மாளிகைகள் முற்றுகையிடப்பட்டு நான்கு ஆண்டுகள்: உண்மையில் எவ்வளவு மாறியிருக்கிறது?

Faraz Shauketaly

srilankachronicle

இலங்கையின் சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய வரலாற்றில் மிக அசாதாரணமான நாட்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படும் அந்த வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்வு நடந்து நேற்றுடன் நான்கு ஆண்டுகள் நிறைவடைந்துள்ளன.

2022 ஜூலை 9 அன்று, ஆயிரக்கணக்கான குடிமக்கள் பாதுகாப்பு தடைகளைத் தகர்த்துக்கொண்டு ஜனாதிபதி மாளிகை, ஜனாதிபதி செயலகம், அலரிமாளிகை மற்றும் அரசாங்க அதிகாரத்தின் ஏனைய அடையாளங்களுக்குள் நுழைந்தனர். போராட்டக்காரர்கள் ஜனாதிபதி மாளிகை நீச்சல் குளத்தில் நீந்துவதும், ஜனாதிபதியின் மேசையில் அமர்ந்திருப்பதும், அதுவரை தொடவே முடியாது என்று கருதப்பட்ட கட்டிடங்களை ஆக்கிரமித்திருப்பதுமான காட்சிகள் உலகம் முழுவதும் நேரலையாக ஒளிபரப்பப்பட்டன. இதில் பங்கேற்ற பலருக்கு இது மக்களின் வெற்றியாகவே அமைந்தது. வேறு சிலருக்கோ, இது அரசாங்கக் கட்டமைப்பு வீழ்ச்சியின் விளிம்பிற்கு மிக அருகில் சென்றுவிட்டதற்கான ஒரு எச்சரிக்கை மணியாக இருந்தது.

‘அரகலய’ (போராட்டம்) அதுவரை சாத்தியமே இல்லை என்று பலரும் நம்பிய ஒரு விஷயத்தை சாதித்துக் காட்டியது. அது ஒரு ஜனாதிபதியின் ஆட்சியை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தது. பொதுமக்களின் கோபம் ஒன்றுபடும் போது, அது மிகவும் சக்திவாய்ந்த அரசியல் ஸ்தாபனத்தைக் கூட உலுக்க முடியும் என்பதை நிரூபித்தது. இறையாண்மை என்பது இறுதியில் மக்களிடமே உள்ளது என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலைவர்களுக்கு அது நினைவூட்டியது.

இருப்பினும், நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எழும் மிக முக்கியமான கேள்வி என்னவென்றால், அன்று என்ன நடந்தது என்பதல்ல, மாறாக அன்றிலிருந்து இன்றுவரை என்ன நடந்துள்ளது என்பதே ஆகும்.

இலங்கையில் இப்போது எரிபொருளுக்காக நீண்ட வரிசைகள் இல்லை. எரிபொருள் நிரப்பு நிலையங்களுக்கு வெளியே காணப்பட்ட முடிவில்லாத வரிசைகள் மறைந்துவிட்டன. மின்வெட்டு என்பது இப்போது சாதாரணமான ஒன்றாக இல்லாமல், அரிதாகவே நிகழ்கிறது. பணவீக்கம் பெரும்பாலும் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது. 2022 இன் மோசமான வீழ்ச்சியிலிருந்து வெளிநாட்டு கையிருப்பு மீண்டுள்ளதுடன், நாடு பொருளாதாரப் பேரழிவின் விளிம்பிலிருந்து பின்வாங்கியுள்ளது. இவை பாராட்டுக்குரிய குறிப்பிடத்தக்க சாதனைகளாகும்.

ஆனால், லட்சக்கணக்கான இலங்கையர்களை வீதிக்கு வரவழைத்த ஆழமான பல பிரச்சினைகள் இன்றும் மாறாமல் அப்படியேதான் இருக்கின்றன.

பொதுக்கடன் இன்னும் அச்சுறுத்தலாகவே உள்ளது. ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள் தொடர்ந்து வெளிநாடுகளில் வாய்ப்புகளைத் தேடிச் சென்றவண்ணமே உள்ளனர். பொது நிறுவனங்கள் மீதான நம்பிக்கை இன்னும் பலவீனமாகவே இருக்கிறது. ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் தொடர்ந்து தேசிய அளவிலான விவாதங்களில் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன.

நீதிமன்றங்களில் வழக்குகள் மிகவும் மெதுவாகவே நகர்கின்றன. அரசுக்குச் சொந்தமான நிறுவனங்கள் தொடர்ந்து பொதுப் பணத்திற்குப் பெரும் சுமையாகவே இருக்கின்றன. அரசியல் செல்வாக்குகள் இன்னும் மறைந்துவிடவில்லை, மேலும் பரந்த பொருளாதாரம் முன்னேற்றமடைந்த போதிலும், பல குடும்பங்களுக்கு அன்றாட வாழ்க்கைச் செலவு என்பது இன்னும் ஒரு போராட்டமாகவே உள்ளது.

அனைத்திற்கும் மேலாக, ஒட்டுமொத்த அமைப்பும் (system) அடிப்படையாக மாறியிருக்கிறதா என்பதுதான் இன்னும் விடை தெரியாத மிகப்பெரிய கேள்வியாக உள்ளது. விசாரணைகள், கைதுகள் மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் குறித்த புதிய அர்ப்பணிப்புகள் இருந்தபோதிலும், அரகலயவின் போது கோரப்பட்ட பல நிறுவன ரீதியான சீர்திருத்தங்கள் இன்னும் முழுமையடையாமல் எஞ்சியுள்ளன.

இந்தப் போராட்டப் பயணமும் கூட காலப்போக்கில் பரிணாம வளர்ச்சியடைந்தது. ஒரு பரந்த குடிமக்கள் எழுச்சியாகத் தொடங்கிய இந்த இயக்கம், வெவ்வேறு அரசியல் பார்வைகள் உருவானதால் இறுதியில் சிதறியது. இதில் பங்கேற்ற சிலர் அரசியலில் நுழைந்தனர், மற்றவர்கள் தங்களது தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்குத் திரும்பினர், அதேவேளை அரகலயவின் எதிர்பார்ப்புகள் இன்னும் முழுமையாக நிறைவேற்றப்படவில்லை என்றே பலர் இன்னும் நம்புகின்றனர்.

ஜனாதிபதி அனுரகுமார திஸாநாயக்கவின் தேர்வு மற்றொரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது. பல வாக்காளர்களுக்கு, போராட்டக்காரர்கள் வீதிகளில் கோரிய சீர்திருத்தங்களை ஜனநாயக ரீதியாகப் பின்தொடர்வதற்கான ஒரு வாய்ப்பாக இது அமைந்தது. அந்த வாக்குறுதி இறுதியில் வலுவான நிறுவனங்கள், தூய்மையான ஆட்சி மற்றும் நிலையான பொது நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துமா என்பது இந்த அரசாங்கத்தின் எதிர்காலத்தை தீர்மானிக்கும் கேள்விகளில் ஒன்றாக உள்ளது.

வரலாறு பெரும்பாலும் படிப்படியான சீர்திருத்தங்களை விட வியத்தகு தருணங்களையே எளிதில் நினைவில் கொள்கிறது. ஒரு மாளிகையை முற்றுகையிட ஒரு நாள் போதும். ஆனால் ஒரு நாட்டை மாற்றுவதற்கு பல ஆண்டுகள் ஆகும்.

எனவே, நேற்றைய ஆண்டு நிறைவானது 2022 ஜூலை 9 அன்று காணப்பட்ட வியத்தகு காட்சிகளுக்காக மட்டுமல்லாமல், ஒரு நேர்மையான சுயபரிசோதனைக்கான தருணமாகவும் நினைவுகூரப்பட வேண்டும். நாம் வெறும் ஸ்திரத்தன்மையை மட்டும் மீட்டெடுத்துள்ளோமா, அல்லது நாட்டைக் கைவிட்ட அந்த நிறுவனக் கட்டமைப்புகளை உண்மையிலேயே பலப்படுத்தியிருக்கிறோமா?

எது எப்படியிருந்தாலும், அரகலயவின் உண்மையான மரபு ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட கட்டிடங்களால் அளவிடப்படாது; மாறாக, எதிர்கால சந்ததியினர் யாரும் மீண்டும் முற்றுகையிடத் தேவையில்லாத ஒரு வலுவான அரசை உருவாக்குவதில் இலங்கை வெற்றி பெறுகிறதா என்பதைக் கொண்டே அளவிடப்படும்