் மற்றும் நிபந்தனையின்றி மதிக்கப்பட வேண்டும்.

வரலாறு வழங்கும் ஒரு எச்சரிக்கையை எந்தவொரு அரசாங்கமும் புறக்கணிக்கக் கூடாது: அதிகாரம் என்பது தற்காலிகமானது, ஆனால் முன்னுதாரணங்கள் நிரந்தரமானவை.

இன்று நீங்கள் கொண்டாடும் அடக்குமுறை அரச இயந்திரம், நாளை வேறொருவர் கைக்கு மாறக்கூடும். உங்கள் எதிரிகளைத் தண்டிப்பதற்காக இன்று நீங்கள் பலவீனப்படுத்தும் சட்டப் பாதுகாப்புகள், நாளை உங்களுக்கே பாதுகாப்புத் தேவைப்படும் போது அற்புதமாக மீண்டும் தோன்றிவிடாது. பழிவாங்கும் நோக்கில் இன்று நீங்கள் அழிக்கும் நெறிமுறைகள், என்றோ ஒரு நாள் உங்களை நடத்துவதற்கான நெறிமுறைகளாக மாறக்கூடும்.

அங்குதான் மிகப்பெரிய முரண்பாடு (Irony) உள்ளது.

தனக்கு முந்தைய ஆட்சியாளர்களைப் பின்தொடர்வதிலேயே முழு மூச்சாக இருக்கும் ஒரு அரசாங்கம், இறுதியில் தான் நாட்டை மறந்து, மக்களை ஏமாற்றி, என்றாவது ஒரு நாள் தனக்கு எதிராகவே பயன்படுத்தப்படக்கூடிய ஆயுதங்களைத் தானே தயாரித்துக் கொடுத்துள்ளோம் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளும். அப்போது, நீங்கள் யாரைக் குற்றவாளிகள் என்று கூறினீர்களோ, அவர்களை விடவும் மோசமானதொரு நிலையை நீங்கள் அடைய நேரிடலாம்.

நீதி என்பது அத்தியாவசியமானது. பொறுப்புக்கூறல் என்பது அவசியமானது. சட்டத்தின் ஆட்சி என்பது சமரசத்திற்கு அப்பாற்பட்டது.

ஆனால், பழிவாங்கல் என்பது ஒருபோதும் ஆட்சி நிர்வாகமாகாது. பழிவாங்கலே ஒரு அரசாங்கத்தின் பிரதான நோக்கமாக மாறும் போது, அந்த நாட்டின் உண்மையான ஆட்சி நிர்வாகமே அதன் முதல் பலியாக மாறும்.